چرا جامعه ایرانی را به مرز نابودی کشانده ایم!
باید تفاوتهای جامعه ایرانی به رسمیت شناخته شود؛ دیدگاههای سیاسی گروههای مختلف جامعه ضمن به رسمیت شناخته شدن، اجازه بیان داشته باشد؛ باید اعتراض به رسمیت شناخته شود؛ از سیاه و سفید دیدن جامعه پرهیز شود؛ انتخابات سمبل اراده ملی است، اراده ملی محقق شده در انتخابات، در اجرا باید فرصت ظهور و بروز پیدا کند؛ نمیشود امید را در انتخابات زنده کرده و پس از انتخابات آن را کور کرد!

تابناک؛سید مسلم بهشتی نژاد- سیاست اگر چه شاخص اصلی قطب بندی این روزهای مردم ایران شده است و همه از سیاست و سیاست ورزی سخن میگویند، اما آنچه به نظر میرسد در ایران در حال وقوع است، از بین رفتن جامعه ایرانی و جایگزین شدن اجتماعات ایرانی به جای آن است. شاید در نگاه نخست تفاوتی بین اجتماع و جامعه احساس نشود، اما واقعیت این است که حکومتها هر چه در اجماع سازی حول منافع ملی، کارآمدتر باشند، بیشتر به سمت جامعه سازی حرکت میکنند و هر چه روابط اجتماعی مبتنی بر اجماع حول منافع را کاهش دهند، بیشتر جامعه را در معرض نابودی قرار میدهندو از جامعه فقط اجتماعاتی باقی میماند که عامل همبستگی آنان فقط شباهت و عناصر عاطفی است.
به گزارش «تابناک» در اجتماعات انسانی عناصری همچون عاطفه و شباهت است که افراد را به هم پیوند میدهد، مانند اجتماعات خانوادگی. در عالم سیاست، حکومتها هم نقش زیادی در ایجاد اجتماعات ندارند و وجود اهداف مشترک در یک محیط جغرافیایی خاص که با روابط عاطفی هم همراه میشود، ممکن است بیشمار اجتماع انسانی را سر و سامان دهد؛ اما این حفظ و تشکیل یک جامعه متشکل از روابط اجتماعی حول مفهومی همچون منافع ملی است که یک جامعه را شکل میدهد. مثلا اعضای جامعه ایرانی، مهم نیست که در داخل یک کشور باشند یا خارج از آن. همین که روابط اجتماعی سازماندهی شده یا غیر سازمان دهی شدهای بین آنان حول منافع ملی در جریان باشد، آنان یک جامعه را تشکیل میدهند.
هر چه این عامل پیوستگی که همان منافع ملی است، پررنگتر باشد، افراد حول آن، الگوی واحد و مشخصی را برای رسیدن به هدف دنبال میکنند و مانند یک جامعه عمل میکنند و در مقابل هر چه منافع ملی در جامعهای کم رنگتر شود، افراد اگر چه در کنار هم در یک واحد جغرافیایی حضور دارند، این تلاش، اما یک الگوی واحد شکل نمیگیرد و هر کسی در کنار دیگری، برای بهبود شرایط خودش کار میکند.
در این سالها، آسیب اصلی در کشور متوجه جامعه ایرانی است؛ آن مفهوم عام و با اهمیتی که فارغ از جغرافیا، مردم را به حرکت در قالب یک الگوی مشخص وا دارد، به تدریج در حال کمرنگ شدن است و اگر قید جغرافیا یا همان محیط زندگی از دو ایرانی، گرفته شود و آنان وابستگی عاطفی به هم نداشته باشند، در همان محیط جغرافیایی مانند دو غریبه زندگی و حرکت میکنند. آنچیزی که در حال از دست رفتن است، آن عنصری قوام بخشی است که علیرغم تفاوت، مردم را در قالب یک جامعه در کنار همدیگر قرار میدهد.
اینکه مشاهده میشود در خارج کشور افرادی هستند که اگر چه مهاجرت کرده اند، اما آن عنصر قوام بخش منافع ملی، آنهرا را هنوز به عنوان عضوی از جامعه ایرانی نگه داشته است و در مقابل ایرانیانی در داخل کشور زندگی میکنند و گویی فقط به جبر جغرافیا در این مملکت حرکت یا کاری را انجام میدهند، ناشی از همین موضوع است.
راه گریزی نیست؛ باید تفاوتهای جامعه ایرانی به رسمیت شناخته شود؛ باید دیدگاههای سیاسی گروههای مختلف جامعه ضمن به رسمیت شناخته شدن، اجازه بیان داشته باشد؛ باید اعتراض به رسمیت شناخته شود؛ از سیاه و سفید دیدن جامعه پرهیز شود؛ انتخابات سمبل اراده ملی است، اراده ملی محقق شده در انتخابات، در اجرا باید فرصت ظهور و بروز پیدا کند؛ نمیشود امید را در انتخابات زنده کرده و پس از انتخابات آن را کور کرد؛ هیچ راهی نیست که طناب محکم منافع ملی را که میتواند جامعه ایرانی، حول آن شکل بگیرد را در انتخابات کشف کرد تا جامعه ایرانی با تفاوت دیدگاه شان به آن چنگ بزنند! منافع ملی مبتنی بر اراده ملی و حاکمیت مردم، آن عنصر قوام دهنده جامعه ایرانی است؛ اگر به هر دلیلی منافع ملی تعریف شده ذیل اراده ملی، فرصت تحقق پیدا نکنند، جامعه از درون متلاشی میشود؛ فردا و فرداها دیر است؛ امروز اگر از دست برود، اجتماعاتی بی ارتباط با هم در کشور شکل میگیرد که نه منفعتی در یک حرکت جمعی ملی دارد و نه دیگر حوصلهای برای آن!
به گزارش «تابناک» در اجتماعات انسانی عناصری همچون عاطفه و شباهت است که افراد را به هم پیوند میدهد، مانند اجتماعات خانوادگی. در عالم سیاست، حکومتها هم نقش زیادی در ایجاد اجتماعات ندارند و وجود اهداف مشترک در یک محیط جغرافیایی خاص که با روابط عاطفی هم همراه میشود، ممکن است بیشمار اجتماع انسانی را سر و سامان دهد؛ اما این حفظ و تشکیل یک جامعه متشکل از روابط اجتماعی حول مفهومی همچون منافع ملی است که یک جامعه را شکل میدهد. مثلا اعضای جامعه ایرانی، مهم نیست که در داخل یک کشور باشند یا خارج از آن. همین که روابط اجتماعی سازماندهی شده یا غیر سازمان دهی شدهای بین آنان حول منافع ملی در جریان باشد، آنان یک جامعه را تشکیل میدهند.
هر چه این عامل پیوستگی که همان منافع ملی است، پررنگتر باشد، افراد حول آن، الگوی واحد و مشخصی را برای رسیدن به هدف دنبال میکنند و مانند یک جامعه عمل میکنند و در مقابل هر چه منافع ملی در جامعهای کم رنگتر شود، افراد اگر چه در کنار هم در یک واحد جغرافیایی حضور دارند، این تلاش، اما یک الگوی واحد شکل نمیگیرد و هر کسی در کنار دیگری، برای بهبود شرایط خودش کار میکند.
در این سالها، آسیب اصلی در کشور متوجه جامعه ایرانی است؛ آن مفهوم عام و با اهمیتی که فارغ از جغرافیا، مردم را به حرکت در قالب یک الگوی مشخص وا دارد، به تدریج در حال کمرنگ شدن است و اگر قید جغرافیا یا همان محیط زندگی از دو ایرانی، گرفته شود و آنان وابستگی عاطفی به هم نداشته باشند، در همان محیط جغرافیایی مانند دو غریبه زندگی و حرکت میکنند. آنچیزی که در حال از دست رفتن است، آن عنصری قوام بخشی است که علیرغم تفاوت، مردم را در قالب یک جامعه در کنار همدیگر قرار میدهد.
اینکه مشاهده میشود در خارج کشور افرادی هستند که اگر چه مهاجرت کرده اند، اما آن عنصر قوام بخش منافع ملی، آنهرا را هنوز به عنوان عضوی از جامعه ایرانی نگه داشته است و در مقابل ایرانیانی در داخل کشور زندگی میکنند و گویی فقط به جبر جغرافیا در این مملکت حرکت یا کاری را انجام میدهند، ناشی از همین موضوع است.
راه گریزی نیست؛ باید تفاوتهای جامعه ایرانی به رسمیت شناخته شود؛ باید دیدگاههای سیاسی گروههای مختلف جامعه ضمن به رسمیت شناخته شدن، اجازه بیان داشته باشد؛ باید اعتراض به رسمیت شناخته شود؛ از سیاه و سفید دیدن جامعه پرهیز شود؛ انتخابات سمبل اراده ملی است، اراده ملی محقق شده در انتخابات، در اجرا باید فرصت ظهور و بروز پیدا کند؛ نمیشود امید را در انتخابات زنده کرده و پس از انتخابات آن را کور کرد؛ هیچ راهی نیست که طناب محکم منافع ملی را که میتواند جامعه ایرانی، حول آن شکل بگیرد را در انتخابات کشف کرد تا جامعه ایرانی با تفاوت دیدگاه شان به آن چنگ بزنند! منافع ملی مبتنی بر اراده ملی و حاکمیت مردم، آن عنصر قوام دهنده جامعه ایرانی است؛ اگر به هر دلیلی منافع ملی تعریف شده ذیل اراده ملی، فرصت تحقق پیدا نکنند، جامعه از درون متلاشی میشود؛ فردا و فرداها دیر است؛ امروز اگر از دست برود، اجتماعاتی بی ارتباط با هم در کشور شکل میگیرد که نه منفعتی در یک حرکت جمعی ملی دارد و نه دیگر حوصلهای برای آن!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
رشد کشور ها به این صورته که اقتصاد فرهنگ می سازه فرهنگ سیاست را می سازه سیاست اقتصاد حالا تو این چرخه ما تازه فهمیدیم مشکل فرهنگ اقتصاد از سیاست است
انقدر این طفلکا رو تو محیط بسته پرورش مغز دادن از درک تناقض تو حرفاشون عاجزن دبگه پسرم نویسنده هم مد نظرش همین بود که با مشت نزن تو دهن مخالفت که البته با مشت محکمی تاییدش کردی
آفرین... حرف حساب
هر چند که قفل بی کلید است
هرچند کناره ناپدید است
هرچند عذاب ما شدید است
در نومیدی بسی امید است
پایان شب سیه سپید است
هرچند که ما ذلیل گشتیم
از غصه و غم علیل گشتیم
بی صاحب و بی کفیل گشتیم
امید به خالق مجید است
در نومیدی بسی امید است
کس در پی انضباط ما نیست
جز آه در این بساط ما نیست
یک میوه در این حیاط ما نیست
این خانه پر از درخت بید است
در نومیدی بسی امید است
خداحافظ انتخابات
تابی جان خیلی گنگ توضیح دادی من متوجه نشدم منظور شما چی بود.
حضرت آقای مصباح امروز فرموده اند که لازم است علما برای هدایت مردم پا جای پای شیخ فضل الله نوری بگذارند، اون وقت تابناک دم از پذیرش تفاوتها در جامعه می زند. می دانید در علوم اجتماعی، این به اصطلاح “پذیرش گوناگونی در جامعه” و “چند صدایی بودن” را چه می نامند؟ پلورالیسم. بله همان همان پلورالیسمی که مغضوب بسیاری است در این کشور.
اینترنت اهواز کی وصل میشه؟
با سیاستهای غلط داخلی و خارجی حداقل از ۸۴؛ به این طرف ایران و ایرانی رو نابود کردید و بعد براش روضه چیزفهمی و تحلیل گری و اندیشه گری می نویسید!!!!!
چه قدر بگیم، ولی کو گوش شنوا. من نمی گم دموکراسی صد در صد، ولی دست کم هشتاد درصد مردم باید مشارکت و تعلق خاطر داشته باشند تا جامعه باقی بمونه. الان چند درصد مردم حس به حساب اومدن دارند؟
سلام . یکی از بهترین مطالبی بوده که تو تابناک خوانده ام . ممنون .
خودخواهی و عدم حق قایل شدن برای رای و نظر
دیگران شاخصه غالب ما ایرانیان شده فلذا امیدی نیست که بتونیم از این وضعیت خلاص بشیم. نقطه رهایی وقتی است که برای نظر مخالف، حتی اگر ایمان داریم که اشتباه است، حق اظهار و اجرا در به اندازه ت خواست مردم قائل بشیم. و الا تا ابد بساط همینه و در حال تو سر همدیگه زدن و حذف یکدیگر هستیم
نظرات کیلو چنده؟ اینا مگه به مردم اهمیت میدن که حالا نظر چند نفر خواننده سایت مهم باشه؟!!!
مشکل اساسی این است که اصولگرایان به خصوص جریانات تندرو نمیخواهند بپذیرند که نارضایتی وجود دارد و زمانیکه این نارضایتی خودش را در قالب اعتصاب و اعتراضهای صنفی نشان میدهد تندروها دو پاسخ بیشتر ندارند، نخست اینکه خارجیها یعنی آمریکا، اسرائیل و عربستان را متهم میکنند و پای فتنه را وسط میکشند؛ و دوم، انگشت اتهام به سمت بخش انتخابی نظام یعنی دولت ومجلس میگیرند که باید پاسخگو باشند، این گروه نمیخواهد به عمق نارضایتی مردم نگاه واقع بینانهای داشته باشد. به هیچ وجه در پی تبرئه اصلاح طلبان نیستم، اما واقع مطلب این است که اگر قرار بر تشکیل دادگاهی برای رسیدگی به اتهامات متهمانی که موجب نارضایتی مردم شدند باشد به طور قطع اصلاح طلبان متهم ردیف اول این دادگاه نخواهند بود.
ضمن تشکر فراوان از نویسنده این متن ، باید به عرض برسانم که انتخابات تعطیل شد و رفت . نگران ما هم نباشید با همین ۳۰ تا حداکثر ۴۰ درصد اعلامی که توسط وزارت کشور با هزار آب بستن اعلام خواهد شد نمایندگان مد نظرتان را بفرستید داخل . چون دیدم رای دادنم هیچ فرقی در زندگیم ایجاد نکرد تازه بدتر هم شد .
والا هیچ خبرگزاری پیگیر نت همراه نیست ، مردم کلافه شدن دیگه .
خواهش میکنم حداقل تابناک پیگیری کنه
از ترس... کسکم که اینترنته وصل نمیکنن
اي كاش گوش شنوا و عقل انديشنده اي وجود داشته باشه. كاش وقتي چندتا دانش آموز به مدير نامه مينويسند كه استعفا بده، مدير اونها رو توي انباري حبس نكنه
و كاش هاي ديگر...
جامعه ایرانی دائم دارد به سمت از هم گسیختگی می رود. راه حل بسیار ساده است و فقط تمرکز بر مشترکات و رجوع به صندوق رای است.
صندوق رای؟ کجایی اخوی؟ انتخابات آزادی نمونده که کسی رای بده
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.