آیا ملخ‌های مزاحم به تهران رسیده‌اند؟

در پی رسیدن ملخ‌ها به استان‌های همجوار تهران و نگرانی از ورود آن‌ها به این استان، رییس اداره نظارت بر امور حیات‌وحش محیط زیست استان تهران گفت: تاکنون گزارشی مبنی بر افزایش تعداد ملخ‌ها نداشتیم. سازمان حفظ نباتات باید بررسی کند که آیا جمعیت ملخ‌ها در استان تهران نسبت به قبل افزایش داشته است یا خیر تا در صورت افزایش، مبارزه با آن‌ها را آغاز کند و نگذارد که سبب خسارت و دردسر برای مردم شود.

به گزارش «تابناک»، محمد کرمی در گفت و گو با ایسنا با اشاره به اینکه تعداد ملخ‌ها اگر از یک حدی بیشتر شود آفت به حساب می‌آیند، اظهار کرد: دو نوع ملخ مهاجر و بومی وجود دارد. ملخ‌های مهاجر از نوع ملخ‌هایی هستند که در استان‌های جنوبی کشور وجود دارند و از سمت شبه جزیره عربستان و صحرای آفریقا به مناطقی که مرطوب‌تر است و پوشش گیاهی مناسب‌تری دارد، هجوم می‌آورند.

وی ادامه داد: ملخ‌های بومی نیز ملخ‌هایی هستند که در یک منطقه مانند استان تهران حضور دارند و وضعیت دما و بارش‌ شرایط را برای تکثیر و تبدیل شدن آن‌ها به آفت فراهم می‌کند.

رییس اداره نظارت بر امور حیات‌وحش محیط زیست استان تهران با بیان اینکه تاکنون گزارشی مبنی بر هجوم ملخ‌ها در استان تهران نداشتیم، تصریح کرد: اینکه تعداد ملخ‌ها از حد استاندارد بیشتر شده است یا خیر و اینکه آیا این تعداد موجود می‌توانند سبب خسارت‌های اقتصادی و دردسر برای مردم شوند، را سازمان حفظ نباتات باید بررسی کند.

کرمی در ادامه گفت: چنانچه سازمان حفظ نباتات با بررسی‌های خود به این نتیجه برسد که تعداد ملخ‌ها در استان‌ تهران بیشتر از هر سال شده است و خسارت‌هایی برای کشاورزی در پی دارد باید مبارزه با آن‌ها را آغاز کند.

وی با تاکید بر اینکه سازمان حفظ نباتات نباید بگذارد که جمعیت ملخ‌ها در استان تهران زیاد شود و برای مردم دردسر ایجاد کند، اظهار کرد: اگر با ملخ‌ها مبارزه نشود می‌توانند از قسمت‌های جنوبی تهران یا استان‌های همجوار به سمت عرض‌های شمالی‌تر در استان تهران حرکت کنند.

به گفته رییس اداره نظارت بر امور حیات‌وحش محیط زیست استان تهران، مبارزه با جمعیت طغیان کرده ملخ‌ها در استان‌های همجوار تهران بسیار مهم است البته منظور از این مبارزه از بین بردن کامل جمعیت ملخ‌ها نیست.

کرمی در پایان تصریح کرد: ملخ‌ها غذای بسیاری از حیوانات از جمله پرندگان هستند بنابراین تعداد آن‌ها باید در حدی باشد که به مراتع و زمین‌های کشاورزی آسیب نزند.