4بازدید
۹
روایت ناگفته ها از برنامه های اصلاحی در دانشگاه تهران
ریاست دانشگاه تهران، از برنامه های اصلاحی در دانشگاه سخن گفته است که تحلیل آن، روایتگر اتفاقات ناگوار این سالها در دانشگاه مهم کشور است.
هما امیری _ اظهارات اخیر دکتر سیدحسین امید، رئیس دانشگاه تهران، درباره راه‌اندازی سامانه نظارت بر حضور اعضای هیأت علمی، اگرچه در ظاهر خبری اداری و مدیریتی به نظر می‌رسد، اما در بطن خود، پرده از واقعیتی تلخ برمی‌دار.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، سال‌هاست در مهمترین دانشگاه کشور، «نبودن» برخی اساتید، به یک رویه عادی تبدیل شده بود. حالا اما پرسش اساسی این است: چه شرایطی در دانشگاه تهران حاکم بود که امروز مسئولان آن، ناگزیر به طراحی سامانه‌ای برای الزام اساتید به حضور سر کلاس شده‌اند؟
کرسی غیبت
برای سال‌های متمادی، دانشگاه تهران به عنوان نماد آموزش عالی ایران، با پدیده‌ای خاموش دست‌به‌گریبان بود که کمتر رسانه‌ای جرأت پرداختن به آن را داشت: غیبت گسترده برخی اعضای هیأت علمی. در این سالها، روایت‌های دانشجویی از کلاس‌های درس خالی، اساتیدی که تنها در روزهای امتحان یا ثبت نمره ظهور می‌یافتند و جلساتی که به جای ترمیم، به تعطیلی می‌گرایید، شنیده می‌شد. اما این روایت‌ها، غالباً در حاشیه می‌ماند و به مطالبه‌ای عمومی تبدیل نمی‌شد.
آنچه اکنون رئیس دانشگاه تهران از آن به عنوان «گزارش‌هایی مبنی بر عدم حضور برخی همکاران» یاد می‌کند، در واقع نوک کوه یخی است از فرهنگی که سالها در برخی دانشکده‌ها ریشه دوانده بود. فرهنگی که در آن، «حضور نیافتن» نه تنها تخلف، که گاه نشان‌های از «اعتبار» علمی تلقی می‌شد؛ گویی استاد تمام‌وقتی که پایش به کلاس باز نمی‌شود، مشغله‌های مهم‌تری دارد و کلاس‌داری، شأن او را تنزل می‌دهد.
اما این پدیده، تنها به اساتید محدود نمی‌شد. بخش مهمی از مسئولیت، متوجه مدیریت‌های پیشین دانشگاه است. در سال‌های اخیر، نظام نظارتی دانشگاه تهران چنان با مسامحه و مماشات با این وضعیت برخورد می‌کرد که عملاً غیبت برخی اساتید به یک «حق» نانوشته تبدیل شده بود.
وقتی رئیس دانشگاه می‌گوید «حتی اگر یک مورد هم بی‌نظمی در حضور استادان داشته باشیم، شایسته دانشگاه نیست»، در واقع دارد به رویه‌ای اشاره می‌کند که در آن، بی‌نظمی، از یک «مورد» استثنا به «رویه‌ای» رایج تبدیل شده بود. او با تأکید بر اینکه «در دوره‌ای رشد کمّی داشته‌ایم خلاف مقررات بوده»، به طور ضمنی به دوره‌ای اشاره می‌کند که آمار و ارقام، بر کیفیت و انضباط غلبه داشت.
ساختار متورم
اما ماجرا تنها به حضور فیزیکی اساتید محدود نمی‌شود. تأکید رئیس دانشگاه بر اصلاح ساختار اداری، حذف و تجمیع برخی ادارات کل، و ساماندهی گروه‌های دانشکده‌ها، همه و همه نشان از وضعیتی دارد که در آن، چربی‌های اضافی بر پیکره دانشگاه، تحرک آن را سلب کرده بود.
در سال‌های گذشته، برخی دانشکده‌ها و گروه‌ها نه بر اساس نیاز واقعی، که بر اساس مناسبات و روابط، توسعه یافتند.اکنون که دکتر امید از «بازگشت به مقررات» سخن می‌گوید. اما این بار هم این نگرانی وجود دارد که رشته ها و دانشکده ها بر اساس همان مناسبات نامناسب حذف یا ادغام شوند و این موضوعی است که باید مسئولان دانشگاه بدان توجه داشته باشند.
پذیرش دانشجوی خارجی؛ وقتی کمیت، قربانی کیفیت شد
حوزه بین‌الملل دانشگاه تهران نیز از این آسیب‌ها مصون نماند. در سال‌های اخیر، فشار برای افزایش آمار دانشجویان بین‌الملل، گاهی منجر به پذیرش‌هایی شد که نه از مسیر صحیح، که از کانال‌های غیررسمی و سلیقه‌ای صورت می‌گرفت. نبود سامانه‌ای متمرکز، به برخی واحدها اجازه می‌داد خارج از ضوابط، اقدام به پذیرش دانشجو کنند؛ موضوعی که اکنون رئیس دانشگاه با تأکید بر راه‌اندازی «سامانه متمرکز»، به دنبال پایان دادن به آن است.
اما در میان همه این نابسامانی‌ها، بیشترین آسیب متوجه دانشجویان بود. دانشجویانی که برای بهره‌مندی از محضر اساتید برجسته، در کنکور سراسری با میلیون‌ها رقیب رقابت کردند، اما در نهایت، پای کلاس‌هایی نشستند که انتظاراتشان را برآورده نمی کرد.
دانشگاه تهران و دانشگاههای در سطح اول کشور، جایی برای آزمون و خطای مدیران نیستند و امید می رود دکتر امید با درک این موضوع، اگر قراری بر اصلاح دارند، با نگاهی عمیق و علمی کار را پیش ببرند و حرمت امامزاده دانش را نگه دارند.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
بخاطر درامد و رانت اکثرا بعنوان مشاور جذب بدنه دولت می شوند
جایگاه علم و عالم از زمانی که تعداد شعب دانشگاه ها افزایش بی رویه داشت ، شروع به نزول کرد و حالا با این مقاله معلوم شد که به دانشگاه های تراز اول کشور نیز سرایت کرده ، انشاالله با یک برنامه مدون و ارزش گذاری بیشتر به علم و عالم بتوانیم این مسئله را حل کنیم و گزنه در آینده کشور از این موضوع آسیب‌های شدیدی خواهد خورد
دانشگاه های ایران که اکنون از دانشجویان سفارشی داخلی و خارجی و سهمیه ای و همه بی کیفیت پرشده و نخبه ها بعلت خالص سازی فراری داده می شوند بقول معروف باید درب آنها شل گرفت و این همه هزینه کلان آموزشی را از دوش نحیف مردم گرسنه و فقیر برداشت تا همچنین بعدا این افراد متخصص نما با جان و مال و آبروی توده مردم بینوا در جامعه بازی نکنند.
دکتر امید را از نزدیک می شناسم. حقیقتا" انسانی درست ، متعهد ، دلسوز و توانمند برای آموزش عالی کشور است. خدا حفظش کند و بر موفقیتهایش بیفزاید.
همه چی سهمیه ای شده
چرا دانشجویان اقلا رتبه زیر 10 در مقاطع مختلف تحصیلی پس از پابان تحصیلات جذب هییت علمی ها نمیشوند ؟ اساتید بعنوان سر گروه اگر خیال بازنشستگی ندارند بمانند اقلا به 4 تا جوان که بعضا تعداد مقالات منتشر شده آنان از خود اساتید هم بیشتر بوده و علمشان هم به روزتر است میدان بدهید .
مطالب بسیار درستی راعنوان کردید که خیلی نیاز به بررسی دقیق دارد. متاسفانه اعضای هیات علمی در دانشگاه ها خود هم قوانینتصویب میکنند هم اجراء آن در برعهده دارند وهم در جایگاه بررسی تخلفات هستند که این امر باعث این همه عدم رعایت قانون شده است .قانون تضاد منافع باید در همه دستگاه اجراء گردد.
جذب بسیاری از استادان جوان در دانشگاه تهران نه بر اساس معیار «شایستگی برای تدریس در بزرگترین دانشگاه ایران» و صرفا بر اساس پذیرش ارشدیت برخی اساتید باسابقه و نیز به اصطلاح برهم نزدن «نظم مطلوب» این بزرگواران بوده است....
مقاله ای بسیار بجا
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.