2بازدید
۵۴
نگاه مادرانه به طرح جامع جمعیت
نفیسه آزاد، جامعه‌شناس، در مطلبی در روزنامه «شرق» می نویسد: صبح است. پسر چهارساله‌ام دور خانه می‌دود و بلندبلند شعر تازه‌ای که یاد گرفته را می‌خواند. پرستار دوروز است که مریض شده. دیشب هم تلفنش را جواب نداده و من سعی میکنم برنامه‌ریزی کنم که چطور باید بچه را ساعت سه‌ونیم از مهدکودک بردارم. در را که باز میکنم تلفن زنگ می‌زند. مادرم است و می‌گوید امروز به‌خاطر آلودگی هوا مهدکودک‌ها تعطیل هستند. مجبورم به شرکت بروم چون لپ‌تاپم آنجاست. از سر ناچاری به مهدکودک زنگ می‌زنم.
مدیر مهد نجاتم می‌دهد، با خنده می‌گوید: «من خودم یک زن شاغل هستم، وضعیت شما را درک میکنم، بچه را بیاورید ما چند ساعتی نگه می‌داریم، تا کسی را پیدا کنید.»
در راه رسیدن به محل کار، به «طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده» فکر میکنم، به اینکه این طرح چطور قرار است، من مادر را تشویق کند که بچه‌های بیشتری به دنیا بیاورم. آیا این طرح برای بچه‌ها پیش‌بینی مهدکودک‌های رایگان و دولتی کرده است؟ آیا برای برخورداری بچه‌ها از سلامت و بهداشت رایگان تدبیری اندیشیده است؟ اگر بچه‌های بی‌شمار من هرکدام ماهی یکبار نیاز به دکتر و درمان برای مریضی‌های مرسومی مثل آنفلوآنزا یا مسمومیت یا شکستن دست و پا و نظایر آن داشته باشند، هزینه آن با یک حساب سرانگشتی ممکن است حتی از نصف حداقل دستمزد نیز بالاتر برود.
سعی میکنم همین‌طور که در صف اتوبوس ایستاده‌ام طرح را در ذهنم ورق بزنم و ببینم آیا دولت تعهدی برای خود در قبال فرزندان به‌دنیاآمده در حوزه‌هایی مثل آموزش، خدمات تفریحی، رفاهی و حتی هزینه لباس، شیر، میوه و... قایل است که می‌بینم خبری نیست. کانادا در سال 2012 بالاترین نرخ رشد جمعیت را در میان کشورهای صنعتی داشت. یکی از سیاستهای این کشور برای بالابردن جمعیت بالابردن نرخ رشد مهاجرت به داخل بوده است به‌طوری‌که در این سال حدود 250هزارنفر از طریق مهاجرت به جمعیت اضافه شده‌اند.
از سوی دیگر درنظرگرفتن مهدکودک‌های عمومی و رایگان در کنار مهدکودک‌های خصوصی برای مادران شاغل یا مشغول به تحصیل، پرداخت ماهانه مبلغی برای نگهداری فرزندان به مادر (که به شکل تقریبی کفاف هزینه خوراک و پوشاک بچه‌ها را می‌دهد)، سیستم سلامت و بهداشت فراگیر و رایگان، فراهم‌آوردن نظام فرزندخواندگی قانونی و بسیار محکم برای جلوگیری از سقط‌جنین بچه‌های ناخواسته از سیاست‌هایی بوده که دولت کانادا برای افزایش جمعیت خود در نظر گرفته است. اما آنچه «در طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده» دیده می‌شود، دنبال‌کردن سیاست مادران بی‌اراده و بی‌حقوق با فرزندان بی‌شمار است بدون آنکه تعهدی جدی برای دولت جز دادن جایزه‌های خیالی در نظر گرفته باشد.
گام‌های این افزایش جمعیت به‌طور خلاصه اینگونه است،
گام اول؛ تغییر آموزش دختران در دوره‌های مقدماتی. دختران جوان از طریق تغییر محتوای درسی به‌جای آنکه برای ایفای نقش اجتماعی آماده شوند برای حاملگی و زایمان و خانه‌داری آماده خواهند شد.
گام دوم؛ محدودیت جدی زنان برای تحصیل در رشته‌های درآمدزا. در مرحله بعدی با اجرایی‌کردن سیاستهای «بومی‌گزینی» و «سهمیه‌بندی جنسیتی» راه زنان برای تحرک اجتماعی و رسیدن به رشته‌هایی که درآمدزا هستند یا منزلت اجتماعی بالاتری را تضمین می‌کنند سد می‌شود. این کار درواقع به شکل غیرمستقیم امکان رسیدن به شغل را در آینده از زنان می‌گیرد.
گام سوم و نهایی؛ طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده.
اگر همه اینها کارگر نیفتاد و کار به مرحله استخدام رسید، طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده وارد می‌شود و با اولویت‌بندی استخدامی مردان متاهل صاحب فرزند را در صدر قرار می‌دهد و زنان مجرد و حتی متاهل را در اولویت‌های آخری قرار می‌دهد که عملا نوبتی به آنها نرسد. خب در این مقطع برای زن درس‌خوانده یا نخوانده بیکاری که لابد سرمایه و اعتباری هم ندارد که کاری راه بیندازد، فرزندآوری را تبدیل به پروژه کسب درآمدکردن، آخرین گام برای رسیدن به جمعیت 150میلیونی است.
فرزندانی که قرار است از طریق این برنامه به جمعیت ایران اضافه شوند باید با دستمزد یکی از والدین که حداقل مصوب و قانونی آن 530 هزارتومان در ماه است بزرگ شوند و مادرشان همزمان نقش حمل‌کردن، زاییدن، مهدکودک، آموزش‌دهنده، پرستار و... را بازی کند. مادر این بچه‌ها باید زندگی‌اش را بدون هیچ حمایتی صرف بزرگ‌کردن بچه‌هایی کند که امیدوار باشد آینده‌ای بهتر از او در انتظارشان است.
اتوبوس می‌رسد، هوای گرفته تهران و جمعیت زیادی که در اتوبوس به‌هم‌چسبیده‌اند عملا نفس‌کشیدن را مشکل کرده است، به‌سختی پیاده می‌شوم و سعی میکنم امیدوار باشم که حداقل قانونگذاران برای هوای قابل‌تنفس و حمل‌ونقل عمومی 150میلیون‌نفر نیز فکری کرده باشند.
مدیر مهد نجاتم می‌دهد، با خنده می‌گوید: «من خودم یک زن شاغل هستم، وضعیت شما را درک میکنم، بچه را بیاورید ما چند ساعتی نگه می‌داریم، تا کسی را پیدا کنید.»
در راه رسیدن به محل کار، به «طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده» فکر میکنم، به اینکه این طرح چطور قرار است، من مادر را تشویق کند که بچه‌های بیشتری به دنیا بیاورم. آیا این طرح برای بچه‌ها پیش‌بینی مهدکودک‌های رایگان و دولتی کرده است؟ آیا برای برخورداری بچه‌ها از سلامت و بهداشت رایگان تدبیری اندیشیده است؟ اگر بچه‌های بی‌شمار من هرکدام ماهی یکبار نیاز به دکتر و درمان برای مریضی‌های مرسومی مثل آنفلوآنزا یا مسمومیت یا شکستن دست و پا و نظایر آن داشته باشند، هزینه آن با یک حساب سرانگشتی ممکن است حتی از نصف حداقل دستمزد نیز بالاتر برود.
سعی میکنم همین‌طور که در صف اتوبوس ایستاده‌ام طرح را در ذهنم ورق بزنم و ببینم آیا دولت تعهدی برای خود در قبال فرزندان به‌دنیاآمده در حوزه‌هایی مثل آموزش، خدمات تفریحی، رفاهی و حتی هزینه لباس، شیر، میوه و... قایل است که می‌بینم خبری نیست. کانادا در سال 2012 بالاترین نرخ رشد جمعیت را در میان کشورهای صنعتی داشت. یکی از سیاستهای این کشور برای بالابردن جمعیت بالابردن نرخ رشد مهاجرت به داخل بوده است به‌طوری‌که در این سال حدود 250هزارنفر از طریق مهاجرت به جمعیت اضافه شده‌اند.
از سوی دیگر درنظرگرفتن مهدکودک‌های عمومی و رایگان در کنار مهدکودک‌های خصوصی برای مادران شاغل یا مشغول به تحصیل، پرداخت ماهانه مبلغی برای نگهداری فرزندان به مادر (که به شکل تقریبی کفاف هزینه خوراک و پوشاک بچه‌ها را می‌دهد)، سیستم سلامت و بهداشت فراگیر و رایگان، فراهم‌آوردن نظام فرزندخواندگی قانونی و بسیار محکم برای جلوگیری از سقط‌جنین بچه‌های ناخواسته از سیاست‌هایی بوده که دولت کانادا برای افزایش جمعیت خود در نظر گرفته است. اما آنچه «در طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده» دیده می‌شود، دنبال‌کردن سیاست مادران بی‌اراده و بی‌حقوق با فرزندان بی‌شمار است بدون آنکه تعهدی جدی برای دولت جز دادن جایزه‌های خیالی در نظر گرفته باشد.
گام‌های این افزایش جمعیت به‌طور خلاصه اینگونه است،
گام اول؛ تغییر آموزش دختران در دوره‌های مقدماتی. دختران جوان از طریق تغییر محتوای درسی به‌جای آنکه برای ایفای نقش اجتماعی آماده شوند برای حاملگی و زایمان و خانه‌داری آماده خواهند شد.
گام دوم؛ محدودیت جدی زنان برای تحصیل در رشته‌های درآمدزا. در مرحله بعدی با اجرایی‌کردن سیاستهای «بومی‌گزینی» و «سهمیه‌بندی جنسیتی» راه زنان برای تحرک اجتماعی و رسیدن به رشته‌هایی که درآمدزا هستند یا منزلت اجتماعی بالاتری را تضمین می‌کنند سد می‌شود. این کار درواقع به شکل غیرمستقیم امکان رسیدن به شغل را در آینده از زنان می‌گیرد.
گام سوم و نهایی؛ طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده.
اگر همه اینها کارگر نیفتاد و کار به مرحله استخدام رسید، طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده وارد می‌شود و با اولویت‌بندی استخدامی مردان متاهل صاحب فرزند را در صدر قرار می‌دهد و زنان مجرد و حتی متاهل را در اولویت‌های آخری قرار می‌دهد که عملا نوبتی به آنها نرسد. خب در این مقطع برای زن درس‌خوانده یا نخوانده بیکاری که لابد سرمایه و اعتباری هم ندارد که کاری راه بیندازد، فرزندآوری را تبدیل به پروژه کسب درآمدکردن، آخرین گام برای رسیدن به جمعیت 150میلیونی است.
فرزندانی که قرار است از طریق این برنامه به جمعیت ایران اضافه شوند باید با دستمزد یکی از والدین که حداقل مصوب و قانونی آن 530 هزارتومان در ماه است بزرگ شوند و مادرشان همزمان نقش حمل‌کردن، زاییدن، مهدکودک، آموزش‌دهنده، پرستار و... را بازی کند. مادر این بچه‌ها باید زندگی‌اش را بدون هیچ حمایتی صرف بزرگ‌کردن بچه‌هایی کند که امیدوار باشد آینده‌ای بهتر از او در انتظارشان است.
اتوبوس می‌رسد، هوای گرفته تهران و جمعیت زیادی که در اتوبوس به‌هم‌چسبیده‌اند عملا نفس‌کشیدن را مشکل کرده است، به‌سختی پیاده می‌شوم و سعی میکنم امیدوار باشم که حداقل قانونگذاران برای هوای قابل‌تنفس و حمل‌ونقل عمومی 150میلیون‌نفر نیز فکری کرده باشند.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
پاسخ به ناشناس كه 3 تا بچه داره. ضريب هوشي من پائين تر از شماست به 110 نميرسه چه برسه 140 ولي يك سوال دارم اينكه گفتي "بيشتر آدمها كه يك بچه يا كمتر دارند" منظورت از كمتر چيه! كمتر از بچه چند تا ميشه!
بنده قبول دارم که زندگی و بچه دار شدن سخته و تو ان دوره ای که جوونها تن به ازدواج نمیدن صحبت راجع به چند فرزندی شاید گزاف بنظر برسه اما خودم دوستانی دارم که 3 فرزند، 5 و 6 فرزند دارند و خیلی هم از نظر تربیتی و فرهنگی خانواده های خوب و موفقی هستند.
بنده معتقدم که اگر مرد بتونه نیازهای عاطفی همسرش رو خوب برآورده کنه تکیه گاه خوبی برای خانواده اش باشه و زن هم فکر نکنه که ازدواج و بچه دار شدن مانع پیشرفتش هست و مرد و زن توقعاتشون رو معقول کنند و کمتر دنبال چشم و همچشمی برن میتونن از ثمرات چند فرزندی بهره مند بشن و نتیجه سختیهایی رو که کشیدند با تربیت صحیح فرزنداشون ببینند
آیا بچه دار شدن آرزوی یک مادر باید باشه
وقتی مرد آدم مرد باشه و بشه به اون تکیه کرد چرا خودمون ر از مادرشدن محروم کنیم؟!
شما اگر برای مدیریت بهتر زندگیتون به یک مشاور منصف مراجعه بفرمایید راهگشا میتونه باشه
اتفاقا ما هم با این نظریه خشکسالی و کمبود آب آشناییم
میشه لطفا ادله کارشناسیتون رو برای اثبات این ادعا بفرمایید؟
در ضمن خانم های زیادی هم هستند که با ازدیاد جمعیت بنا بدلایل مختلف و معقول موافق هستند چرا اینجور وانمود میکنید که فقط آقایون موافقند؟!
این صحبت شما توهین به آقایان است!
اصولا مردانی که مدیریت زندگی رو بلد هستند و تکیه گاه خانواده محسوب میشن هیچوقت چنین کارهایی که گفتید رو انجام نمیدن!
خانواده های زیادی وجود دارند که با داشتن چندین فرزند، زن در کمال آسایش و داشتن مسئولیت اجتماعی و انجام وظایف مادری در حال زندگی هستند
خب چرا خانواده ای که والدین تحصیلکرده و شاغل دارند و توانایی تربیت فرزندان خوب نباید جامعه رو از وجود چنین افرادی پر کنند؟!
خب تلاش برای تغییر نگرش و فرهنگ سازی و آوردن مسیر رودخانه به سمت مسیر درست و نگاه واقع بینانه به جایگاه زن و مادر در خانواده چیز بدی نیست
من خودم هم شاغلم و یک فرزند هم دارم . تحصیلات عالیه هم دارم. اصلاً هم تنبل نیستم اتفاقا ً دوست دارم در نگهداری از فرزندم وهمسرم کم نذارم. اما باور کنید با همه برنامه ریزیها حتی ماهی یکبار نمیتونم دوستامو ببینم بدون اینکه دغدغه خونه زندگیمو داشته باشم
سیاستهای تشویق جمعیتی مدتهاست که در خیلی کشورها از جمله کشورهای اروپایی و آمریکایی آغاز شده است. برای مثال میشه به تعدادی از سیاستهای تشویقی که نویسنده هم ذکر کرده دقت کرد. همچنین در نظر گرفتن حقوق برای مادر که تا 1 یا 2 سالگی فرزند به اون پرداخت میشه و یا در نظر گرفتن حقوق چند برابر برای مردان و زنان(تاکید میکنم زنان) را هم اضافه کرد!
همین طور که می بینید این سیاستها همگی تشویقی هستند برای همین هم کم کم با استقبال مواجه می شوند...لطفا این برخوردها را با برخوردهایی که تو کشور ما با این مقوله شده است مقایسه کنید که همگی مملو از تحقیر و توهین و تعیین تکلیف برای زنان است؟!!! واقعا فکر می کنید با این طرز برخورد و موضع گیری می توانید زنان را تشویق به فرزند آوری کنید؟ فکر نمی کنید یکی از دلایلی که زنان و مردان از فرزند آوری امتناع می ورزند تحقیر ها و توهین هایی است که از کودکی باهاش درگیر بودند؟ کاش بیشتر تامل می کردیم!
با حکمتجو کاملا موافقم خودم کارمند هستم و بنظر من بیشتر مشکلات خانواده ها اززمانی شروع شد که زنان به طور گسترده (توجه کنید بطور گسترده )در جامعه بکار گرفته شدند مشکلات خانوادگی بین زن و شوهر بین والدین و فرزندان و الان هم جمعیتی.
چه ربطي به شاغل بودن خانم داره الان تو روستاها كه اغلب خانم ها هم خانه دارند اكثر خانواده ها هنر كنن دو تا بچه بيارن ،نخير مشكل جاي ديگه است چرا كه همه خانم هاي خانه دار هم بيشتر تز دو فرزند نميخواهند و علتش هم بيشتر اقتصادي و فرهنگي هستش كه ديگه خانواده ها قدرت و توان اداره كردن بيشتر از يك يا دو فرزند رو ندارن ديگه گذشت قديما كه شش و هفت و ... تا بجه مياوردن بدون اينكه بفهمن چه جوري بزرگ شدن
نظر بعضی از آقایون خییییلی جالبه ،تمام مشکلات جامعه از جمله اعتیاد ، مشکلات فرهنگی ،بی تربیتی بچه ها بیکاری و... همش به خاطر کار کردن خانم هاست .وای بر شما مادران مگه نمی بینید وظایف شما از طرف آقایون تعیین شده پس توبه کرده و به وظایف طبیعی خود برگردید!
شما منصف نیستی بدبینی و همه را به یک شکل میبینی
این تصور غلط را بوجود اوردید که هر دختری که میخواهد ادامه تحصیل بدهد و در اجتماع تاثیرگذار, دنبال شرارت و خودنمایی است و غرب زده!!! در خانواده مذهبی ما خانم ها معلم, مدیر, مهندس , اهل هنر وموسیقی وحتی دکتر هم داریم با فرزندانی کاملا با مسئولیت و اهل خانواده
بعید می دونم به کسی بگن بشین تو خونه از لحاظ مالی هم تامین هستی اونوقت بخواد کارهای پست رو به دلخواه انجام بده
اگر کمی آینده نگر باشیم شاید راحتتر با مشکلات موجود کنار بیام و برای تامین نیازهای روحی و روانی خانواده و فرزندمون و سلامت جامعه فرزندان بیشتری داشته باشیم
به فراخور اقتضائات زمان امروز و همت بلندی که ایرانی جماعت داره میشه با مشکلات کنار اومد و نشاط و شادی رو با فرزندان بیشتر به خانواده ها هدیه داد
خب به نظر شما بهتر نیست افرادی که از سطح هوش بالا و تحصیلات بالایی برخوردارند و علل القاعده توانایی تربیت فرزند رو هم دارند چند فرزند داشته باشن که جامعه از نسلی با تربیت و با فرهنگ خالی نباشه یا تعداد این افراد خیلی کم نشه!
وافراد پولدار باسطح هوش بالا وتحصيلات بالا معمولا يك فرزند دارند ؟ من که هر چه پولداری دیدم البته ببخشد هوشی ندیدم شاید جدیدا فقرا مجرم و پولدارا باهوش
خب این هم یکی از راهکارهاست که بایستی عملی بشه اما مشکل بحران جمعیت جدی هست.برای نمونه عرض میکنم در اقوام ما چندین زوج جوون هستند که همگی هم از نظر مالی تامین هستند ولی هیچکدومشون با وجودیکه چند سالی از ازدواجشون میگذره حاضر نیستن بچه دار بش. چه برسه تک فرزند باشن!
آیا مادرانی که چند فرزند دارند و یا شاغلند یا خانه دار هیچ تفریحی ندارند(بقول شما سالم!)
اگر با چند تا از خانومهایی که چند فرزند دارند هم صحبت بشید فکر میکنم نظرتون فرق کنه
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.