رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبرابراز نارضایتی ترامپ از موضع ونس در قبال ایران
10بازدید
۸۵

خاطره‌ای ناب از صیاد دل‌ها

شما چطور توانستید بدون اجازه من دست به چنین کاری بزنید؟

تیمسار خشمگین بود؛ چنان خشمگین که حتی صدایش می‌‌لرزید. دوستانش بعد‌ها اعتراف کردند که در تمام مدت دوستی‌ بلند مدتشان هرگز او را چنین ندیده بودند. او حتی برای نخستین بار بر سرشان داد زده بود که: «شما چطور توانستید بدون اجازه من دست به چنین کاری بزنید؟».کسی در آن لحظه جرأت جواب نداشت. هر چند آن‌ها‌‌‌ همان وقت نیز که تصمیم به چنین کاری گرفتند، از عواقبش بی‌ اطلاع نبودند، اما نه در این حد!

شما چطور توانستید بدون اجازه من دست به چنین کاری بزنید؟
«پروردگارا رفتن در دست توست، من نمی‌دانم چه موقع خواهم رفت، ولی می‌دانم که از تو باید بخواهم مرا در رکاب امام زمانم قرار بدهی و آن قدر با دشمنان قسم خورده دینت بجنگم تا به فیض شهادت برسم».

تیمسار خشمگین بود؛ چنان خشمگین که حتی صدایش می‌‌لرزید. دوستانش بعد‌ها اعتراف کردند که در تمام مدت دوستی‌ بلند مدتشان هرگز او را چنین ندیده بودند. او حتی برای نخستین بار بر سرشان داد زده بود که: «شما چطور توانستید بدون اجازه من دست به چنین کاری بزنید؟».
 
کسی در آن لحظه جرأت جواب نداشت. هر چند آن‌ها‌‌‌ همان وقت نیز که تصمیم به چنین کاری گرفتند، از عواقبش بی‌ اطلاع نبودند، اما نه در این حد!

ماجرا از این قرار بود که سال‌ها‌ پیش، وقتی که او شب و روزش را در جبهه می‌‌گذراند، بنیاد شهید به تعدادی از خانواده‌های شهدا و جانبازان در یکی از شهرک‌‌های تازه تأسیس شمال تهران زمین می‌‌داد. آنان که از زندگی فرمانده‌شان از نزدیک اطلاع داشتند، به فکر خانواده‌ او افتادند. آن‌ها ‌فکر می‌‌کردند صیاد به خانواده‌‌اش بی‌ اعتناست. فردا که آب‌‌ها از آسیاب بیفتد، او حتی زنده هم بماند، چه بسا خانواده ‌اش سایبانی نداشته باشند. آن روز‌ها خانوادهٔ او در خانهٔ سازمانی ارتش زندگی می‌‌کردند. پس دوستان او تصمیم گرفتند از رئیس بنیاد شهید برای فرمانده نیروی زمینی که از قضا خود جانباز هم بود، قطعه ‌زمینی بگیرند.

حجت‌الاسلام کروبی هم که از زندگی او بی‌اطلاع نبود، موافقت کرد و کار صورت گرفت. یاران فرمانده برای اینکه او را در مقابل کار انجام شده قرار دهند، وام گرفتند و حتی خود نیز پولی فراهم کردند و دست به‌ کار ساختمان سازی شدند. تا اینکه در نیمهٔ کار صیاد فهمید. به آنان به ‌شدت تاخت.

عصبانیتش که فروکش کرد، از آنان عذر خواست. گفت می‌‌داند آنان قصد خدمت به او و خانواده‌‌اش را داشته‌اند؛ اما او چنین استحقاقی ندارد. بعد برای آقای کروبی نامه نوشت و پس از تشکر از مساعی او در حل مسکن ایشان، گفت: وقتی که در دانشگاه افسری تدریس می‌‌کرد، تصمیم گرفت عملیات‌‌ بزرگ هشت سال دفاع مقدس را به دانشجویان تدریس کند. استقبال دانشجویان، باعث شد برای نظام‌مند شدن این کار، سازمانی تشکیل دهد. طرح تشکیلاتی نوشت به نام هیأت معارف جنگ.

... اکنون در وضعیتی قرار دارم که احساس می‌‌کنم به ازای رسیدن به مسکن، بهای گرانی را دارم می‌‌پردازم؛ آن هم ثمرهٔ همهٔ مجاهدت ‌های فی‌ سبیل ‌اللهی ـ که اگر خداوند آن را تأیید فرماید ـ که قلبم رضایت نمی‌‌دهد، چنین شود. لذا با توجه به این ‌که خدا می‌‌داند نه تنها خود را لایق چنین عنایاتی از جمهوری اسلامی نمی‌ دانم بلکه هم چنان مدیون هستم و باید تا روزی که نفس در بدن دارم عاشقانه به اسلام عزیز خدمت نمایم. قاطعانه اقدام فرمایید که:
«ساختمان نیمه کاره مسکن این‌ جانب را از طرف بنیاد شهید تحویل‌ گرفته و فقط مخارجی را که اضافه بر وام واگذاری (مبلغ چهارصد هزار تومان) هزینه شده است به ما پرداخت نمایند تا به صاحبانش مسترد نمایم».

پایان جنگ برای علی صیاد ‌شیرازی، آغاز خیزش به سوی دنیا به بهانهٔ زندگی نبود. مگر از منظر یک مؤمن تمام لحظات تلخ و شیرین جنگ، آکنده از جلوه‌‌های زندگی نبود که اکنون برای جبران عقب ‌ماندگی‌‌های آن دست از پا نشناسد!

او مانند دیگر رزمندگان مؤمن به عهدی که با خدای خود بسته بود، صادق بود و در انتظار آن روز موعود سر از پا نمی‌‌شناخت.
پس از تشکیل ستاد کل نیرو‌های مسلح سرتیپ صیاد‌ شیرازی به عنوان رئیس بازرسی این ستاد منصوب شد. مدتی بعد از سوی فرماندهی‌ کل قوا مسئولیت جانشینی این ستاد نیز به او سپرده شد. اکنون پس از جنگ هم باز بیش‌تر وقت او برای سازماندهی نیرو‌های مسلح صرف می‌‌شد. همه کسانی ‌که سربازی‌شان را در آن ستاد گذرانده‌اند، به‌ یاد دارند که هر روز در مراسم صبحگاهی، تیمسار صیاد خود به وسط میدان می‌‌آمد و به همه تمرین ورزش می‌‌داد. این آغاز یک روز سراسر کار برای او بود.

او به سربازان و افسران جوان عشق می‌ورزید. برای تربیت آنان سر از پا نمی‌‌شناخت. از هیچ فرصتی برای یادآوری خاطرات حماسه‌های جنگ‌ دریغ نمی‌‌کرد. از دانشگاه افسری امام علی و پادگان‌های آموزشی سربازان گرفته تا پاسگاهی گمگشته در میان کوه‌‌های کردستان به نام خیلچان. در یکی از این سرکشی‌‌ها متوجه شد کسی پوتین‌‌هایش را واکس زده است. از فرمانده منطقه پرسید، چه کسی این کار را کرده است. او گفت: «تیمسار، سرباز مهمانسرا به دستور من این کار را کرده است».

اخم‌های تیمسار در هم رفت. چند بار زیر لب استغفار گفت و آن‌ گاه رو به سوی فرمانده جوان کرد و گفت: این رفتار‌ها در انسان روحیهٔ استکباری ایجاد می‌کند. باید غرور سرباز را حفظ کرد».

پس از سال‌ها دوری از خانه و خانواده، حالا برای رسیدگی به فرزندانش فرصت بیش‌تری می‌گذاشت. به دقت به درس و مشق آنان می‌رسید. رفتار و حرکاتشان را زیر نظر می‌گرفت و در مسائل گوناگون به آنان مشاوره می‌داد. در انتخاب همسر مناسب برای مریم، ماه‌‌ها وقت گذاشت تا اینکه از میان همهٔ خواستگاران دانشجویی بسیجی را مناسب دامادی خود یافت. حتی از دختر معلولش مرجان هم غافل نبود. او عقب‌افتادهٔ ذهنی است. پدر مانند یک عارف شکیبا وجود او را نعمت می‌‌پنداشت و به او به چشم یک بهشتی روی زمین می‌‌نگریست.

او همواره می‌گفت: من خدا را شکر و سپاس می‌گویم که در قلبم محبتی نسبت به این فرزند قرار داده است که نه تنها از سه فرزند دیگرم کمتر نیست، بلکه به دلایلی که وجود دارد به تدریج این محبت بیشتر می‌شود.

بخشی از وصیتنامه شهید:

خداوندا این تو هستی که قلبم را مالامال از عشق به راهت، اسلامت، نظامت و ولایتت قرار دادی، ‌خدایا تو می‌دانی که همواره آماده بوده‌ام آنچه را که تو خود به من دادی در راه عشقی که به راهت دارم نثار کنم. اگر جز این نبودم آن هم خواست تو بود.

پروردگارا رفتن در دست توست، من نمی‌دانم چه موقع خواهم رفت، ولی می‌دانم که از تو باید بخواهم مرا در رکاب امام زمانم قرار بدهی و آن قدر با دشمنان قسم خورده دینت بجنگم تا به فیض شهادت برسم.

از پدر و مادرم که حق بزرگی بر گردنم دارند، می‌خواهم مرا ببخشند. من نیز همواره برایشان دعا کرده‌ام که عاقبتشان بخیر باشد. از همسر گرامی و فداکار و فرزندانم می‌خواهم که مرا ببخشند که کمتر توانسته‌ام به آن‌ها برسم و بیشتر می‌خواهم وقف راهی باشم که خداوند متعال به امت زمان ما عطا فرموده، آنچه از دنیا برایم باقی می‌ماند حق است که در اختیار همسرم قرار گیرد.

از همه آنهایى که از من بدى دیده‌اند، مى‌خواهم که مرا به بزرگى خودشان ببخشند، و بالاخره از مردان مخلص خودم به ویژه حاج آقا امیر رنجبر نیکدل، استدعا دارم در غیاب من به امور حساب و کتاب من برسند و با برادران دیگر، چون جناب سرهنگ حاج آقا آذریون و تیمسار حاج آقا آراسته در این باب تشریک مساعى نمایند.

خداوندا، ولى امرت حضرت آیت الله خامنه‌اى را تا ظهور حضرت مهدى (عج) زنده، پاینده و موفق بدار، آمین یا رب العالمین، من الله التوفیق.

على صیاد شیرازى -۱۹ دى ماه ۱۳۷۱ - ۱۵ رجب ۱۴۱۳
Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۸۵
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
میرزا رضای تبریزی
در پاسخ به ناشناس

زیاد دور نیستند عزیز دل . خیلی از این مردان بی ادعا همین دور و بر ما هستند ولی چشم بصیرت می خواد تا اونا رو ببینی . چرا ؟ چون واقعا بی ادعا هستند. نمونه همین سردار اسلام تو این مملکت زیاد هستند. خیلی زیاد. شما هم چشمت را باز کنی دور و برت را نگاه کنی حتما تو خانواده خودت یا فامیل یا دوستان حتما چند نفرشون رو می بینی. حالا چه درجه شون سردار تیمسار باشه چه سرباز صفر چه بسیجی که اون موقع رفته و دینش رو یاری کرده و الان هم کسی اصلا شاید نمی دونه که این یارو جبهه رفته باشه. نمونه اش رو که خودم دیده ام و از قضا درجه اش تیمسار بوده و از قضای دوم یار و هم رزم همین شهید بزرگوار بوده است من از نزدیک می شناسم . خیلی نزدیک ... یعنی پدر خانمم هستند . که من از اینهمه افتادگی و سادگی و بی آلایشی این مرد همیشه تعجب می کردم.فرمانده لشگر بود. حالا بازنشسته شده. دو ساله. خیلی بهش گفتم که بیا همین نزدیکی های ما یه خونه بگیر ( منطقه شمال شهر ) یا یه آپارتمان یا زمین و بیا خوش زندگی کن. نمی دونستم چرا ولی رفت و توی همون خونه قدیمی که از سی چهل سال پیش و قبل از جنگ داشتند و توی محله ابوذر ( فقیرترین محله ارومیه یا یکی از فقیرترین و محرومترین محله های ارومیه ) دستی به سروگوش اون خونه کشید و تو همون خونه رفت و زندگی کرد. اون موقع نمی فهمیدم و خیلی هم از دستش ناراحت بودیم. ولی الان می فهمم چرا. روزی نیست که یه پیرمردی پیرزنی آشنایی دوستی نیاد در خونه اش و بگه جناب سروان یا جناب سرهنگ مشکلی دارم به دست شما حل می شه شما تو ادارات آشنا زیاد داری تو کمیته امداد آشنا نداری تو فلانجا گازمون قطع شده بدهی داریم .... وووو .... اونم بدون هیج ادعا و بدون اینکه حتی من دامادش و یا حتی دخترش بدونیم به همین خدمتش به مردم محروم ادامه می ده. دوران بازنشستگی اش رو اینجوری داره سپری می کنه. یادمه یه روز در خونه یه پیرمرد یه نامه آورده بود که امیر بدهند به آقای رییس جمهور. بعدش که پیرمرده رفت ، امیر برگشت به من گفت حاجی اگه من می اومدم بالا شهر این پیرمرد منون چطوری می تونست پیدا کنه.

امین

اگر داغ دل بود ما ديده ايم
اگر خون دل بود ما خورده ايم
اگر داغ شرط است ما برده ايم
اگر دل دلیل است آورده ایم


گواهي بخواهيد اينك گواه
همين زخم هايي كه نشمرده ايم
دلي سربلند و سري سر به زير
از اين دست عمري به سر برده ايم

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

خدایش رحمت کند من خیلی دوستش داشتم و دارم .
اما باید عادت کنیم از رای مخالف دیگران نارحت نشویم

محمد
در پاسخ به ناشناس

خداوند امام و شهدا رو رحمت كنه وقتي امام ميفرمودن نظير ملت ايران نه در زمان رسول خدا (ص) و نه در زمان هيچ يك از ائمه عليهم السلام نبوده رشادت فداكاري و دنيا گريزي عزيزاني همچون شهيد صياد و ديگر دلاور مردان رو ميديدن. شادي روحشون صلوات

ناشناس

تا زنده بود کسی او را نمی شناخت و وقتی باز زنده شد (شهید گشت) همه فهمیدند جنگ را مردان بی ادعا اداره می کردند که نه ادعای نام داشتند و نه ادعای نان.
پروردگارا! شفیع ما را در جزا حسین و یارانش قرار ده. آمین

محسن

حالا میفهمم آقا امام زمان خودشان منتظر رسیدن چه یارانی هستند تا ظهور نمایند.

علی نظری موفق

درود به روان پاکش نمیدانم آیا میشود روزی کسی برای صیاد دل من هم دست بکار شود و زندگی بی نظیر این بزرگ مرد تاریخ اسلام را به تصویر بکشد

حسین

این روزها چقدر جای او وهم رزمانش در این مملکت خالی است روحش شاد

ناشناس

نمونه ی است از شکوفایی عشق و عرفان برای انسانهای گرفتار در هیاهوهای روزمره. خواستن تواستن است! آری اینچنین است برادر!

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

شهادت بالاترین مدال افتخار یک مجاهد فی سبیل الله است

سید محمد جواد محمدی

روحش شاد .حیف که ما جوانها نتونستیم از تجربیات این شهید گرانقدر استفاده کنیم .البته قسمت قسمت وصیت نامه ایشان برای خواننده درس وعبرت است درود بر روان پاکش

سرباز
در پاسخ به ناشناس

دوست عزیز، این صفحه رو هر کسی از هر جای دنیا می تونه بخونه، خیلی ها از امیر دلاور زخم خوردن و ازش کینه به دل دارن، همونایی که در روزگار سخت جنگ به ایران پشت کردن و به دشمن خوش خدمتی می کردن، همونا الان منفی میدن به این نظرات شما

ناشناس

تو این دوره زمونه جای خالی همچین آدمایی به شدت احساس میشه، روحش شاد

سيدمجيد

متاسفانه در برابر عظمت اين مردان بزرگ و وطن پرست فقط به نامگذاري يك خيابان يا ميدان اكتفا ميشه و به ابعاد زندگي و شخصيت آنها پرداخته نميشه. اين شهدا اگر در ژاپن بودند الان به عنوان قهرمانان ملي همه جا و همه كس آنها را ميشناختند و برايشان احترام ويژه و يادبود برگزار ميكردند. واقعا چجوري ميشه اينچنين مرداني را دوباره پرورش داد؟ ياد همه شهدا بخير و روحشون شاد

دادوند

روحش شاد واقعا مرد بزرگی بود کاش کاش دیگران هم نیم نگاهی به معرفت ولایت پذیریو .............نگاه میکردن و الگو میگرفتن

امیر

آمده بودند، نه آنکه بمانند،
آمده بودند بی آنکه چشم داشتی داشته باشند از زندگی دنیا،
از دیروز میشناختمش،
اما از فردایش خبر نداشتم...

احمد

براي شادي روحش صلوات .

محمد

واقعاً شرمنده شهداییم!

ناشناس

خداوندا به تمامي مسئولين ما چنين روحيه اي را عطا فرما تا خدمتگزاران واقعي مردم باشند بي دليل نبود كه رهبر عزيزمان بوسه بر تابوت اين شهيد بزرگوار و مخلص بي ادعا زد كاش عكسهايي از خانه و اتاق مطالعه او را مزديد كه كتلبخانه اي داشت از جنس فلزهايي كه باپيچ به هم متصل ميشد شبها 2 تا 3 ساعت بيشتر خواب نداشت و تمام ذكر و فكرش خدمت به مردم در سايه ولايت بود

نصری

پروردگارا به حق این مردان خدایی یاران باوفای آقا امام زمانمان را زنده و پیروز نگه دار.

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.