ضربات شلاق مارکوپولو بویی جز پیری نمی‏دهد

کنار گذاشتن سید محمد یوسف‏نژاد که مدت مدیدی در ورزش از نگاه دو بود، فرصت مناسبی فراهم کرد تا به فاصله‏ای نه چندان طولانی، جهانگیر کوثری که مدت‏ها در شبکه‏های داخلی ظاهر نشده بود، به عنوان تهیه‏کننده و مجری، نقش اول این برنامه را برعهده بگیرد اما او در مدت فعالیتش نه تنها نتوانسته نمره قبولی به دست آورد بلکه سمت و سوی برنامه‏هایش به سمتی گرایش داشته که حجم سنگین نقدها در طیف‏های مختلف رسانه‏ای اعم از دولتی و خصوصی را روانه سبک و شیوه‏ای کرده که در دستور کار قرار داده است.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ جهانگیر كوثری، فوتبالیست، تهیه‌کننده، برنامه‌ریز، مجری طرح، مدیرتولید، سرمایه‌گذار، روزنامه‌نگار، مجری و گزارشگر تلويزیون و... البته با سوابقی که ذکرشان به مصلحت نیست، همچون هنگامی که برنامه ورزش از نگاه دو را تحویل گرفت، دیگر سرشار از ایده‏های نو نیست و بسیاری از حرف‏های بوی پیری می‏دهد اما همچنان تلاش می‏کند ورزش از نگاه دو را به فوتبال از نگاه دو یا 90 در شبکه دو شبیه‏تر کند و نشان دهد رقیب جدی برای فردوسی‏پور است.

او زمانی که این برنامه را تحویل گرفت ابتداً دست به تغییرات در دکور و دکوری را برای ورزش از نگاه دو طراحی شد که به زعم برخی رسانه‏ها، تنها بر روی دست این شبکه خرج گذاشته بود و هیچ‏جذابیتی برای این برنامه به همراه نیاورده بود اما متاسفانه او تغییرات را به شکل و ظاهر خلاصه نکرد و کم کم سراغ رویه و محتوا رفت تا برنامه‏ای که به میانه‏روی معروف بود خود را در اوج حواشی فوتبال و نه ورزش ببیند.

انتخاب تماشاچی نمونه یکی از طرح‏هایی بود که احتمالاً از خود کوثری بیرون آمده بود و با انتقاداتی که شد طرح چندان مداومی نبود و اگر حافظه مجال دهد تنها در یک برنامه چنین اتفاق عجیبی پیگیری شد؛ انتخاب یک تماشاچی اخلاق از میان چند ده هزار تماشاچی! راستی در همان برنامه نیز از کجا متوجه شده بودند، این تماشاچی بااخلاق‏ترین است؟ آیا در تمام مدت از او فیلمبرداری می‏شده و البته چن ده هزار دوربین نیز از مابقی فیلمبرداری می‏کرد و در نهایت آن شخص برگزیده شد؟! در همین راستا بود که سهراب بوقی نیز سر از برنامه کوثری درآورد تا در خصوص رفتار لیدرها صحبت کند و خط مشی‏اش را برای جلوگیری از فحاشی چنین بیان نماید: "ما به طرفداران حریف می‌‌گوییم كه دری‌وری نگن تا ما هم دری‌وری نگیم!" و به این ترتیب این ایده به بایگانی افکار دوستان رفت.


کوثری اما اشخاصی را نیز در مقاطعی به برنامه‏اش دعوت کرده که او را همواره در معرض نقد قرار داده که حضور پررنگ آبی‏ها در این برنامه در برخی مقاطع از جمله این انتخاب‏ها است. البته این تنها گوشه‏ای از دعوت‏های اشتباه است و او در اوج درگیری‏ها، بارها در رفتاری بی‏طرفانه (!) تنها یک سوی میدان را دعوت کرده و سوی دیگر له شده که این موضوع در خصوص امیر قلعه‏نویی و امیر واعظ آشتیانی صادق است که چیزی از رفیق دیروز جهانگیرخان باقی نماند تا قلعه‏نویی حرف‏هایی را بزند که کوثری ارتباط آنها را با خود منکر شود و شاید بارزترین آنها در چند هفته اخیر نیز حضور صف منشوری‏ها کنار دست مجری کهنسال ورزش از نگاه دو بود؛ در حالی که علی‏الظاهر این منشور نیاز به مدافعی نداشت و از عزیز محمدی خبری نبود.

البته عدم دعوت محمدی و تاختن به منشوری که مدافعش اوست، چندان دور از ذهن نیز نبود، چرا که رئیس سازمان لیگ برتر فوتبال چندی پیش در خصوص رفتار جهانگیر کوثری مبنی بر رد صریح منشور بدون دلیل و برهان عنوان کرده بود: "تلویزیون یک رسانه ملی است و آقایان حق ندارند در رسانه ملی نظر شخصی خود را به بیننده القا کنند حال آنکه مجری ورزش از نگاه دو در مورد منشور اخلاقی نظر شخصی خود را بدون هیچ دلیل و برهانی مطرح کرد و فقط با آن مخالفت کرد، من نمی دانم چه منافعی در این مورد هست که برخی نگران برخورد با متخلفان لیگ هستند ولی امیدوارم اینگونه موضع گیری ها بدون حب و بغض باشد. البته ما جواب امثال آقاي كوثري را ندهيم خيلی راحت‌تر هستيم."

با این حال حرف عزیز محمدی اگرچه تلخ اما واقعاً قابل ستایش است؛ کوثری بدون دلیل یک بار منشور را تایید می‏کند و بدون دلیل چندی بعد منشور را کاملاً رد می‏کند تا این پرسش به وجود بیاید که در این مدت چه اتفاقی افتاده و او در چه چهارچوب و سیاستگذاری حرکت می‏کند که اینچنین تغییر موضع می‏دهد؟ آیا این تغییر موضع به مصلحت رسانه ملی است یا این نظرات شخصی تهیه‏کننده است که تغییر زاویه‏ داده است؟

هنوز فراموش نکرده‏ایم او برخی موفقیت‏ها را چگونه از یاد می‏برد و در برنامه‏اش ثانیه‏ای نمی‏گنجاند و برخی موفقیت‎‏های کوچک چنان برجسته شده که در چشم زده است. برگزاري دو بازي سنگين ايران - كره‌جنوبي و استقلال - پرسپوليس در فاصله زماني دو روز یکی از غیرقابل هضم‏ترین بهانه‏هایی بود که کوثری با مستمسک قراردادن آن در زمان حضور علی‏آبادی در راس ورزش، به وی تبریک گفت و البته از این دست تبریکات کم بیان نشده است.

مصیبت آنجا است که او تنها از علی‏آبادی و امثال او تعریف نمی‏کند و برخی اوقات بازیکنانی همچون فابیو بالا را در حد علی کریمی بالا می‏برد تا وقتی مشخص می‏شود این ملی‏پوش در فوتبال هیچ‏چیز نیست، حرف و حدیث‏هایی شنیده شود و این پرسش بزرگ برای مخاطب عام به وجود آید که این تعریف و تمجیدهای کارشناسان فوتبال بر چه مبنا بود؟ تمجیدها و تبریک‏‏هایی که در برنامه فردوسی‏پور جایش خالی است؛ همان برنامه‏ای که به زعم بسیاری از منتقدین الگوی کاری کوثری در برنامه‏اش شده است.

کوثری همواره متهم شده که قصد دارد هرچه بیشتر به برنامه فردوسی‏پور شبیه شده و با راه‏اندازی مسابقه SMS و کورس در پرداختن سریع‏تر به سوژه‏های فوتبالی گوی سبقت را برباید اما دریغ که هیچ‏گاه نتوانسته با عدالت چنین رویه‏ای را در پیش بگیرد و در کنار عدم برخورداری از مدیریت زمان که در برنامه فردوسی‏پور موج می‏زند و باعث می‏شود مخاطب نتواند از ریتم تند 90 دور شود، نتوانسته میهمانانش را عاجز کند و اگر به این قصد ورود کرده نیز آنچنان یک طرفه رفته که حتی دشمنان مهمان نیز دلشان به رحم آمده است! در عوض ریتم کند و صحبت‏های طولانی میهمانان ورزش از نگاه دو جزو ویژگی‏هایی است که به عنوان محرکی خواب‏آور در زمان پخش این برنامه کاربردی غیرقابل انکار دارد.

او هنوز درک نکرده که نام برنامه‏اش از ورزش از نگاه دو به فوتبال از نگاه دو تغییر پیدا نکرده و شاید به همین دلیل باشد که حجم عظیمی از اصلی‏ترین برنامه ورزشی شبکه دوم سیما، تنها به مستطیل سبز و حواشی آن اختصاص دارد. البته کوثری را می‏توان در صحنه سایر رشته‏ها و دیگر بخش‏های فوتبال نیز مشاهده کرد اما به جای داخل برنامه، در صحنه مسابقات این رشته! اعتقاد داریم اگر به کوثری فرصت داده شود می‏تواند تمامی سفرهای خارجی را با تمامی کاروان‏ها تجربه کند و رکوردی را برجای بگذارد که خیابانی، فردوسی‏پور، میرزایی، شفیع و منصوریان روی هم موفق به شکستنش نشوند.


تهیه‏کننده ورزش از نگاه دو به سبک مارکوپولو از قلب اروپا تا حوالی شاخ آفریقا می‏رود و در نهایت بازدهی سفرهای کوثری با تیم‏های ملی کشتی و فوتبال پایه چیست؟ دو برنامه پرداختن به نتایج کشتی فرنگی و آزاد و تحلیل فوتبال پایه ایران و وضعیت آن در سطح ملی و باشگاهی در چند برنامه؟ نه اینها چندان مخاطب‏پذیر نیست و یا لااقل کوثری ریسک پرداختن به جذابیت‏های بخش‏هایی از ورزش به جز تیم ملی بزرگسالان و تیم‏های لیگ برتری را به شکلی وسیع و در بلندمدت به خود نداده است. او تلاش می‏کند به اسلوب 90 فائق آید، حال آنکه ماموریت این برنامه چیز دیگری است و صرفاً سرگرم کردن مخاطب هدف از در اختیار قرار دادن ساعتی از آنتن به این برنامه ورزشی نبوده است.

در مجموع به نظر می‏رسد برنامه ورزش از نگاه دو در صورتی که نتواند به سرعت ایده‏های نویی را با نگاهی تازه و ریتمی متفاوت و همچنین سبک مجری‏گری که بوی پیری ندهد، ارائه کند، حتی با بیان آمارهای عجیب و غریب پیامک نیز نخواهد توانست مدت مدیدی همین میزان مخاطبان را نیز پای تلویزیون بنشاند و مخاطب را متقاعد کند که شبکه تلویزیون را عوض نکند.

ورزش از نگاه دو نیازمند مجری است که در عوض سفرهای گوناگون به اقصاء نقاط جهان، همواره ایده‏ای تازه که با منطق سازگاری داشته باشد را به برنامه‏اش تزریق کند. آیا جهانگیر کوثری به قدری کفایت فرصت نداشت تا چنین کاری انجام دهد و آیا نقاط ضعفی که به آنها اشاره شد، هر چه از عمر این برنامه با مجری‏گری پیشکسوت استقلال می‏گذرد، پررنگ‏تر نشده است؟

این محورها از آن حیث بیان شد که دشمنان جهانگیر خان شاید او و سایر مدیران سیما را بخندانند اما ما که خود را در مقام دوستانش می‏پنداریم ملزم به در آوردن گریه او و سایر مدیران رسانه ملی هستیم تا خدمتی کرده باشیم و اجازه ندهیم اعتبار رسانه ملی و مجریانش به خطر بیافتد و در بدترین حالت با تغییر رویه برنامه، حفظ آبروی طرفین شود. آبرویی که به قول یکی از نقادین با ضربات شلاق یکنواختی که توسط کوثری به اعتبار رسانه‏ای‏اش زده می‏شود، از دست می‏رود و آثار شلاق بویی جز پیری و کندی و تکرار مکررات نمی‏دهد.