يك روز آمپول ها آبسه مى كنند

اين روزها فوتبال ما درياى سوژه شده. هر جا اراده كنيم مى شود شيرجه زد. دريا جاى شيرجه زدنه، جاى ماهى گيرى، جاى صيد مرواريد و ... حاشيه نروم، منظورم از مقدمه فوق اتفاقات پى درپى و عجيب و غريبى است كه اين اواخر در ورزش ما بخصوص فوتبال ما مى افتد.

به نوشته جوان، بازار صدور بيانيه ها داغ داغ است و هر كدام از اين بيانيه ها و جوابيه هايى كه متعاقب آن صادر مى شود چند روزى قلم نويسندگان را روى كاغذ مى لغزاند.

البته هر كسى با هر رنگ مركبى كه به آن علاقه دارد مى نويسد. يكى مى گويد مايلى كهن را بگيريد كه دارد تخت گاز مى رود، ديگرى اما همه تلاش خود را مى كند كه جت او روى هوا سوخت گيرى كند تا وقتش براى نشستن در فرودگاه تلف نشود.

در اين ميان، نگارنده هم كه دائم باد دوچرخه اش را كنترل مى كند چرا كه نه قدرت پرواز حاج محمدآقا را دارد و نه زور پنجه در پنجه انداختن با كسانى كه آنقدر آمپول به خودشان زدند كه مشت اقتصاديشان پولادى شده!به من چه كه كى مى دزدد و كى مى گويد كه مى دزدند؟!

حالا چهار تا فوتباليست هم آمپول بزنند، چه دخلى به من دارد؟ مايلى كهن هم كه در برابر نظام قدرت مافيايى در ورزش طاقت از دست داد و پس از چندين سال بردبارى به خاطر بى حرمتى عده اى تماشاگرنما به سيم آخر زد و گفت آنچه نبايد مى گفت. ظرف دو هفته بلايى سرش آوردند كه قيد سرمربيگرى تيم ملى را زد.

او اگر امروز سرمربى تيم ملى نيست، لااقل در سايپا به دو نفر مى گويد چطور شوت بزنند و خرج عائله اش را درمى آورد. ولى منم و همين دوچرخه، اگر آن را هم از دست بدهم چه كار كنم؟ نه حقوق ميليونى دارم، نه پشتيبانى در سطح بالا.

اما همان طور كه در اقتصاد جهان بحران هاى كوچك روى هم جمع شد و يك روز تبديل به مصيبتى بزرگ شد، در ورزش ايران هم آن عده اى قليل كه البته قدرت بالايى دارند آنقدر خون به دل دلسوزان و بخش سالم ورزش ايران مى كنند كه خودشان خسته شوند، بالاخره روزى هم مى آيد كه اين آمپول ها آبسه كند. اين دنيا نشد، آن دنيا!

بگذريم، باز هم بگذريم.

فقط يك چيزى مى ماند و آن اينكه، اميدوارم ما هم كه جيغ مى زنيم براى خدا باشد، انشاءالله!