توافق ژنو، آزمونی برای غرب

نماینده مردم اهواز در مجلس در یادداشتی توافق ژنو را آزمونی برای غرب خواند.

توافق ژنو که از سوی دولتمردان رژیم غاصب صهیونیستی «توافقی بد و خطرناک بود» توصیف شده و بنیامین نتانیاهو در نخستین واکنش به این توافق می گوید «تهران توانست به آنچه می خواست برسد» آویگدور لیبرمن وزیر امور خارجه از آن به عنوان پیروزی عظیم ایران یاد می کند، بی تردید محصول بیش از یک دهه مقاومت قهرمانانه ملت بزرگ ایران در پافشاری بر حقوق تاریخی خود، دو دهه تلاش و ممارست دانشمندان هسته ای در بومی سازی این علم استراتژیک و ایستادگی، تدبیر وحمایت مقام معظم رهبری در بصیرت افزایی، روشنگری و صیانت از استقلال و توسعه کشور است که در کتاب تاریخ مبارزات استقلال خواهانه و آزادی جویانه ملت بزرگ ایران از فصول درخشان و ارزشمند آن به شمار خواهد رفت.

آنچه در مذاکرات ژنو با دیپلماسی قوی و حکمت آمیز مذاکره کنندگان کشورمان که به تعبیر مقام معظم رهبری «فرزندان انقلابی ما محسوب می شوند» صورت گرفت در سایه وحدت ملی، حمایت داخلی و پشتوانه مردمی نظام اسلامی تحقق یافت.

در این میان بیان کوتاه چند نکته ظریف می تواند راه را برای دستیابی به موفقیت های آینده هموار نماید.

ابتدا اینکه کشور در ابتدای راه طولانی و سختی قرار دارد که با همت، تلاش و ایستادگی می تواند افق های تازه ای را فرا روی جامعه ایرانی بگشاید. آنچه به دست آمد بی تردید موفقیتی است درخور تردید هنوز به یاد داریم که کشور در جریان یک فرایند اعتماد سازی دو سال به تعلیق کلیه فعالیت های هسته ای از جمله غنی سازی تن داد و در نهایت بدون دست یابی به توافق یا نتیجه مشخصی گام در مسیر تازه ای نهاد که در 10 سال گذشته با قطعنامه های ظالمانه و تحریم های وحشیانه مشکلات فراوانی پیش روی پیشرفت و توسعه ملت ایران قرار داده است. امروز اما با هر تفسیر و تعبیری غرب ادامه غنی سازی با درصدی پایین تر که البته رافع نیازهای داخلی است را می پذیرد متعهد به عدم افزایش تحریم ها و در برخی زمینه ها برداشتن برخی موانع وحتی کاهش تحریم ها می شود. و مهمتر اینکه فرایندی کلی را برای برطرف نمودن همه تحریم ها تصویر می کند. گرچه جمهوری اسلامی ایران نیز براساس مصالح ملی و با حفظ استقلال خود برخی اقدامات اعتمادساز را برای جلوگیری از هرگونه بهانه گیری صورت می دهد. اقداماتی که در صورت عدم پایبندی طرف های مقابل قابل برگشت نیز می باشد.

نکته بعدی اینکه همه باید بدانیم در مذاکره، طرفین می پذیرند راه برون رفت از بحران، تعامل، استدلال، اغنا و رفتار مبتنی بر احترام و اجتناب از رابطه «گرگ و میشی» از طریق ابزار مدبرانه و حکیمانه ای چون گفتگو است. آغاز هرگونه مذاکره ای پایان جنگ افروزی است. وقتی قدرت استدلال پیروز می شود میلیتاریسم افسارگسیخته بدوی از پا در می آید. وقتی گفتگویی جریان دارد عربده کشی برخی ها اوج استیصال و فرومایگی ایشان است.