مدیران ورزشی در ییلاق لواسانات

ماه مبارک رمضان برای اقشار مختلف مردم روزه‏دار کشور از جمله ورزشی‏ها در گرمای تابستان به خوبی درک حس گرسنگی و تشنگی را ملموس ساخته است و یاد فقرا را کرده اما این حس زیبا برای تمامی ورزشی‏ها یکسان نبوده و برخی مدیران این ماه را تعطیل کرده و در منزل یا ییلاقات اطراف تهران به اداره مجموعه تابعه‏شان می‏پردازند که منجر به اختلال نامشهود در امور اداری و مالی این فدراسیون‏ها شده است.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ حلول ماه مبارک رمضان در فصل تابستان شرایط روزه‏داری را دشوارتر ساخته و وضعیت آب‏وهوایی و روزهای طولانی این فصل باعث می‏شود، فشار بیشتری به جهت گرسنگی و تشنگی متوجه روزه‏داران شود که ورزشی‏ها نیز از این قائده مستثنی نیستند اما تعدادی از مدیران ورزشی که قالباً ریاست فدراسیون‏های ورزشی را بر عهده دارند و عمدتاً نیز جزو مدیران سیاسی یا غیرمتخصص هستند، خود را از این قاعده مستثنی کرده و اعیانی به روزه‏داری می‏پردازند.

برخی از این مدیران که به زعم خود گرمای هوای پایتخت برایشان از گرمای جهنم بدتر است، در عوض حضور در پست‏های مدیریتی‏شان در فدراسیون‏های ورزشی و اداره مجموعه‏های مربوطه، این ایام را در مناطق ییلاقی اطراف تهران به ویژه لواسانات سپری می‏کنند تا در پناه خنکای هوا و سایه درختان باغ‏ها و ویلاهای این منطقه نزدیک به تهران به دلیل فاصله اندک، مراجعت به آن و بازگشت به تهران موجب ابطال روزه‏داری نمیشود، روزها سپری گردیده و تحمل از سحر تا غروب آفتاب سهل‏تر شود.

عده‏ای دیگر نیز همین رویه را در منازل واقع در تهران خود پیگیری کرده و از خروج از منزل تا سر حد ممکن در طول سی‏روز این ماه همچون روزهای سپری شده، پرهیز خواهند نمود تا احیاناً گرمای هوا یا برخورد ارباب رجوع و کارمندان و زیرمجموعه با ایشان موجب ناراحتی و خلق بد این روئسای فدراسیون‏ها نشود و در کمال آراش و به دور از هرگونه تنش کاری که زمان برعهده گرفتن آن با لفظ تکلیف خوانده می‏شود، ایام در این ماه پربرکت گذر کنند.

امور این دو گروه فدراسیون‏های عموماً با مراجعت انتها یا ابتدای هفته مدیران این فدراسیون‏ها به دفاترشان و طی ساعتی در چهار هفته سخت این ماه(!) برای این عزیزان اداره می‏شود و سایر موارد ضروری نیز به صورت تلفنی هماهنگ و به منزل مدیران مربوطه برای امضاء اسناد مالی و اداری ارسال می‏شود.

البته گروهی نیز هستند که تقریباً در همین دسته‏بندی قرار می‏گیرند اما رنج سفر به جان نخریده‏اند و به شکل کامل نیز  کار را تعطیل نکرده‏اند. این مدیران معمولاً ساعات 16 تا 19 هر روز یا یک روز در میان را به امور فدراسیون تابعه‏شان اختصاص می‏دهند و به زمین و زمان فخر می‏فروشند همچون دو دسته نخست برخورد نکرده و برای فدراسیون تابعه‏شان که عمدتاً به امضاء کردن کارتابل‏های روی هم تلمبار شده می‏گذرد، ‏وقت می‏گذارند!

تعطیلات یک ماهه این مدیران که عمدتاً در میان مدیران دو یا چند شغله هستند در حالی سپری می‏شود که در صورت مراجعت به هریک از ایشان برای جویا شدن علت پیگیری چنین رویه‏ای، ادعای کسالت ایشان با تاکید بر عدم رسانه‏ای شدن غیبت دامنه‏دار این مدیران مطرح می‏شود که علی‏الظاهر در وقت نیاز عود می‏‏کند و به مدد این مدیران می‏رسد.

البته با چنین توجیهی باید به این استدلال پاسخی قانع کننده داد، چگونه مدیری که توان اداره یک فدراسیون را در طول ماه مبارک رمضان ندارد و در طول این ماه مجموعه‏اش تحت مدیریتش به حالت نیمه‏تعطیل می‏آید، دو، سه و یا حتی چهار شغل که بعضاً برخی از این پست‏هایش از دید دستگاه قضا به دور مانده را در طول یک سال شمسی اداره کرده و دچار کسالت نمی‏‏شود؟! آیا فشار این حجم کار کمتر فشار از روز‏ه‏داری در فصل تابستان است یا کسالت بهانه است؟