حرف دل ملی پوش دوچرخه سواری‎

سلام محسن رمضانی هستم عضو تیم ملی دوچرخه سواری و قهرمان اسیا. متاسفانه دیروز در حین تمرین با دوچرخه بودم که یک موتور سوار در حال سبقت و لایی کشیدن با سرعت 100 کیلومتر از پشت به دوچرخه من برخورد میکنه و من 10 متر روی زمین کشیده میشم و دستم میشکنه و تمام بدنم زخمی میشه.

موتور سوار زمین میخوره و متاسفانه میره زیر یه کامیون و در جا فوت میشه در حالی که کامیون از فاصله 30 سانتی متری من رد میشه!! واقعا شانس اوردم که زنده هستم.اورژانس یک ساعت بعد میاد و منو به بیمارستان شماره 2 تهرانسر انتقال میدن 3 ساعت روی  برانکار بیمارستان بودم و هیچ کس به دادم نمیرسید!تازه فهمیدم چرا در سال بیش از 20 هزار کشته تو سوانح رانندگی در کشورمون میدی به علت اینکه هیچ جای مشخصی برا تمرین نداریم باید توی خیابان و جاده تمرین کنیم و همیشه از این اتفاقات برای  تمام دوچرخه سوارا میافتد.این دومین حادثه تصادف هست که در این چند وقت اخیر برام اتفاق میافته و نمیدونم جون چند نفر  از افراد مثل من گرفته بشه چند نفر باید تصادف کنن ؟

واقعا هیچ ارزشی برا قهرمان های کشورمون مسولین و فدراسیون دوچرخه سواری قایل نیستند.تا کی باید شاهد این اتفاقات باشیم...پس این فرهنگ رانندگی کی میخاد بین مردم درست بشه؟ چرا تو رانندگی از تردد موتور سوارانی که فاقد کلاه ایمنی و گواهینامه هستند جلوگیری نمیکنند؟ واقعا اگه کلاه ایمنی دوچرخه سواری سرم نبود الان زنده نبودم! ای کاش فدراسیون دوچرخه سواری فکری به حال قهرمانهاشون میکرد.