گزارش اختصاصی «تابناک» از آبروریزی ما ایرانی ها + تصاویر
در این شیوه خطرناک رانندگی چه کسانی مقصرند؟!
به راستي، ما را چه شده است که يکي از بي فرهنگ ترين مردم دنيا در رانندگي از آب درآمده ايم، به گونه ای که.../ در کشوري که بالاترين کشته را در تصادفات ميدهد، يک کارخانه خودروسازي اجازه مييابد که پرفروشترين و در عين حال آسيب پذيرترين خودرو کشور را بدون کيسه هوا و ABS و لوازم ايمني ديگر روانه بازار کند. اين نشان ميدهد که رانندگي و کشته هايش، هنوز براي برخي سياستگذاران تبديل به يک دغدغه اساسي نشده است.
شوخي نيست که يک ملت هر ساله، نزدیک سي هزار نفر از افراد خود را کشته يا مجروح کند، چون دارد به سر کار، مهماني، خريد و يا مسافرت ميرود. تنها در دوران پس از انقلاب، دست کم هفتصد هزار قبر براي کشتههاي رانندگي حفر شده و دست کم پانزده ميليون نفر مجروح شدهاند که شماری از آنان بايد باقي عمر را بر روي تخت و يا ويلچر بگذرانند...
به گزارش «تابناک»، همه قشرها از وزير، وکيل و استاد دانشگاه گرفته تا ورزشکار، بازيگر، کارمند و کارگر هر از چندگاهي به سوگ يکي از همکاران خود مينشينند. مثل بسياري از ما، شايد اين از دست رفتگان مانند مرحوم حجت الاسلام والمسلمین ابوترابی، مرحوم کريمي راد وزير اسبق دادگستري، مرحوم آيدين نيکخواه بهرامي و مرحومه خانم گلدره گمان نميکردند جان خود را در يک تصادف ناگهاني از دست بدهند.

به راستي ما را چه شده است که يکي از بي فرهنگ ترين مردم دنيا در رانندگي از آب درآمده ايم، به گونه ای که در کنار معرفي جاذبههاي گردشگري در ايران، «هشدار جدي نسبت به رانندگي خطرناک ايرانيان» يکي از بخشهاي جدايي ناپذير کتابچههاي راهنماي جهانگردان است؟ مگر ما چگونه رانندگي ميکنيم که فيلم رانندگي و نيز نحوه عبور عابران در ايران، تبديل به يکي از انواع کليپ هاي پربيننده و خندهدار در اينترنت با صدها هزار بيننده شده و آبروي «ايراني» را يکجا به حراج گذاشتهايم؟ هر چه هست ما اصلاح ناشدني نيستيم، وگرنه ايستادن خودروها در پشت خط عابر پياده و نيز بستن کمربند ايمني، امروز در ميان ما فراگير نشده بود... .
به نظر ميرسد، يک عامل اساسي که چنين ما را گرفتار کرده، اين است که در ايران اساسا از آغاز کلمه «رانندگي»، نادرست معنا شده است...
رانندگي در دنيا، يک امر «جمعي» است، ولي در ايران يک امر «فردي» تلقي ميشود. رانندگي در ايران يعني «مي خواهم خودم را با خودرو به مقصدم برسانم». پس رانندگان ديگر، «رقيب» من هستند و من نبايد از رقبا عقب بمانم... هر فضاي خالي که پيدا شد بايد زودتر از ديگران آن را پر کنم.
چنين است که رانندگي ايراني، يعني «چپاندن خودرو يا موتور در اولين فضايي که خالي ميشود»؛ يعني «رفتن از هر راه ممکن نه از راه تعيين شده»؛ حاصل اين نوع رانندگي چنين تصويري است:

هرچند اتومبيل سالهاست وارد ايران شده، اما تعريف رانندگي، چه رسد به فرهنگ آن، هنوز وارد کشورمان نشده است.
«رانندگي صحيح»، نوعي مشارکت در يک امر جمعي است. اين «جريان عبور و مرور» است که راننده را به مقصد ميرساند نه به اصطلاح «زرنگي» او. «رانندگي صحيح» که نوعي مشارکت در يک امر جمعي است، به معناي «هدايت خودرو خود در جاي صحيح در بين خودروهاي ديگر» است؛ بنابراين، اين که خودرو فرد در بين دو خودرو جلويي جا ميشود يا نه، تأثيري در نحوه رانندگي درست ندارد... وقتي در جامعهاي اين نگرش به رانندگي حاکم باشد، يعني هر کس پیش از آنکه به رسيدن به مقصدش بیندیشد، به دنبال مشارکت در حرکت جمعي خودروها باشد، اين نظم در عمل چنين خود را نشان ميدهد:

با اين روش:
1. سرعت حرکت خودروها چند برابر ميشود.
2. احتمال برخورد اتومبيل ها به شدت کاهش مييابد.
3. در صورت تصادف، با توجه به مسير خالي در دو طرف، خودروهاي پليس و آمبولانس به سرعت به محل رسيده راه را باز ميکنند.
4. در صورت پنچر شدن يا خرابي يک ماشين، به دليل وجود فضاي کافي راه بندان پديد نميآيد.
5. از همه مهمتر، رانندگان با اعصاب راحت رانندگي ميکنند. ديگر لازم نيست که آنان در هر لحظه چهار طرف را مراقبت کنند تا مبادا سپر يا آينه اتومبيل کناري به اتومبيلشان برخورد کند يا از عقب کسي به آنها بزند... .
همچنين کسي که ميخواهد در بزرگراه به راست بپيچد، از صدها متر جلوتر در مسير تعيين شده قرار ميگيرد و خالي بودن باند کناري، او را به قانون شکني نميکشاند. (البته اعمال شديد قانون نقش خود را دارد که محل بحث در اينجا نيست):


ترافيک در همه شهرهاي بزرگ دنيا وجود دارد. وقتي بناست چند صد هزار يا چند ميليون نفر در ساعت معيني به سر کار بروند، خود به خود ازدحام پديد ميآيد؛ اما تفاوت ترافيک شهرهاي بزرگ دنيا با ترافيک تهران اين است که در کلان شهرها ترافيک باعث «دیرکرد» است اما در شهري مثل تهران چون رانندگي يک امر فردي است نه جمعي، ترافيک فقط موجب تأخير نيست، موجب «کلافگي» و «خرد شدن اعصاب» هم هست...
اما پرسش مهم اين است که براي اصلاح وضع موجود عملا از کجا بايد آغاز کرد؟
براي روشن شدن مطلب بايد توجه کرد که رانندگي ايراني، اصطلاحات خاصي هم به دنبال آورده است که در کتاب هاي آموزش رانندگي هيچ کشوري اصلا «وجود ندارد»؛ اصطلاحاتي مانند «راه گرفتن» و يا «رد کردن». «راه گرفتن» يعني جلوي ديگري را بگير تا خودت بتواني بروي. به دليل نبود پارهاي مقررات در ايران (مثلا قانون حق تقدم هنگام گردش به چپ) مجبوريم تا ميتوانيم وسيله نقليه خود را جلوتر و جلوتر ببريم تا خودرو مقابل چارهاي جز راه دادن به ما نداشته باشد.
همچنين «رد کردن» را وقتي به کار ميبريم که خودرو خود را از فاصله بسيار نزديک از کنار اتومبيل هاي ديگر يا پاي يک عابر عبور ميدهيم. پس در هر دو اصطلاح «راه گرفتن» و «رد کردن» که مختص به رانندگي ماست، معناي «نزديک شدن شديد به خودروها يا عابران» نهفته است.
حال چرا بدون «راه گرفتن» و «رد کردن» نميتوان در ايران رانندگي کرد؟ نکته اصلي اينجاست: اساسا «رعايت فاصله» که عنصري بسيار اساسي در رانندگي است، در کشور ما هيچ جايگاه و تعريف مشخصي ندارد. اگر راننده سپرش را از يک ميليمتري زانوي عابر رد کند، تخلفي مرتکب نشده؛ اگر پشت چراغ قرمز اتومبيل ها پنج سانتيمتر از هم فاصله داشته باشند، قانون رعايت شده؛ وقتي يک موتورسيکلت با فاصله 30 سانتيمتر در پشت سر يک خودرو حرکت ميکند، خلاف قانون مرتکب نشده و عملا تخلف به شمار نمی رود. بايد حتما به اصطلاح «بخورد و صدا بدهد» تا اتفاقي افتاده باشد.
البته بنا بر قانون رانندگان موظفند «فاصله ايمن» را رعايت کنند، ولي اين از همان کلي گويي هايي است که مصاديقش نه تعريف و نه به مردم آموزش داده شده است و نه رعايت نکردن آن به چشم کسي ميآيد، زيرا همه عادت کرده ايم چفت در چفت يکديگر حرکت کنيم...
براي اينکه ببينيم جزیيات رعايت فاصله چگونه در ديگر کشورها يک به يک به رانندگان آموزش داده شده و چگونه اعمال قانون ميشود، مناسب است نمونههايي در اينجا آورده شود.
وقتي سرويس مدرسه براي پياده و سوار کردن دانش آموزان توقف ميکند، خودروهاي پشت سر موظف به رعايت فاصله 20 متري هستند (عکس زير از آيين نامه رانندگي يک کشور خارجي است). تخطي از اين قانون حتي براي نخستين بار، علاوه بر 400 دلار جريمه، تعليق گواهينامه براي شش ماه را در پي دارد.

هنگام گردش به راست، حق با عابر است و راننده بايد حدود دو متر از خط عابر فاصله بگيرد. به خاطر اعمال قاطعانه اين قانون است که اين عابر (عکس زير) چنين آسوده عرض خيابان را طي ميکند. او به روبهرو نگاه ميکند نه به خودرو، زيرا ميداند سپر اتومبيل از دو متري به او نزديکتر نخواهد شد:

حال تا اندازهاي معلوم ميشود که چرا در کشور ما اين مقدار تصادف رخ ميدهد و چرا بيشترين کشتهها در ميان عابران پياده در ايران يا «سالمند» هستند و يا «کودک»؛ تا کسي حرکات شبه آکروباتيک بلد نباشد، نميتواند خود را از اتومبيل ها و موتورسيکلت هايي که چفت در چفت يکديگر و با فاصله سانتيمتري و گاهي ميليمتري از کنار عابران ميگذرند نجات دهد.
بنا بر آنچه گفته شد، نقطه آغاز اصلاح رانندگي در ايران، آموزش فاصله گرفتن از يکديگر است؛ چه فاصله خودرو از خودرو که با حرکت بين خطوط حاصل ميشود و چه فاصله گرفتن عابر و خودرو از يکديگر، و چه فاصله گرفتن از خودروهاي امداد... .
نکاتی درباره کاستيهاي رانندگي در ايران بسيار است. از جمله:
ـــ در کشوري که بالاترين کشته را در تصادفات ميدهد، يک کارخانه خودروسازي اجازه مييابد که پرفروشترين و در عين حال آسيب پذيرترين خودرو کشور را بدون کيسه هوا و ABS و لوازم ايمني ديگر روانه بازار کند. اين نشان ميدهد که رانندگي و کشته هايش هنوز براي برخي سياستگذاران تبديل به يک دغدغه اساسي نشده است.
ـــ نبايد برخي عجولانه نحوه عجيب رانندگي در ايران را با اموري چون چند برابر ظرفيت بودن شمار خودروها يا تنگ بودن برخي معابر توجيه کنند. البته به دنبال حل اين مشکلات هم بايد بود اما اينها تنها ميتوانند دليل «ترافيک» باشند، نه دليلي براي رانندگي بيقانون رانندگان يا عبور بيقانونتر عابران. از اين روست که نحوه رانندگي، در شهرهاي کوچک هم يک معضل است.
ـــ از تابلوهاي ورود ممنوع و يکطرفه که بگذريم تابلوها نقشي در رانندگي شهري ندارند. مثلا تابلوي «ايست» در ايران کاملا بي معناست و اين نقش به سرعت گيرها واگذار شده است در حالي که با توجه به شرايط محيطي هر کوچه و نيز خيابان، تابلوهاي حداکثر سرعت بايد لااقل در ابتداي آنها نصب شود... ما با تکيه بر ذکر حداکثر سرعت شهري در آيين نامه، همه کوچهها و خيابانها را به امان خدا رها کرده ايم و هر کس زورش رسيده يک سرعت گير سيخي يا ميخي و غير آن با ارتفاع دلبخواهي در کوچه خودش قرار داده است...
ـــ از چند انيميشن که بگذريم رسانه ملي آموزش مصداقي رانندگي را مورد توجه قرار نداده است. کاش برنامههايي مانند «سفر به خير» که غالبا به کلي گويي ميگذرند طريق درست و نيز خطاهاي رايج رانندگي را قدم به قدم به مردم يادآور ميشدند. گاهي چند آموزش تصويري (مانند مورد زير) ميتواند از ده ها توصيه گفتاري در بهبود اوضاع کارسازتر واقع شود:

ـــ با وضعي که در آن هستيم، آموزش رانندگي آنقدر اهميت دارد که اگر رسانه ملي هر روز برنامههاي شش شبکه تلويزيون را همزمان قطع کرده و چند ثانيهاي به اين آموزش ها اختصاص دهد کاري عادي انجام داده است.
ـــ تصور بسياري از ما از تصادف شديد، دو ماشين له شده است و بس. شايد اگر با هشدار قبلي تصوير بانوي بارداري که با صورت خون آلود در ميان آهن پارهها گرفتار شده و فرياد ميزند و يا تصوير کودکي که با کيف مدرسه به گوشهاي ازخيابان پرتاب شده نمايش داده شود، کمي از بلاي «تعجيل براي هيچ» که در رانندگي و غير رانندگي مانند بختک به جان ما ايرانيان افتاده، رهايي يابيم... .
به گزارش «تابناک»، همه قشرها از وزير، وکيل و استاد دانشگاه گرفته تا ورزشکار، بازيگر، کارمند و کارگر هر از چندگاهي به سوگ يکي از همکاران خود مينشينند. مثل بسياري از ما، شايد اين از دست رفتگان مانند مرحوم حجت الاسلام والمسلمین ابوترابی، مرحوم کريمي راد وزير اسبق دادگستري، مرحوم آيدين نيکخواه بهرامي و مرحومه خانم گلدره گمان نميکردند جان خود را در يک تصادف ناگهاني از دست بدهند.

به راستي ما را چه شده است که يکي از بي فرهنگ ترين مردم دنيا در رانندگي از آب درآمده ايم، به گونه ای که در کنار معرفي جاذبههاي گردشگري در ايران، «هشدار جدي نسبت به رانندگي خطرناک ايرانيان» يکي از بخشهاي جدايي ناپذير کتابچههاي راهنماي جهانگردان است؟ مگر ما چگونه رانندگي ميکنيم که فيلم رانندگي و نيز نحوه عبور عابران در ايران، تبديل به يکي از انواع کليپ هاي پربيننده و خندهدار در اينترنت با صدها هزار بيننده شده و آبروي «ايراني» را يکجا به حراج گذاشتهايم؟ هر چه هست ما اصلاح ناشدني نيستيم، وگرنه ايستادن خودروها در پشت خط عابر پياده و نيز بستن کمربند ايمني، امروز در ميان ما فراگير نشده بود... .
به نظر ميرسد، يک عامل اساسي که چنين ما را گرفتار کرده، اين است که در ايران اساسا از آغاز کلمه «رانندگي»، نادرست معنا شده است...
رانندگي در دنيا، يک امر «جمعي» است، ولي در ايران يک امر «فردي» تلقي ميشود. رانندگي در ايران يعني «مي خواهم خودم را با خودرو به مقصدم برسانم». پس رانندگان ديگر، «رقيب» من هستند و من نبايد از رقبا عقب بمانم... هر فضاي خالي که پيدا شد بايد زودتر از ديگران آن را پر کنم.
چنين است که رانندگي ايراني، يعني «چپاندن خودرو يا موتور در اولين فضايي که خالي ميشود»؛ يعني «رفتن از هر راه ممکن نه از راه تعيين شده»؛ حاصل اين نوع رانندگي چنين تصويري است:

هرچند اتومبيل سالهاست وارد ايران شده، اما تعريف رانندگي، چه رسد به فرهنگ آن، هنوز وارد کشورمان نشده است.
«رانندگي صحيح»، نوعي مشارکت در يک امر جمعي است. اين «جريان عبور و مرور» است که راننده را به مقصد ميرساند نه به اصطلاح «زرنگي» او. «رانندگي صحيح» که نوعي مشارکت در يک امر جمعي است، به معناي «هدايت خودرو خود در جاي صحيح در بين خودروهاي ديگر» است؛ بنابراين، اين که خودرو فرد در بين دو خودرو جلويي جا ميشود يا نه، تأثيري در نحوه رانندگي درست ندارد... وقتي در جامعهاي اين نگرش به رانندگي حاکم باشد، يعني هر کس پیش از آنکه به رسيدن به مقصدش بیندیشد، به دنبال مشارکت در حرکت جمعي خودروها باشد، اين نظم در عمل چنين خود را نشان ميدهد:

1. سرعت حرکت خودروها چند برابر ميشود.
2. احتمال برخورد اتومبيل ها به شدت کاهش مييابد.
3. در صورت تصادف، با توجه به مسير خالي در دو طرف، خودروهاي پليس و آمبولانس به سرعت به محل رسيده راه را باز ميکنند.
4. در صورت پنچر شدن يا خرابي يک ماشين، به دليل وجود فضاي کافي راه بندان پديد نميآيد.
5. از همه مهمتر، رانندگان با اعصاب راحت رانندگي ميکنند. ديگر لازم نيست که آنان در هر لحظه چهار طرف را مراقبت کنند تا مبادا سپر يا آينه اتومبيل کناري به اتومبيلشان برخورد کند يا از عقب کسي به آنها بزند... .
همچنين کسي که ميخواهد در بزرگراه به راست بپيچد، از صدها متر جلوتر در مسير تعيين شده قرار ميگيرد و خالي بودن باند کناري، او را به قانون شکني نميکشاند. (البته اعمال شديد قانون نقش خود را دارد که محل بحث در اينجا نيست):


ترافيک در همه شهرهاي بزرگ دنيا وجود دارد. وقتي بناست چند صد هزار يا چند ميليون نفر در ساعت معيني به سر کار بروند، خود به خود ازدحام پديد ميآيد؛ اما تفاوت ترافيک شهرهاي بزرگ دنيا با ترافيک تهران اين است که در کلان شهرها ترافيک باعث «دیرکرد» است اما در شهري مثل تهران چون رانندگي يک امر فردي است نه جمعي، ترافيک فقط موجب تأخير نيست، موجب «کلافگي» و «خرد شدن اعصاب» هم هست...
اما پرسش مهم اين است که براي اصلاح وضع موجود عملا از کجا بايد آغاز کرد؟
براي روشن شدن مطلب بايد توجه کرد که رانندگي ايراني، اصطلاحات خاصي هم به دنبال آورده است که در کتاب هاي آموزش رانندگي هيچ کشوري اصلا «وجود ندارد»؛ اصطلاحاتي مانند «راه گرفتن» و يا «رد کردن». «راه گرفتن» يعني جلوي ديگري را بگير تا خودت بتواني بروي. به دليل نبود پارهاي مقررات در ايران (مثلا قانون حق تقدم هنگام گردش به چپ) مجبوريم تا ميتوانيم وسيله نقليه خود را جلوتر و جلوتر ببريم تا خودرو مقابل چارهاي جز راه دادن به ما نداشته باشد.
همچنين «رد کردن» را وقتي به کار ميبريم که خودرو خود را از فاصله بسيار نزديک از کنار اتومبيل هاي ديگر يا پاي يک عابر عبور ميدهيم. پس در هر دو اصطلاح «راه گرفتن» و «رد کردن» که مختص به رانندگي ماست، معناي «نزديک شدن شديد به خودروها يا عابران» نهفته است.
حال چرا بدون «راه گرفتن» و «رد کردن» نميتوان در ايران رانندگي کرد؟ نکته اصلي اينجاست: اساسا «رعايت فاصله» که عنصري بسيار اساسي در رانندگي است، در کشور ما هيچ جايگاه و تعريف مشخصي ندارد. اگر راننده سپرش را از يک ميليمتري زانوي عابر رد کند، تخلفي مرتکب نشده؛ اگر پشت چراغ قرمز اتومبيل ها پنج سانتيمتر از هم فاصله داشته باشند، قانون رعايت شده؛ وقتي يک موتورسيکلت با فاصله 30 سانتيمتر در پشت سر يک خودرو حرکت ميکند، خلاف قانون مرتکب نشده و عملا تخلف به شمار نمی رود. بايد حتما به اصطلاح «بخورد و صدا بدهد» تا اتفاقي افتاده باشد.
البته بنا بر قانون رانندگان موظفند «فاصله ايمن» را رعايت کنند، ولي اين از همان کلي گويي هايي است که مصاديقش نه تعريف و نه به مردم آموزش داده شده است و نه رعايت نکردن آن به چشم کسي ميآيد، زيرا همه عادت کرده ايم چفت در چفت يکديگر حرکت کنيم...
براي اينکه ببينيم جزیيات رعايت فاصله چگونه در ديگر کشورها يک به يک به رانندگان آموزش داده شده و چگونه اعمال قانون ميشود، مناسب است نمونههايي در اينجا آورده شود.
وقتي سرويس مدرسه براي پياده و سوار کردن دانش آموزان توقف ميکند، خودروهاي پشت سر موظف به رعايت فاصله 20 متري هستند (عکس زير از آيين نامه رانندگي يک کشور خارجي است). تخطي از اين قانون حتي براي نخستين بار، علاوه بر 400 دلار جريمه، تعليق گواهينامه براي شش ماه را در پي دارد.

هنگام گردش به راست، حق با عابر است و راننده بايد حدود دو متر از خط عابر فاصله بگيرد. به خاطر اعمال قاطعانه اين قانون است که اين عابر (عکس زير) چنين آسوده عرض خيابان را طي ميکند. او به روبهرو نگاه ميکند نه به خودرو، زيرا ميداند سپر اتومبيل از دو متري به او نزديکتر نخواهد شد:

حال تا اندازهاي معلوم ميشود که چرا در کشور ما اين مقدار تصادف رخ ميدهد و چرا بيشترين کشتهها در ميان عابران پياده در ايران يا «سالمند» هستند و يا «کودک»؛ تا کسي حرکات شبه آکروباتيک بلد نباشد، نميتواند خود را از اتومبيل ها و موتورسيکلت هايي که چفت در چفت يکديگر و با فاصله سانتيمتري و گاهي ميليمتري از کنار عابران ميگذرند نجات دهد.
بنا بر آنچه گفته شد، نقطه آغاز اصلاح رانندگي در ايران، آموزش فاصله گرفتن از يکديگر است؛ چه فاصله خودرو از خودرو که با حرکت بين خطوط حاصل ميشود و چه فاصله گرفتن عابر و خودرو از يکديگر، و چه فاصله گرفتن از خودروهاي امداد... .
نکاتی درباره کاستيهاي رانندگي در ايران بسيار است. از جمله:
ـــ در کشوري که بالاترين کشته را در تصادفات ميدهد، يک کارخانه خودروسازي اجازه مييابد که پرفروشترين و در عين حال آسيب پذيرترين خودرو کشور را بدون کيسه هوا و ABS و لوازم ايمني ديگر روانه بازار کند. اين نشان ميدهد که رانندگي و کشته هايش هنوز براي برخي سياستگذاران تبديل به يک دغدغه اساسي نشده است.
ـــ نبايد برخي عجولانه نحوه عجيب رانندگي در ايران را با اموري چون چند برابر ظرفيت بودن شمار خودروها يا تنگ بودن برخي معابر توجيه کنند. البته به دنبال حل اين مشکلات هم بايد بود اما اينها تنها ميتوانند دليل «ترافيک» باشند، نه دليلي براي رانندگي بيقانون رانندگان يا عبور بيقانونتر عابران. از اين روست که نحوه رانندگي، در شهرهاي کوچک هم يک معضل است.
ـــ از تابلوهاي ورود ممنوع و يکطرفه که بگذريم تابلوها نقشي در رانندگي شهري ندارند. مثلا تابلوي «ايست» در ايران کاملا بي معناست و اين نقش به سرعت گيرها واگذار شده است در حالي که با توجه به شرايط محيطي هر کوچه و نيز خيابان، تابلوهاي حداکثر سرعت بايد لااقل در ابتداي آنها نصب شود... ما با تکيه بر ذکر حداکثر سرعت شهري در آيين نامه، همه کوچهها و خيابانها را به امان خدا رها کرده ايم و هر کس زورش رسيده يک سرعت گير سيخي يا ميخي و غير آن با ارتفاع دلبخواهي در کوچه خودش قرار داده است...
ـــ از چند انيميشن که بگذريم رسانه ملي آموزش مصداقي رانندگي را مورد توجه قرار نداده است. کاش برنامههايي مانند «سفر به خير» که غالبا به کلي گويي ميگذرند طريق درست و نيز خطاهاي رايج رانندگي را قدم به قدم به مردم يادآور ميشدند. گاهي چند آموزش تصويري (مانند مورد زير) ميتواند از ده ها توصيه گفتاري در بهبود اوضاع کارسازتر واقع شود:

ـــ با وضعي که در آن هستيم، آموزش رانندگي آنقدر اهميت دارد که اگر رسانه ملي هر روز برنامههاي شش شبکه تلويزيون را همزمان قطع کرده و چند ثانيهاي به اين آموزش ها اختصاص دهد کاري عادي انجام داده است.
ـــ تصور بسياري از ما از تصادف شديد، دو ماشين له شده است و بس. شايد اگر با هشدار قبلي تصوير بانوي بارداري که با صورت خون آلود در ميان آهن پارهها گرفتار شده و فرياد ميزند و يا تصوير کودکي که با کيف مدرسه به گوشهاي ازخيابان پرتاب شده نمايش داده شود، کمي از بلاي «تعجيل براي هيچ» که در رانندگي و غير رانندگي مانند بختک به جان ما ايرانيان افتاده، رهايي يابيم... .
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
شما می گویید مگر غربی ها الگوی ما هستند. آنوقت این تصاویر را نشان می دهید. ما دم از اخلاق و انضباط می زنیم اما...
مقاله خیلی خوبی بود . جای حضور رسانه هابه خصوص رسانه ملی در این عرضه خالی است .علاوه بر مشکات فرهنگی خودرو سازی ما به حیاط خلوت سیاستمداران نیز تبدیل گردیده است . چرا باید خط تولید خودرو> در بیش از یکسال قبل توسط معاونت اول ریاست محتدم جمهوری تولید رسمی اش آغاز گردیده باشد ولی تا اکنون هیچ خودرویی به مردم که حتی وجه آنرا پرداخته اند تحویل داده نشده است ..... . پس اینهم یکی دیگر از معضلات این حوزه می باشد .
وقتی در کشور بجای قانون رابطه حکم فرما باشد و فلانی زنگ بزند و قانون زیر پا گذاشته شود و تمام آحاد جامعه در برابر قانون یکی نباشد قانون بی ارزش می شود.وقتی من و منافع من می شود قانون می شود همین. د در صورتی که در کشوری مثل آلمان هر شهروندی رعایت قانون را برای خود وظیفه می داند و اگر کسی قانون را رعایت نکند خود مردم به پلیس گزارش می دهند چون آنان قانون را حامی خود می دانند. در آنجا اگر هم فلانی زنگ بزند کاری از پیش نمی برد پس قانون می شود همه چیز و دیگر رابطه با فلان مسئول مهم نحواهد بود و اگر خود آن مسئول هم خطا کند محاکمه می شود ولی وقتی در کشور ما هر کسی می گوید من قانون هستم آخرش هم همین می شود جالب هست بدانید که در قسمت سیسیل ایتالیا نیز رانندگی شبیه کشور ما است می دانید که آنجا نیز رابطه همه چیز هست نه قانون!
بايد يك حركت جدي در اين باره آغاز شود مثل هدفمند كردن يارانه ها كه به صورت جدي آغاز مي شود و مردم هم بعد از مدتي عادت ميكنند و برنامه ريز ها دقيق تر مي شود . در بحث ترافيك هم بايد سيستم جريمه ها جدي تر و سنگين تر شود تا لا اقل به خاطر جريمه هم كه شده اوضاع بهتر شود؛ فرهنگ و قدمت و تمدن و... كه اهميتي ندارد شايد با گرفتن پول مردم ، بتوان اين فرهنگ رانندگي را سرو سامان داد.
وقتي پشت فرمون مي شينيم بايد كمي هم رو صبرمون كار كنيم . وقتي مي بينيم لاين بغلي يك ذره حركت مي كنه سريع مسير عوض نكنيم و لاين عوض نكنيم. صبر صبر صبر
این روزها یک شرکت داخلی که برای یکی دو درصد کاهش قیمت محصولاتش! غوغایی به پا کرده ( قیمت محصولات نسبت به قبل کاهشی نداشته ولی چون فروش آن به صورت نقد و اقساط است ظاهراً درصدی از بهره اقساط را کاهش داده اند که باز هم جای شکرش باقی است) و در 48ساعت گذشته در تمام بخش های خبری رسانه ملی این خبر مسرت بخش با مصاحبه با مدیرعامل شرکت مذکور به اطلاع مردم شریف ایران و جهان رسید. از طرفی این شرکت با تبلیغات گسترده در رسانه ملی نسبت به اخذ پول از مردمی که از سر صداقت و با اعتماد به آگهی های آن شرکت نسبت به تحویل 20 روزه! خودرو نسبت به واریز حداقل 50% قیمت آن به عنوان پیش پرداخت کرده اند می نماید و چه بسا این مردم شریف برای تأمین مبلغ پیش پرداخت خودرو جدید نسبت به فروش خودرو قدیم خود نیز اقدام نموده و با این امید که پس از مثلاً 20 روز! با پای پیاده طی الارض کردن صاحب خودرو نو خواهندشد ولی غافل از اینکه پس از گذشت دو ماه یا شایدم بیشتر هیچ خبری از شرکت مذکور و تحویل بیست روزه! آن نیست که هیچ پیگیری های ایشان هم راه به جایی نمی برد حتی در قبال مطالبه وجه به حساب ریخته شده و اعلام انصراف پاسخ می شنود که انصراف امکان ندارد و در صورتیکه این شرکت با انصراف شما موافقت کند! شما مشمول جریمه نیز خواهید شد و علاوه بر این باید بیش از مدتی که تاکنون انتظار کشیده اید منتظر دریافت پولتان باشید. همه اینها به کنار شما بابت اعتبار دریافت نکرده از شرکت مذکور و ماشین تحویل نشده باید معادل حداقل 24% سود سالانه به شرکت مذکور پرداخت کنید حال با این اوصاف بفرمایید ما کجای مملکتمان قانون دارد؟ چه کسی قانون را اجرا می کند؟ چه کسی به روند اجرا یا عدم اجرای آن نظارت می کند؟ و مشخصاً مسئول رسیدگی به تخلفات این قبیل شرکت ها که کار آنان بی شباهت به کلاه برداری و زورگیری نیست کیست؟ آیا فریاد رسی هست؟
نخريد درست ميشه
برادر عزيز كه فكر ميكني مشكل از رانندگيه! نه برادر! مشكل فراتر از اين حرفاست! برو مقايسه كن توي صف وايسادن غربي ها رو با ما يا احترام گذاشتن به حقوق ديگران رو! متاسفانه در ايران چيزي به نام رعايت حقوق ديگران وجود نداره! هركي منتظر يه فرصته كه كار خودشو پيش ببره گور باباي بقيه! چه تو رانندگي چه تو بقيه مسايل! راستي من نديدم آدمهاي زيادي پشت خط عابر وايسن شما كجا ديدي؟ مطميني ايران بوده؟؟
تصویر مرحوم علی صفایی حائری را از قلم انداختید.
چرا جای دور میرید یه بار کافیه برید دوبی اون وقت فرق رانندگی رو می فهمید
به نظر بنده مشکل اساسی ما ایرانیها سه چیز است:
1- آموزش 2- آموزش 3-آموزش
البته از نوع صحیح و اصولی
رعایت قانون اصل اول در زندگی جامعه تلقی می شود. اما اول باید بزرگان و مسئولین جامعه در این امر پیش قدم شوند. همچنین می گویند حرمت امام زاده به متولیست.وقتی ماشین پلیس و ... تخلف آشکار رانندگی و... انجام می دهند انتظار دارید جوانان و سایر افراد چه کار کنند؟
تا زمانيكه "زرنگ بازي" جز فرهنك ماست درست نخواهيم شدمثلا خودرو ساز زرنگ بازي ميكند و خودروي بي كيفيت را به مردم ميفروشد .راننده زرگ بازي ميكند تا به هر طرق خودرا به مقصد برساند و به آن افتخار نيز ميكندو0000
چون همیشه با زور بوده وضعیت همین هست
مشکل معماری شهری و مدل خیابون هاست
اگه درست ساخته شده باشه پارک بی مورد سبقت بی مورد و ........ کم میشه
به یک شتر گفتند گردنت کجه! گفت کجای من راسته؟
اشک امیر کبیر فراموش نشود که جهل مردم را از کوتاهی خود میدانست.........
این مدل خبرها خوبه. آموزشه. بیشتر کنید تا به جای پرداختن به حرفهای بیخود یارانه. آموزش اگر میدادیم الان نه تو این زمینه بلکه در تمام زمینه ها جلوتر بودیم
ماست پر چرب با کم چرب؟ چون تاثیرش متفات است. مجبور بودم به کنایه مطرح کنم.
بعضی وقتها مجبورت میکنند ازبین خطوط عبور کنی! دیدین بعضی از ماشینهای سنگین یا سبک با سرعت کم در لاین سمت چپ حرکت میکنند و بی توجه به بوق و چراق ماشینها دیگر به راهشون ادامه میدن! اگه پلیس راهنمایی چندتا از اینها رو توقیف و جریمه کنه شاید کمی مشکل حل بشه
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.