حالا ماییم که حرف برای گفتن داریم

 دیروز اگر هر کی از هر جا رانده میشد به خبرنگار ورزشی حمله می کرد امروز جرات اینکار را ندارد. حداقل در ظاهر، امروز به جایی داریم می رسیم که یک مدیرعامل نمی تواند با تکیه بر تفرقه انداختن بین ورزشی نویسان به منافع خود دست یابد اگر چه هنوز هم بعضا گول می خوریم، امروز صحبت از ارتقای سطح علمی خبرنگاران است، اکنون از معیشت و آینده و بیمه ورزشی نویس صحبت به میان می آید، امروز خبرنگاران و عکاسان ورزشی را برای یک روز در هر 4 سال نمی خواهند که بیایند و رای بدهند و 9 نفر را انتخاب کنند و خدا حافظ تا 4 سال بعد، امروز هیات مدیره خودش را مکلف به پاسخگویی می داند، هنوز چند ماه از دوره جدید نگذشته که 10 جلسه هیات مدیره برگزار شده و جلسه عمومی هم 4 شنبه شب گذشته برگزار شد و باز همه دور هم بودند، با این تفکر و با این اهداف و با این خواسته ها می توانیم صنفی بزرگ برای خودمان باشیم، باید به جایی برسیم که در تعیین وزیر ورزش و مدیران ورزش ما هم موضع داشته باشیم،

این ماییم که با مدیران ورزش سر و کار داریم و این مدیران ورزش هستند که در حساس ترین زمانها به ما نیاز دارند، هر موقع در تنگنا قرار می گیرند ما راهگشا می شویم، اگر ما نبودیم تیم ملی فوتبال بعید بود به جام جهانی برود، اگر ما نبودیم اتفاقاتی در ورزش رخ میداد که این اتفاقات فعلی در برابرش مثل قطره و دریاست، بله، ما قدر خودمان را نمی دانستیم و اکنون داریم می دانیم، می دانیم که چه ارزشی داریم و خودمان را شناخته ایم، ما بیش از این باید نقش ایفا کنیم و در معادلات ورزش جایگاهی بالاتر داشته باشیم، ما یک خانه برای خودمان می خواهیم که مستاجر و وامدار کسی نباشیم، ما یک سایت فعال و قوی می خواهیم و حتی یک ماهنامه بسیار خوب، توان نرم افزاری را داریم سخت افزاریش هم باید فراهم شود، ما نباید خبرنگار بیکار داشته باشیم، باید تعاونی مسکن فعالی داشته باشیم، و خیلی نیازهای دیگر که با این همت عالی که بوجود آمده و هیات مدیره انرژیک می توانیم به حداقل خواسته های خود برسیم. ما یعنی خبرنگاران-عکاسان-گزارشگران- تصویربرداران و همه آنهاییکه یک رسانه را می چرخانند. آقایان هیات مدیره! خسته نباشید.