پشت دیوار چین یه راهی داره!

⁣تیم ملی فوتبال ایران عصر سه‌شنبه درچارچوب رقابت‌های انتخابی جام جهانی ۲۰۱۸ به‌مصاف تیم ملی چین می‌رود. یک‌بار دیگر ورزشگاه آزادی ⁣که برای یوزهای ایرانی همچون بهشت است و برای رقبا یک جهنم، میزبان خیل یک‌صدهزار نفری هوادارانی است که این‌بار به‌لطف تفکر و سازمان‌دهی یک چشم آبی پرتغالی که این روزها مرد برجسته فوتبال ایران به‌شمار می‌آید، در راهی قرار گرفته که فوتبال ما به‌ندرت آن را تجربه کرده است. 

پیکارهای انتخابی جام جهانی فوتبال همیشه برای فوتبال ما محل چالش و نگرانی بوده، از زمان حشمت‌خان مهاجرانی به بعد، به‌غیر از دوران برانکو که صعود به جام جهانی بیش‌تر مرهون برنامه‌ریزی مناسب در شاکله فوتبال ما در همه ارکان بود، سال‌ها در این کارزار گاه یک‌گام و گاه چندین گام کم‌‌آورده‌ایم.

مناجاتیِ متین، سلطان علی پروین و ممد مایلی‌ِ شجاع ازجمله مربیان شایسته‌ای بودند که در این راه به مقصد نرسیدند و توفیق والدایر ویرای برزیلی نیز چیزی شبیه یک معجزه بود تا حاصل یک تفکر و برنامه ریزی مدون!

⁣دراین‌میان حضور درجام جهانی ۲۰۱۴ اولین حاصل مشترک برنامه‌ریزی، نظم، پشتِ‌کار و علم روز فوتبال بود که به‌شکلی جسورانه و براساس ایستادگی برمواضع و اندیشه‌های جاه‌طلبانه برگرفته از فلسفه حرفه‌ای منچستریونایتد از سوی کارلوس کی‌روش برای فوتبال ایران حاصل شد. اما نتیجه این پایداری و ثبات که نمونه آن در تاریخ فوتبال ایران بی‌سابقه است، منتج به آن گردیده که اکنون تیم ملی فوتبال ایران در راه صعود به جام جهانی ۲۰۱۸،پس از سال‌ها، مقتدرانه و با حفظ فاصله مطمئنه در صدر گروه خود قرار دارد و با پیروزی در دیدار روز سه‌شنبه برابر چین، به‌احتمال بسیار زیاد، حضور خود در جام جهانی روسیه را مسجل خواهد کرد؛ این‌بار بدون دغدغه، بدون نگرانی و پریشانی و بدون پلی‌آف و لشگرکشی به چهارسوی دنیا!

آری، اکنون تیم ملی ایران با پیروزی در دیدار روز سه‌شنبه برابر چین، به‌احتمال بسیار زیاد، حضور خود در جام جهانی روسیه را مسجل خواهد کرد.

کافیست به همت ملی‌پوشان و حمایت هواداران همیشگی تیم ملی، از دیوار چین عبور کنیم، عبوری هشتاد میلیونی!

درواقع به‌زبانی ساده می‌توان گفت که «پشت دیوار چین یه راهی داره، راهی که از مسکو سر درمی‌آره!»

به امید پیروزی دلاورمردان پارسی در مصاف با چشم بادامی‌های چینی.

⁣میعادگاه ما روز سه‌شنبه، ورزشگاه آزادی.