وزیر ناامید و وزارت‌خانه‌اش حتی مصوبه قانونی را ندید می‌گیرند!

به گزارش «تابناک»؛ یکی دو هفته پیش، زمانی که رئیس‌جمهور در مراسم روز کارگر حضور یافت، در بخشی از سخنان خود به موضوعی اشاره کرد که تأمل برانگیز و ابهام آفرین بود؛ اینکه برخی "نومید" هستند و آینده را تاریخ می‌بینند، در حالی که مومن و مسلمان باید معتقد به گشایش در روز‌های آینده باشد.

روحانی آن روز گفت: «غمناک بودن نسبت به آینده چه سودی دارد؟ چرا غصه بخوریم که سال آینده سخت‌تر می‌شود؟ ما باید همواره نسبت به آینده امیدوار باشیم. من وزرا را در دولت به دو دسته تقسیم می‌کنم که البته هر دو دسته پرتلاش هستند، ولی یک دسته از اول سال نوای ناامیدی می‌دهند که بودجه کم است، نفت ارزان شد، خشکسالی و کاهش بارندگی داریم و تمام صحبتشان نا امیدی است. یک عده هم امیدوارانه حرف می‌زنند؛ می‌گویند بارندگی کم است، پس باید الگوی کشت را عوض کنیم؛ یعنی هم پیشنهاد می‌دهند و هم امیدواری.»

سخنانی که آن روز تعبیرش کمی سخت بود و به گمانه‌زنی‌های مختلفی هم منجر شد. اینکه منظور روحانی از وزیر نومید فلانی است یا بهمانی. فلانی‌ است، چون در جلسات هیأت دولت یک در میان حاضر می‌شود و بهمانی ا‌ست، چراکه معتقد است برخی امور از دایره اختیار خارج شده و بهتر است به جای آنها، توجه مان را صرف امور دیگر کنیم؛ مثل حال و روز دریاچه ارومیه!

دریاچه‌ای که از یک سو برای احیایش ستاد تشکیل می‌دهند و برایش بودجه در نظر می‌گیرند و از سوی دیگر، بودجه اش را نمی‌پردازند تا حال و روزش وخیم شود. از طرفی برایش جلسه می‌گذارند و طرح و برنامه تصویب می‌کنند و از طرف دیگر این مصوبات را به هیچ می‌انگارند و در خصوصش توضیحی ارائه نمی‌دهند.

این را می‌شود از سخنان اخیر کلانتری، معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان محیط زیست کشورمان دریافت که تأکید دارد: «اگر قرار باشد دولت تصمیم بگیرد و دستگاه‌های اجرایی استانی به شیوه خود اجرا کنند، بی‌شک ما یک نظام ناکارآمد خواهیم بود. مشکل اصلی دریاچه ارومیه این است که زیرمجموعه دستگاه‌های اجرایی در استان‌ها تصمیمی که دولت اتخاذ می‌کند را قبول ندارند. انتقاد را از خودمان شروع می‌کنم و می‌گویم خود ما هم در سازمان حفاظت محیط زیست آن طور که باید برای دریاچه ارومیه کاری نکردیم.»

او که رئیس ستاد احیای دریاچه ارومیه نیز هست، در ادامه سخنانش، به مواردی مانند عمل نکردن جهاد کشاورزی آذربایجان غربی به تعهداتشان در خصوص دریاچه اشاره کرد که موجب شده سطح زیرکشت آبی در حوضه این دریاچه به جای کاهش، طی 3 سال ۲۴ هزار هکتار افزایش بیابد؛ افزایشی که موجب افزایش مصرف آب در این حوضه آبریز به میزان 240 میلیون متر مکعب شده و در تعارض با همه شعار‌ها و برنامه‌ها در حوضه احیای دریاچه است.

اشکالی که البته ورای این اعداد و ارقام است تا جایی که کلانتری به یک مصوبه اشاره می‌کند و می‌گوید: «از ابتدای سال تا کنون سه بار با وزیر نیرو مکاتبه کردم، علی‌رغم اینکه هر ماه هم جلسه داری، زیر مجموعه وزیر نیرو به ما جواب نمی‌دهند. دلیل آن‌ها هم این است که شاید در تابستان درجه حرارت ارومیه ۵۰ درجه شده و آب بیشتری تبخیر شود؛ بنابراین، ما نمی‌توانیم آب سد‌ها را در اختیار دریاچه قرار دهیم.»

صحبت‌های معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان محیط زیست ناظر به مصوبه دومین جلسه شورای هماهنگی مدیریت پیوسته منابع آب حوضه آبریز دریاچه ارومیه، به ریاست مهندس چیت چیان و به تاریخ هشتمین روز دی ماه 1395 است که در بند یک آن آمده: «هرگونه رخداد حجم اضافی بارش و رواناب نسبت به میزان پیش بینی، بدون هیچ گونه افزایش در مصارف کشاورزی، به نفع دریاچه رهاسازی خواهد شد.»

مصوبه‌ای که بر اساس آن، اگر (به دلیل مانند بارش‌های شدید و پر حجم) حجم آب ذخیره شده در مخزن سدی از میزان خاصی بیشتر شد، باید اضافه آب را رها کرد تا روانه دریاچه شود، اما این گونه نمی‌شود. مثل شرایط حال حاضر برخی سد‌های این حوضه آبریز که مخازن شان مملو از آب است و خیلی بیش از نیاز هم آب دارند، اما رهاسازی آب اضافه برای احیای دریاچه ارومیه صورت نمی‌گیرد.

مثل شرایط سد بوکان که اکنون 775 میلیون متر مکعب آب در پشت آن ذخیره شده و 135 میلیون متر مکعب آن بیش از نیاز 640 میلیون متر مکعبی تعریف شده برای این سد است. حجم بزرگی از آب که بر اساس مصوبه یاد شده باید رها شود و به دریاچه برسد، اما نامه نگاری‌های متعدد به وزیر هم نتوانسته این امر را محقق کند. نامه نگاری‌ها به وزیری که شاید از دسته وزرای نومید باشد که رئیس جمهور از آن‌ها یاد کرد؛ وزیری که از احیای دریاچه نومید شده و ترجیح می‌دهد دریچه‌های سد‌ها را بسته نگاه دارد!