چگونگی بدرقه ماه رمضان

گفته‌اند: پس از عيد فطر، شش روز از اوايل ماه شوال را به عنوان بدرقه، روزه بگيريد؛ زيرا اگر كسى دوست عزيزى را بخواهد بدرقه كند، چند قدم به همراه او مى‌رود.

 امام سجاد (عليه‌السلام) فرمود: «وأوحشنا انْصرافه عنّا» و از اينكه منصرف شد و از ما فاصله گرفت، ما را به وحشت انداخت. ما دوست مهربان و پر بركتى را از دست مى‌دهيم، لذا به وحشت مى‌افتيم. از اين رو بود كه آخر ماه مبارك رمضان كه مى شد، اولياى خدا احساس غربت مى‌كردند.

«ولزمنا له الذِمام المحْفوظ والحُرمة المرْعيّة والحق المقضى». ما بايد حقى كه او بر عهده ما دارد رعايت كرده حرمتى كه در پيش ما دارد ارج بنهيم. بايد به تعهدى كه بين ما و اوست وفا كنيم.

«فنحن قائلون السلام عليك يا شهْرَ الله الأكبر ويا عيد أوليائه» آنگاه چون اين دوست عزيز از ما جدا مى‌شود ما چنين مى‌گوييم: سلام بر تو اى بزرگترين ماه كه به خدا انتساب دارى. و سلام بر تو اى عيد اولياى الهى. اين سلام، سلام توديع است.

«السّلام عليك يا أكْرم مصحوبٍ من الأوقات ويا خيْر شهرٍ فى الأيام والسّاعات» امام سجاد (عليه‌السلام) چندين بار به اين ماه سلام مى‌كند. ماه رمضان اگر زمانى گذرا بود و باطن و سرّ و حقيقت و روح نداشت، ولى‌الله به او سلام نمى‌كرد. اين گفته‌هاى معرفتى ـ معاذ الله ـ نظير اشعار خيالى شعرا نيست كه بر خطابه‌هاى خيالى حمل شود كه مثلا ً به كوه و يا آثار مخروبه خطاب مى‌كنند.

بيان حضرت اين است كه ما خيلى دوست و رفيق، داشته و داريم؛ اما هيچ دوستى به عظمت اين ماه نبوده. ماهى كه نه هيچ روزى مثل روزهاى آن و نه شبى چون شبهاى آن بود.

مأخذ: (حكمت عبادات، صفحات 170 ـ 171)

منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله جوادی آملی