کالای گران‌بها و بی‌بدیلی است، مهربانی! /تلیس

کرم‌اله حکمتی‌پور در وبلاگ تلیس نوشت:

مهربانی با «تظاهر به مهربان بودن» متفاوت است. اگر کسی ادای مهربان بودن را در بیاورد، «لو» خواهد رفت. لبخند واقعی «با نشان دادن دندان‌ها» متفاوت است. گفتن سلامی از ته دل از «بازی با کلام» متمایز است! نوعی ارتباط خاص، بدون نیاز به کلام و بدون نیاز به «ژست»، آدم‌ها را در شناسایی مهربانی و تظاهر به مهربانی کمک می‌کند. حالا اسم این حس را «تله پاتی»، «حس ششم» یا هرچیز دیگری بگذارند مهم نیست.

مهربانی مصداق دارد، وقتی کسی که به تو نیازی ندارد، از تو نخواسته و نمی‌‌خواهد که کاری برایش انجام دهی و مدت‌هاست از او بی‌خبری، ناگهان به تو تلفن می‌زند، احوالت را می‌پرسد و با لحنی که شادابی و مهربانی در آن موج می‌زند، لبانت را به مهمانی لبخند می‌برد... این آدم «مهربان» است، هرچند کارش پیش پا افتاده و ساده به نظر برسد!... (یادت باشد که تو هم می‌توانستی به او تلفن بزنی و حالش را بپرسی، اما این کار را نکردی!)

آدم «مهربان» شاید سختی ببیند، اما تردید ندارم که هیچگاه تنها نمی‌ماند.