خوانده میشوید:
نفت و گاز، ما را پیشرفته کرده یا عقب نگه داشته است؟!
عموما مردم یک جامعه به داشتن کشوری با منابع طبیعی غنی افتخار میکنند؛ اما همیشه هم این گونه نیست و گاه، منابعی چون نفت و گاز آفت پیشرفت یک جامعه میشوند و برخی فراتر رفته و بر این باورند که منابع طبیعی، مردم یک کشور را نفرین کرده و مانع پیشرفت کشور شده است؛ اکنون نظر شما چیست؟ آیا نفت و گاز، عامل توسعه نیافتگی جامعه ایرانی است؟! این گزارش با دیدگاههای شما تکمیل میشود.

ایران در میان کشورهایی که دارای بیشترین منابع نفت هستند، چهارمین جایگاه را از آن خود کرده است و همچنین رتبه دومین کشور دارای بیشترین منابع گازی جهان را در اختیار دارد.
به گزارش «تابناک»، کشور ما با دارا بودن نزدیک ۶۸ نوع ماده معدنی، ۳۷ بیلیون تن ذخایر کشف شده و ۵۷ بیلیون تن ذخایر بالقوه، در جایگاه پانزدهم کشورهای غنی از حیث داراییهای معدنی و همچنین یکی از مهمترین تولید کنندگان مواد معدنی جهان به شمار میآید؛ اما با همه این ویژگیهای منحصربهفرد، به مانند بسیاری از کشورهای با منابع طبیعی سرشار، رشد اقتصادی چشمگیری ندارد و به نسبت منابعش توسعهیافته نیست.
البته توجه داشته باشید که توسعهیافتگی یک مفهوم نسبی است و اینکه گفته میشود ما به اندازه منابعمان توسعه یافته نیستیم، به این معنا نیست که کشور توسعهیافتهای هم نباشیم.
از سوی دیگر، رشد اقتصادی پایینتر کشورهایی با منابع طبیعی گسترده نسبت به دیگر کشورها، تناقضی است که به پدیده «نفرین منابع» شهرت دارد و شاید بر اثر عوامل گوناگونی پدید آید که یکی از مهمترین آنها، پدید آمدن دولت رانتیر در کشورهای صاحب منابع است؛ دولت رانتیر، دولتی است که درآمدهای خود را از فروش محصولاتی به دست میآورد که زحمتی برای آن نمیکشد؛ مثلا نفت استخراج و آن را خام فروشی میکند.
در دولت رانتیر به دلیل تسلط دولت بر منبع درآمد، هیچ گاه آمار دقیقی از میزان درآمدهای دولت به دست نمیآید و نهادهای حسابرسی در این گونه کشورها، همواره مدعیاند که میزان درآمد واقعی کشور مشخص نیست. به همین دلیل نیز در چنین جوامعی، میل به فساد و قانونگریزی در حد بسیار بالا دیده میشود و هر از گاهی، افشاگریهای کلان اقتصادی در این گونه کشورها انجام میشود.
از سوی دیگر، دولتهای رانتیر چون برای به دست آوردن درآمد به مردم وابسته نیستند، تصمیمات مهم سیاسی و اقتصادی خود را با کمتوجهی به شرایط مردم و جامعه میگیرند؛ بنابراین، منافع دولتمردان و شرایط ذهنی آنان است که جامعه را اداره میکند، نه میل و نیازهای مردم و جامعه. در چنین جوامعی، دولت مستقل از مردم و جامعه است و کمترین میزان نفوذپذیری از مردم و جامعه را دارد. شکل ساده شده این که «دولت کار خود را می کند و مردم هم کار خود را».
اما این سخن تازهای نیست که بسیاری «نفت» را آفت پیشرفت ایران میدانند. ناپایداری درآمد، استقراض بیش از اندازه، فساد، نبود اقتصاد چند بعدی و پدیده خودمختاری اقتصادی و ... از مهمترین آفتهایی است که در اثر وفور این منبع خدادای در ایران پدید آمده و مانع پیشرفت اقتصاد ما شده است.
* اکنون پرسش اینجاست: به نظر شما، نفت و دیگر منابع خدادای، تا چه اندازه در پیشرفت نداشتن اقتصادی ما موثرند؟
* و این که تا چه میزان میتوان این منابع را در راستای پیشرفت کشور به کار بست؟
* آیا همه کشورهای پیشرفته، منابع خدادادی کمی دارند، یا آن که منابع خود را در راستای توسعهیافتگی به کار بردهاند؟ آیا میتوان مدل این کشورها را برای ایران هم شبیهسازی کرد؟
به گزارش «تابناک»، کشور ما با دارا بودن نزدیک ۶۸ نوع ماده معدنی، ۳۷ بیلیون تن ذخایر کشف شده و ۵۷ بیلیون تن ذخایر بالقوه، در جایگاه پانزدهم کشورهای غنی از حیث داراییهای معدنی و همچنین یکی از مهمترین تولید کنندگان مواد معدنی جهان به شمار میآید؛ اما با همه این ویژگیهای منحصربهفرد، به مانند بسیاری از کشورهای با منابع طبیعی سرشار، رشد اقتصادی چشمگیری ندارد و به نسبت منابعش توسعهیافته نیست.
البته توجه داشته باشید که توسعهیافتگی یک مفهوم نسبی است و اینکه گفته میشود ما به اندازه منابعمان توسعه یافته نیستیم، به این معنا نیست که کشور توسعهیافتهای هم نباشیم.
از سوی دیگر، رشد اقتصادی پایینتر کشورهایی با منابع طبیعی گسترده نسبت به دیگر کشورها، تناقضی است که به پدیده «نفرین منابع» شهرت دارد و شاید بر اثر عوامل گوناگونی پدید آید که یکی از مهمترین آنها، پدید آمدن دولت رانتیر در کشورهای صاحب منابع است؛ دولت رانتیر، دولتی است که درآمدهای خود را از فروش محصولاتی به دست میآورد که زحمتی برای آن نمیکشد؛ مثلا نفت استخراج و آن را خام فروشی میکند.
در دولت رانتیر به دلیل تسلط دولت بر منبع درآمد، هیچ گاه آمار دقیقی از میزان درآمدهای دولت به دست نمیآید و نهادهای حسابرسی در این گونه کشورها، همواره مدعیاند که میزان درآمد واقعی کشور مشخص نیست. به همین دلیل نیز در چنین جوامعی، میل به فساد و قانونگریزی در حد بسیار بالا دیده میشود و هر از گاهی، افشاگریهای کلان اقتصادی در این گونه کشورها انجام میشود.
از سوی دیگر، دولتهای رانتیر چون برای به دست آوردن درآمد به مردم وابسته نیستند، تصمیمات مهم سیاسی و اقتصادی خود را با کمتوجهی به شرایط مردم و جامعه میگیرند؛ بنابراین، منافع دولتمردان و شرایط ذهنی آنان است که جامعه را اداره میکند، نه میل و نیازهای مردم و جامعه. در چنین جوامعی، دولت مستقل از مردم و جامعه است و کمترین میزان نفوذپذیری از مردم و جامعه را دارد. شکل ساده شده این که «دولت کار خود را می کند و مردم هم کار خود را».
اما این سخن تازهای نیست که بسیاری «نفت» را آفت پیشرفت ایران میدانند. ناپایداری درآمد، استقراض بیش از اندازه، فساد، نبود اقتصاد چند بعدی و پدیده خودمختاری اقتصادی و ... از مهمترین آفتهایی است که در اثر وفور این منبع خدادای در ایران پدید آمده و مانع پیشرفت اقتصاد ما شده است.
* اکنون پرسش اینجاست: به نظر شما، نفت و دیگر منابع خدادای، تا چه اندازه در پیشرفت نداشتن اقتصادی ما موثرند؟
* و این که تا چه میزان میتوان این منابع را در راستای پیشرفت کشور به کار بست؟
* آیا همه کشورهای پیشرفته، منابع خدادادی کمی دارند، یا آن که منابع خود را در راستای توسعهیافتگی به کار بردهاند؟ آیا میتوان مدل این کشورها را برای ایران هم شبیهسازی کرد؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
انرژِی هسته ای یک بهانه است. الان شما فکر کردی اگر کل صنایع هسته ای را تعلیق کنیم، دست از تحریم ما برمی دارند؟ ساده ای ناصر جان!
روز قیامت که بشه خیلی ها از اینکه ایرانی بودند احساس شعف و شادمانی می کنند. انشالله
اگه تمام منابع دنیا را داشته باشیم ولی
دلسوز ومدیر نداشته باشیم..........
بسیار زیبا بود
صد سال نفت داریم اما صنعت نفت نه!
http://www.pananews.ir/notes/note.php?id=164
نفت خوب است ولی وقتی تمام پول آن زیر نظر سلطه ارگان هایی در کشور است که از مردم رای مستقیم نگرفته اند مفسده بر انگیز میشود.
نفت و گاز به خودی خود چیزی خوبی است. اما وقتی خوب است که کشور از لحاظ سیاسی و فرهنگی و مطبوعاتی کشوری آزاد و لیبرالی باشد و فقط در این فضا است که مردم و بخش خصوصی با سختکوشی و تلاش میتوانند کشور را آباد کنند. متاسفانه ما فقط 10 سال سابقه خصوصی سازی داریم و یک 20 سالی طول میکشد تا آثار آن مهیا شود. در ایران تا الان نفت و گاز و درآمد سرشار آن صرف گروکشی و خودخواهی های سیاسی شده است و یک عقیده خاص بر مردم حاکم شده و خلاقیت و پویایی را از مردم گرفته است. پول نفت نباید صرف اقتدار گرایی و سنت گرایی افراطی شود. بلکه باید صرف زیر ساخت هایی شود که بخش خصوصی معمولا پولش آنقدر خرد است که نمیتواند به آن بخش ها وارد شود. خلاصه کلام اینکه نفت و گاز خوب است ولی به شرطی که همراه آن به عموم مردم آزادی فرهنگی و اقتصادی داده شود تا با استفاده از آن فضای خلاقانه کشور را پیش ببرند.
همه دنیا ارزوی داشتن کشور مارو می کنن بجز خود ما...............داشتن منابع زیاد مهم نیست مهم نحوه استفاده از اون شرط اول هستش که متاسفانه ما مدیریت درستی روی اون نداریم وگرنه خیلی از کشور ها هستن که با داشتن منابعی بسیار کمتر از ما به چه جاهایی که رسیدن اما ما همش داریم با این همه منابع خدا دادی درجا میزنیم و هی ایرادات خودمون رو گردن دیگران میندازیم.....
lمگه نمی دونی
عزیزم اطلاع موثق نداری نظر درست بده ما تکنولوژی پالایش رو داریم از صاحبان تکنولوژی استفاده نمی کنیم
گل گفتی و اونهایی هم که عرضه اش رو دارن نوش جونشون حقشونه استخراج کنن و بخورن و پیشرفت کنند
9شنبه حل میشه
واه ههههههههههههه فرهنگمان آه ههههههههههههه تمدنمان
ایرانی جماعت فقط بلده حرف بزنه و در حرف زدن 1000 سال از کل دنیا جلوتره. تو همین سایت ببینید چقد نظرات کارشناسی دادند تا ابراز وجود کنند اما در عمل همه خودخواهانه رفتار میکنند و حتی به حرفهای خودشان عمل نمیکنند..ملتی که چنین فرهنگی داره محکوم به زوال و مشکلات کنونی است که بر جامعه سایه انداخته و باید کل تاریخ را خود تجربه کند!!
هنوز یک سالی نشده که نفت ما را تحریم کرده و به چنین حالی دچار شده ایم وای به حالی که نفت نداشته باشیم. در ضمن قبل از اکتشاف نفت هم وضع خوبی نداشتیم.
وقتی کشوری مثل ایران از نظر منابع ثروتمند است، بسیاری از نیازهای اقتصادی اش آسان تر قابل دسترسی است. مدیرت بهینه این منابع در کوتاه مدت مشکل حاد ایجاد نمیکند. پس احساس نیاز به مدیرت صحیح به راحتی قابل درک نیست. مشکل کلیدی کشورهای کمتر توسعه یافته چیزی نیست جز مدیریت. مدیریت قوی نیروی انسانی قوی تربیت می کند و نیروهای تخصصی خودش را ترمیم و ارتفا میدهد. داشتن مدیرت کارآمد آرزویی است که بدل به یک آرزوی دست نیافتنی در این کشورها میشود.
کاش همه فقط به فکر ایران بودن و بس ما پیشرفت می کردیم حالا نفت هم در کنارش سرعت پیش رفت چند برابر بود
تابی جان
باید اسم مقاله ات را میزاشتی
"ارتباط معکوس نفت و گاز با دموکراسی"
الان 60 70 ساله که تجارت نفت رونق گرفته.و ما هم دقیقا در این 60 70 سال کم کم از نظر اقتصادی پیشرفت کردیم.قبلش ایران یه کشور قحطی زده بوده که عملا هیچ اقتصاد و صنعتی نداشته.و از نظر قدرت سیاسی و نظامی زیر صفر بودیم.اگه مشکل از نفت و گاز هست چرا زمان قاجار و رضاخان تو اون وضعیت بودیم؟انکلستان،فرانسه،المان و....همون زمان کشورهای اول از نظر سیاسی و اقتصادی و علمی بودن الان هم هستن.در ضمن اروپا 2 جنگ جهانی هم پشت گذاشته!پس نتیجه میگیریم این مردم اون کشور هستن که باعث پیشرفت و شکوفایی میشن نه نداشتن نفت و گاز!! ما اگه نفت و گاز نداشتیم همون کشور قحطی زده میموندیم و یه حکومت قجری مسلک هنوز هم روی کار بود و از ایران فکر کنم فقط یه تهران مونده بود.مشکل عدم پیشرفت ما ربطی به نفت و گار نداره.مشکل ما خیلی کلان تر هست.
وجود نیروی انسانی کار آمد بهترین سرمایه یک کشوره نه منابع طبیعی
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.