ماجرای ایونت عجیب در تهران؛ صفحات مرتبط هم مسدود است و هم موجود!

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک،  انتشار فیلمی از برگزاری برخی ورکشاپ‌های هنری در تهران، بار دیگر بحث درباره تغییرات سبک زندگی، مرزهای حریم خصوصی و تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر فرهنگ ایرانی را به فضای عمومی کشانده است. 

رنگ‌آمیزی در سطوح متعدد

در میان برنامه‌های اعلام‌شده از سوی یک صفحه به نام یک استودیو هنری در شرق تهران، عنوان‌هایی مانند نقاشی روی ظروف، بافت کیف، دیزاین آینه، شیرینی‌پزی و در کنار آنها «نقاشی روی مایو بیکینی» و پیش‌تر برنامه‌هایی با محوریت رنگ‌آمیزی لباس‌های خصوصی دیده می‌شود.

بر اساس اطلاعات منتشرشده درباره این مجموعه، فعالیت‌ها در کافه‌ای در شرق تهران و عمدتاً به شکل ورکشاپ‌های پولی برگزار شده و مخاطب اصلی آن زنان بوده‌اند. همچنین اعلام برنامه‌های متنوع هنری و امکان حضور همراه یا پارتنر در برخی رویدادها، نشان می‌دهد این فعالیت‌ها در قالب یک مدل کسب‌وکار مبتنی بر تجربه، سرگرمی، هنر و شبکه‌های اجتماعی دنبال می‌شده است.

مسدود و موجود

 صفحه اصلی این مجموعه نیز بنا بر اطلاعات ارائه‌شده، با دستور مقام قضایی متوقف شده، هرچند مسیرهای دیگری برای انتشار محتوای آن همچنان فعال بوده‌اند.

از منظر جامعه‌شناختی، مسئله اصلی این نیست که «نقاشی روی مایو یا لباس زیر» ذاتاً چه معنایی دارد؛ بلکه مسئله، ورود عناصر مرتبط با بدن و پوشش خصوصی به فضای عمومی، تجاری و رسانه‌ای است. لباس زیر و پوشش بدن در فرهنگ‌های مختلف معانی متفاوتی دارند. طبیعتاً باید به این تفاوت‌های فرهنگی در جامعه ایرانی ۸نیز توجه داشت.

بنابراین نمی‌توان یک الگوی جهانی را بدون توجه به زمینه فرهنگی ایران بازتولید کرد و انتظار داشت همان معنا را داشته باشد. در ایران، بدن، پوشش و حریم خصوصی همچنان موضوعاتی با حساسیت اجتماعی بالاتر هستند و به همین دلیل، یک فعالیت هنری ممکن است برای گروهی تجربه‌ای خلاقانه و سرگرم‌کننده باشد و برای گروهی دیگر نشانه تغییر هنجارهای فرهنگی تلقی شود.

اقتصاد توجه

وجه دیگر ماجرا، اقتصاد توجه است. شبکه‌های اجتماعی به محتوایی که عجیب، متفاوت یا حساسیت‌برانگیز باشد، امکان دیده‌شدن بیشتری می‌دهند. در چنین شرایطی یک کارگاه محدود می‌تواند از طریق بازنشر کانال‌ها و صفحات، به تصویری از «تغییر فرهنگ جامعه» تبدیل شود؛ در حالی که میزان واقعی استقبال از آن ممکن است بسیار محدودتر باشد.

از همین منظر، نقد اجتماعی را باید متوجه یک روند بزرگ‌تر کرد: تجاری‌شدن تجربه‌های فرهنگی و تبدیل تقریباً هر موضوعی به ورکشاپ، محتوای تبلیغاتی و محصول قابل فروش. هنر زمانی که در اقتصاد شبکه‌ای قرار می‌گیرد، می‌تواند از یک فعالیت خلاقانه به ابزار جذب مخاطب تبدیل شود؛ به‌خصوص زمانی که عناصر حساس فرهنگی، قابلیت بالایی برای وایرال‌شدن داشته باشند.

با این حال، نباید یک مجموعه یا چند ورکشاپ را نماینده جامعه ایران دانست.