10بازدید
بازگشت زندگی به تهران با درس‌های یک سفر سخت
دشمنی که نه تنها در میدان جنگ، که در هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی، بیمارستان‌ها و حتی کاروان‌های امدادرسان، هیچ خط قرمزی را رعایت نکرد. حملات شبانه به مناطق مسکونی، زدن. زیرساخت ها و شهادت غیرنظامیان، چهره واقعی دشمن را به همه نشان داد. مخصوصا به آنها که به دشمن دل بسته بودند.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، تهران بعد از چهل روز جنگ تحمیلی آمریکایی اسرائیلی، بالاخره طعم آرامش را چشیده است و زندگی سرزنده تر از همیشه به آن باز می‌گردد.
خیابان‌ها که تا دیروز در سکوت و دودمانی از حملات هوایی خلاصه می‌شد، امروز مملو از مسافرانی می شود که راهی خانه‌هایشان هستند. مغازه‌هایی که تعطیل شده بود، آرام ارام یکی پس از دیگری باز می‌شوند و صدای بوق ماشین‌ها در ترافیک عصرگاهی، نویدبخش روزهای عادی‌تری است.
زندگی، اما این بار با چهره‌ای دیگر، به تهران بازگشته است. نه با آن شتاب همیشگی و نه با آن غفلت روزمره. با اعلام آتش‌بس دو هفته‌ای و بازگشت انبوه مسافران بعد از روزهای تعطیلات عید، خیابان‌ها آرام‌آرام رونق می‌گیرند، اما این رونق، طعم دیگری دارد؛ طعم کشف‌هایی که در دل بمباران‌ها اتفاق افتاد.
یادگاری‌های معنادار
ترک‌های تازه روی دیوارها، دیگر فقط یک خرابی نیستند. یادگاری از نامرادیها و ناجوانمردیهاست؛ چه از دشمن و چه از ظاهرا دوست.
اما این شور و شوق، به هیچ وجه به معنای فراموشی زخم‌های عمیقی نیست که جنگ بر پیکره شهر و زندگی مردم وارد کرده است.
ساختمان‌های بسیاری هنوز تخریب‌شده و آوارشان در گوشه‌وکنار شهر خودنمایی می‌کند. زیرساخت‌های آب، برق و گاز در برخی شهرها هنوز به طور کامل ترمیم نشده و نگرانی‌های اقتصادی و معیشتی چون کابوسی بر دوش خانواده‌ها سنگینی می‌کند.
تعدیل نیروها یکی از مهمترین نگرانی های کارگران در بخش‌های متعدد است که احتمال ان وجود دارد. با این حال آنها خود را محکوم به امید می دانند و امیدوار به حمایت‌های دولت و حاکمیت.
با این حال، آنچه در روزهای پس از آتش‌بس بیش از هر چیز به چشم می‌خورد، امید عجیبی است که در میان مردم زنده شده است. مردمی که خود بهای واقعی جنگ را پرداختند، حالا با همان روحیه همدلی در روزهای سخت، در حال پاک کردن آوارها و باز کردن مغازه‌ها هستند. زن جوانی که در جریان یکی از حملات، خانه‌اش را از دست داده، در گفتگو با ما گفت: « وقتی می‌بینم همه دارند به خیابان برمی‌گردند، دلم می‌خواهد بمانم و بسازم. جنگ به ما یاد داد که جز خودمان، کسی نیست.»
عبرت بزرگ
در کنار این امید، یادآوری تلخ نامردی دشمن نیز بر زبان‌ها جاری است. دشمنی که نه تنها در میدان جنگ، که در هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی، بیمارستان‌ها و حتی کاروان‌های امدادرسان، هیچ خط قرمزی را رعایت نکرد. حملات شبانه به مناطق مسکونی، زدن. زیرساخت ها و شهادت غیرنظامیان، چهره واقعی دشمن را به همه نشان داد. مخصوصا به آنها که به دشمن دل بسته بودند.
مرد میانسالی که پشت غرفه روزنامه‌فروشی‌اش ایستاده، با خشم فروخورده می‌گوید: «می‌خواستند زانوهایمان را خم کنند، اما نمی‌دانستند که هر چه بمباران بیشتر، مردم سرسخت‌تر می‌شوند. نامردی کردند با بمباران مدرسه‌ها، اما ببین، باز هم زندگی برنگشته؟»
بازگشت نگاهها
اتفاقاً جنگ، هرچند تلخ و ویرانگر، یک دستاورد هم برای جامعه ایران داشت: ایجاد حس مشترک در نگاه به داخل. سال‌ها بود که اختلافات سیاسی، و شرایط حاکم بر کشور، مردم را از هم دور کرده بود. اما این روزهای سخت، همه را پای یک درد مشترک نشاند. دیگر کمتر کسی حرف از اختلافات می‌زند؛ همه درک کرده‌اند که امنیت و آرامش این سرزمین، فقط با ایستادگی در برابر دشمن و همبستگی داخلی، پرداختن مردم و حاکمیت به امور داخلی، سازندگی و تعامل به دست می‌آید. زن میانسالی با روسری قرمز در میان آوارهای یک ساختمان ویران شده به خبرنگار ما گفت: «من از شرایط گرانی و خرابی خسته‌ام، اما از دشمن بیشتر بیزارم. امروز همه ما یک چیز مشترک داریم: ایران. و این حس، ارزشش را دارد که برایش ماند.»
تهران امروز شهری است با چهره‌ای دوگانه؛ زخم‌های عمیق از یک سو و اراده‌ای پولادین برای ادامه زندگی از سوی دیگر. مردم به خیابان آمده‌اند، نه از روی ناچاری، که از روی عزمی ملی برای اثبات اینکه هیچ بمبی نمی‌تواند روحیه این ملت را از پا درآورد. زندگی در حال بازگشت است، خیابان‌ها آماده رونق گرفتن‌اند و امید، با وجود همه تلخی‌ها، زنده است
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظرات بینندگان
هنر نزدِ تهرانیان است و بس.
اگر پایتخت ایران در جنوب بود بسیار زود سقوط می کرد تهران میان دو رشته کوه همواره دسترسی سختی برای دشمن دارد اما غیر ضروریها از تهران منتقل شوند
۱۰ میلیون کسب و کار اینترنتی اهمیت نداره!؟
اینترنت کی وصل میشه؟ بیکاری های وسیع در اردیبهشت زندگی جمع زیادی از مردم را نابود می کند. تمام تولیدی ها و شرکت های پخش در حال بررسی تهدیل نیرو به میزان بالا هستند.
دوباره ممکنه جنگ شروع بشه و تهران خلوت بشه
پس اینترنت چی !؟
تلویزیون رو از دست جلیلی جبلی نجات بدید
به حرف منتقدین گوش کنید. ایران کشور ۹۰ میلیونی هست. همه ایرانیها در ایران سهم دارند
کدوم زندگی ... درآمد نداریم ...اجاره خونه هامون عقب افتاده...کار نیست ...
نمیدونم والا. اینترنت رو وصل کنید که ما هم به کار و زندگیمون برگردیم
دنیا دار مکافات است
بازاریانی که اعتراض و اغتشاش را کلید زدند بیشتر از بقیه ادب شدند
عبرت هم برای چنین مواقعی است.
اینترنت چی شد ؟
بعضی ها چقدر به اینتر نت عادت کردند وقتی اینترنت قطع میشه مثل اینکه اکسیژن قطع میشه قدیم اینترنت نبود مردم چطور زندگی می کردند
برتن زخمی پایتخت سلام شکر خدا دوباره آرامش بر آن باز گشت ومردم شریف به خانه های خود برگشتند
به وضعیت مالی مردم و گرانی ها رسیدگی کنید اگر میتوانید به این موضوع بپردازید
از تورم ۷۰ درصدی هم میگفتی. زندگی ها و آینده ای که بمب و موشک نتوانست نابود کند تورم خواهد کرد.
اینترنتو پیگیری کنید
بدون اینترنت نمی توانی نفس بکشی ؟
فکر نکنم کسی عبرت گرفته باشه
تهرانی ها تا قبل از این دو جنگ فکر میکردند در ساحل امن نشسته اند و فقط استانهای مرزی ممکن است طعم خطر رو بچشن. ولی بعد از شروع جنگ معلوم شد اصلا هم اینطور نیست
تهران تغییر کرد. دیگه اون پایتخت امن و غیرقابل دسترس نیست
دیگه زندگی مثل گذشته نخواهد شد
با تحت فشار قرار دادن دشمن به وسیله تنگه هرمز و وادار کردن دشمن به برداشتن تحریم ها زندگی حتی بهتر از گذشته خواهد شد
عبرت بزرگ‌این است که ملت ایران هوشیارانه عمل کنن و هرگز شعار مرگ بر امریکا مرگ بر اسرائیل ندن ..با تشکر..موفق باشید
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.