هر آمدني رفتني دارد!

آزاده کریمی در جام جم آنلاين نوشت:

چندي پيش گروهي چهل نفره متشكل از سينماگران مصري به دعوت مسئولان سينمايي، مهمان كشورمان بودند. اين مهمانان كه طبق اعلام سازمان سينمايي از مهم‌ترين و تاثيرگذارترين سينماگران مصري محسوب مي‌شدند، از تجهيزات و فضاهاي سينمايي بازديد كردند و ديدارهاي كوتاهي هم با برخي سينماگران داخلي داشتند.

روزنامه جام‌جم هم گزارشي از اهداف و فوايدي كه حضور اين سينماگران مصري براي سينماي كشورمان دارد، منتشر كرد كه به گفته يكي از مسئولان، حاصل اين مهماني را توليد فيلم‌هاي مشترك ميان ايران و مصر معرفي كرد.

در حالي كه مسئولان سينمايي كشور نويد شروع روابط جدي فرهنگي را مي‌دادند و از بي‌توجهي رسانه‌ها به اين حضور مهم مصري‌ها گلايه داشتند در يكي، دو روز گذشته خبري از سوي برخي رسانه‌ها منتشر شد كه براساس آن گويا وزارت امور خارجه مصر به هيات سينمايي ايران براي شركت در جشنواره فيلم قاهره رواديد نداده است.

در نتيجه سينماگران ايراني كه پس از ده سال، با دو فيلم «پرواز بادبادك‌ها» و «زندگي خصوصي آقا و خانم ميم» در جشنواره فيلم قاهره شركت مي‌كردند، راه نرفته را بازگشتند.

درست است كه مي‌گويند ايرانيان مهمان‌نواز هستند و جانشان را براي مهمان فدا مي‌كنند، اما استراتژي فرهنگي كه مسئولان سينمايي مصر براي برقراري ارتباط با سينماگران ايراني اتخاذ كرده‌اند، استراتژي هر آمدني رفتني دارد، نيست!

سوال اينجاست كه مسوولان سينمايي ما، بدون در نظر گرفتن شرايط اساسي و اصلي بين دو كشور، با دعوت نه يك بار، بلكه دوباره سينماگران مصري، حتي به دنبال ساخت توليدات مشترك هم بوده‌اند.

صرف هزينه و انرژي براي فعاليتي كه هنوز جوانب روشني ندارد و مشخص نيست كه دو سويه باشد يا نه، نشان از تعبيرهاي شخصي از الگوي توليدات مشترك دارد. اين‌كه بخواهيم با سينماگران كشوري فيلم مشترك بسازيم كه حتي به سينماگران ما براي حضور در جشنواره‌اي سينمايي رواديد نداده است، كمي عجيب به نظر مي‌آيد.

به نظر مي‌رسد مسوولان سينمايي به جاي دعوت از سينماگراني كه فقط اجازه مهماني رفتن دارند و آداب دعوت كردن نمي‌دانند، كمي به احوال ساكنان و اهالي هنر هفتم در كشورمان برسند.