تامل برانگيز بودن گستردگي نوشته هاي وبلاگي

به نظر من نه تنها در ایران بلکه در سراسر جهان فرهنگ و دغدغه ها از سمت جمعی و گروهی به سمت فردی پیش میرود و با افزایش رفاه هم این فرهنگ فردی افزایش میابد و در نتیجه دغدغه های افراد به سمت مسایل شخصی و حل آنها پیش میرود به جای آنکه برای همه مردم فکر کند و مشکلات آنها را حل کنند که اغلب هم تنها نظرات شخصیشان بود که از قول همه جامعه بیان میکردند!. در گذشته در وبلاگها چنین جملاتی را زیادتر میدیدیم: بایستی فلانی اینگونه شود. یا بایستی همه اینکار را کنیم .و ... ولی امروز نوشته ها اغلب حاوی این جملات فردی است: من بایستی اینکار را کنم. یا به نظر من اینگونه درست است....

این توهم توطئه در هیچ عرصه ای دست بردارنیست .اگر کم بنویسند مشکوک است واگر زیاد ، تامل برانگیز؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آموزش عزیزان ! آموزش ! چرا فوری یاد محدود کردن زمانی دفعات پست مطلب روی وبلاگ می افتید ؟!! تو رو خدا اینقدر بسته و عقب مونده فکر نکنید ! آموزش بدید ! به وبلاگ نویس ها آموزش بدید . چطور یه سمینار میگیرید ، چند میلیارد تومن توی یه روز دود میکنین میره هوا ، یه بار هم یه میلیارد بذارین به این موضوع علاقه نشون بدین ، مسابقه بذارین ، بهترین نوشته ها رو انتخاب کنین و غیره . فضای اینترنت به دلیل همین وبلاگ های فارسی زبان که چه مزخرف بنویسن و چه غیر مزخرف ، داره خیلی با زبان فارسی آشنا میشه ! یه دوره ای هر چی رو که سرچ میکردی ، نتایج فقط انگلیسی بود ولی امروز وقتی من یه کلمه رو به زبان انگلیسی هم سرچ میکنم ، از بیست تا نتیجه ، دو تاش فارسیه ! در حالیکه من روی کامپیوترم نه تنظیمات فارسی دارم که شناخته بشه و نه در ایران هستم که موقعیت یابی کنه و نتیجه فارسی بده . دلیلش زیاد شدن منابع فارسی زبان در سطح اینترنته .
اجازه بدین وبلاگ نویسی به راه خودش ادامه بده . مسیر رو با آموزش و نشون دادن نوشته های ارزشمند اصلاح کنین نه اینکه بگین باید در وبلاگ ها رو ببندیم و صاحب وبلاگ مثلا هر سه روز یه بار بیاد مطلب بنویسه . خب میآد اتفاقات سه روز گذشته رو مینویسه ! اینم شد راه حل ؟!!

وبلاگ چيزي شبيه به يك ستون تحليل مسائل اقتصادي و سياسي نيست . عامه مردم نويسنده وبلاگ هستند كه ممكن است يا تخصص ويژه اي نداشته باشند يا تمايلي به اينكه در زمان شخصي مطلب غير شخصي بنويسند ندارند . وبلاگ مثل دفترچه يادداشت يا خاطرات است . اينكه آدمها مسائل شخصي و روزمره در آن بنويسند در واقع بديهي ترين كاري است كه ممكن است انجام دهند . مگر قرار است كه آدم همواره در حال تحليل و ادعا و ارجاع و خلق و اختراع باشد ؟ طبيعي است كه در مورد دغدغه هاي شخصي ، خواسته ها ، اميال يا حتي دلتنگيها چيزيهائي نوشته شود . بيهوده تلاش نكنيم كه از مسائل عادي انساني يك جور بحران اجتماعي بسازيم . آدمها وقتي با هم هستند درد و دل ميكنند يا حتي چرت و پرت ميگويند و وقتشان را به نحوي ميگذارنند . وبلاگ هم چيز متفاوتي نيست .

نوشتن مطالب روزانه . از لحاظ روانشناسی در تخلیه روحی و خارج شدن از فشار های روزانه بسیار موثر است و وقتی نگارنده این نیز را ارجح تر از پرداختن به مسائل اجتماعی و اقتصادی و سیاسی می بیند طبیعی است که به روز نوشت ها روی می آورد