عزاداری خصوصی به مثابه پارتی عمومی
بنیامین بهادری تازهترین قربانی ساکت!
همان گونه که نوع برخورد مردم با چنین رفتارهایی، باعث شده برخی از آنها در سطح جامعه به کمترین میزان ممکن برسد و چنان زشت نماید که حتی طبقه پایین دست فرهنگی نیز سراغش نرود یا بسیار محدود باشند، در این زمینه نیز میتوان چنین مواجهههایی با این دست اشخاص داشت که ضمن رعایت حریم خصوصی قشرهای گوناگون، مسئولیت اجتماعی را درک کنند

به گزارش «تابناک»، حریم خصوصی و فرهنگِ درک و حفظ حدودِ این حریم، همچنان یکی از مهمترین دغدغههایی است که گاه و بیگاه به مسأله روز افکارعمومی مبدل میشود و آنچه آن را پررنگ میسازد، اتفاقاتی است که در طول زمان رخ میدهد؛ اتفاقاتی شبیه به آنچه در مراسم تشییع جنازه پروفسور معتمدنژاد، پدر علم ارتباطات ایران رخ داد و برخی عکاسان حرفهای تا عکاسی از چهره مرحوم حین سنگ لحد گذاشتن پیش رفتند و «تابناک» همان زمان نقدی در این باره نوشت.
با این حال چنین اتفاقی نه تازگی دارد و نه قرار است متوقف شود. پیش از این به مراسم تشییع جنازه هر هنر یا چهرهای که میرفتید و از این پس نیز به هر یک از مراسم اینچنینی که بروید، صحنه مشابهی میبینید. این موضوع البته تا حدودی به حریم خصوصی بازمیگردد و تماماً متوجه این حوزه نیست، در واقع تنها بخشی از ماجرا این است که هنوز برخی عکاسان نیمه حرفهای و آماتور نمیدانند کارکرد لنز «تله» چیست و نباید لنزشان را به صورت عزادار در سردر خانهاش بچسبانند.
بخش دیگر ماجرا به گروهی از مردم بازمیگردد که هنوز درک مشخصی از موقعیت شهروندان مشهور ندارند و به همین دلیل، امنیت و آسایش فردی برای یک چهره فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و... نمیگذارند. این گروه اساساً برایشان اهمیتی ندارد که در چه موقعیتی هستند، بلکه آنچه برایشان مهم است، عکس و امضا و در مطلوبترین حالت تلفن گرفتن از چهرههاست! این اتفاق میتواند در مراسم یک ورزشکار عروسی علی دایی رخ دهد یا در تشییع جنازه یک هنرمند همچون همایون خرم، تکرار شود.
مردمی که گمان میکنند حق دارند تلفنهایشان را در مراسم ختم این سو و آن سو ببرند و بدون توجه به شأن مراسم، از هر شخصی در هر موقعیتی خواستند عکس بگیرند، چهره ها را در آغوش بگیرند و تصاویر دو نفره ثبت کنند و با ذوق زدگی و خندههای بلند، یک هنرمند یا بازیگر یا ورزشکار عزادار را بیش از پیش متأثر سازند، شاید در دیگر کشورها طبیعی باشند اما در ایران توهین به مجلس و درگذشته تلقی میشوند و متأسفانه فرهنگ سازی در این زمینه نیز بی حاصل بوده است.
نگاههای ناهی چنین رفتارهایی در عزاداری درگذشت همسر بنیامین بهادری، خواننده جوان کشورمان نیز قابل مشاهده بود؛ نگاههایی که به مردم حاضر هشدار میداد، عزاداری خصوصی پارتی عمومی نیست و باید جایگاهشان را بشناسند و حداقل حرمتها را نگه دارند. این خواننده البته به عنوان تازهترین قربانی ساکت چنین رفتارهای عمومی در این زمینه کاری نمیتوانست انجام دهد، جز آنکه از ورود عکاسان و موبایل به دستان به مجلس نیمه خصوصی ختم همسرش جلوگیری کند اما جامعه تکلیف دیگری دارد.
باید پذیرفت این جماعت موبایل به دست، همان گروهی هستند که هنگامه وقوع یک تصادف رانندگی، به جای کمک به آسیب دیدگان، تنها در مقام بیننده حاضر شده و فیلمبرداری میکنند و یا در هنگام اعدام که انجام آن در ملأ عام با هدف عبرت بخشی است، تخمه میشکنند و از این صحنهها فیلمبرداری میکنند و در واقع موقعیت برایشان چندان تفاوتی نمیکند و تنها به آنچه میاندیشند، ثبت موبایلی و شخصی تصاویر و فیلمهایی از یک واقعه است، ولو آنکه با روح حاکم بر فضای مذکور در تعارض کامل باشد.
همان گونه که نوع برخورد مردم با چنین رفتارهایی، باعث شده برخی از آنها در سطح جامعه به کمترین میزان ممکن برسد و چنان زشت نماید که حتی طبقه پایین دست فرهنگی نیز سراغش نرود یا بسیار محدود باشند، در این زمینه نیز میتوان چنین مواجهههایی با این دست اشخاص داشت که ضمن رعایت حریم خصوصی قشرهای گوناگون، مسئولیت اجتماعی را درک کنند؛ مسألهای که هنوز در کشورمان مفهوم خود را نیافته و نیاز به فرهنگسازی از بدو کودکی دارد و شاید اگر امروز با شیوهای درست شروع کرد، بیست سال بعد بتوان نتایج مثبتش را درک کرد.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
فقر فرهنگی یعنی همین. فقر فرهنگی بیسوادی نیست. شکار لحظه های درد دیگران برای کمی سود بیشتر است. فقر فرهنگی پایین کشیدن شیشه اتومبیل گران قیمت برای فحش دادن به همشهریت است. فقر فرهنگی همین دوربین به دست بودن در عزا و عروسی دیگران است. همین بیدرد در اوج دردمندی دیگران. فقر فرهنگی از جنس تهاجم فرهنگی نیست که به گردن سرزمینهای کفر بیاندازیمش، از جنس جهل و بیخردی است که تنها مقصرش من و شماییم، ماییم که آموزش بیفرهنگی را برنمیتابیم و تحمل میکنیم. مقصرش ماییم که به فرزندمان احترام به شان انسانی را نمیآموزیم، ماییم که دم به دم فحشهای سیاسی میدهیم و از خودمان نمیپرسیم که آیا دوست داریم کاری که ما میکنیم دیگران هم با ما بکنند؟
تجسم کنید، خودتان را جای این فرد عزادار بگذارید رنج جهل را ناباورانه حس میکنید. نگاه مبهوتش صد دست کتک است اگر بفهمیم.
تلفن گرفتن از چهره ها یعنی چی؟
تو اینترنت داری، نون نداری؟!
عزیز من شهرت روی ناخوش هم داره که همینه. شهرت فقط این نیست که در روز خوشیت بیان عکس بگیرن و صفحه اول نشریات باشی و برای شرکت در هر مراسمی بابت شهرتت کلی پول بگیری. این چیزها رو هم داره وگرنه یک آدم معمولی رو نه تو مجامع عمومی لی لی به لالاش میذارن و نه تو گرفتاریها با این جور کارها مزاحمش میشن
همه جای دنیا همینطوره. ولی جاهای دیگه حفاظتهایی از افراد VIP میشه که این مشکلات به وجود نیاد. مثلاً مراسم جشن ازدواج و کلاً مراسم خصوصی اینها تا فاصله چند کیلومتری توسط محافظین کنترل میشه و اجازه ورود به افراد متفرقه داده نمیشه.
برو بابا
همین افراد وقتی توی اتوبوس هستند فکر میکنند حق دارند با صدای بلند موسیقی گوش بدهند و همه گوش جان بسپلرند به آهنگ های گوشخراش موبایل آنها.. یک بار که به یه نفر به خاطر این کار تذکر دادم چنان نگاه حق به جانبی کرد که به کار خودم شک کردم
تشکر از شما
ترمزشو باید یکی یکی کشید
باید از بچه هامون شروع کنیم
همه دوستش دارند بنیامین رو. یک هنرمند موفق، بی حاشیه و خوش صدا.
خدا بهش صبر بده. واقعا خیلی صبوری می خواد.
امروز تو رو یک ساله و 10 ماهه و دو روزه که ندیدمت،
یه حرفی مونده تو دلم. دلم می خواد بگم بهت. که دوست دارم بهت بگم، دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم. وقتی نگات یادم میاد ..
اینا همشون خبر نگارن دنبال یه لقمه نونن مردم عادی که اینجوری نیستن
چرا میگی 2500؟؟؟؟
7000 سال درسته !!
هههههههههههههههههههه
کاش تمدن نداشتیم
وقتی میگن تلویزیون، می گید مگه کسی هم تلویزیون ایران رو تماشا می کنه؟ حالا که میگن رفتار زشت و دون شأن، میگید از تلویزیون یاد گرفتن. انصافم بد نیست ها.
وقتی خود هنرمندا با اون شکل و قیافه ها میرن مجلس ختم همکاران یا بستگان همکارانشون، که کوچکترین اثری از تألم یا همدردی در ظاهر خیلی هاشون نمی بینی و فقط به ست آرایش و لباسهاشون کمی رنگ سیاه اضافه کردن، خب یه عده جوون هم فکر می کنند اونجا جای عک گرفتن و دست دور گردن این و اون انداختنه دیگه. خودشونم کمی رعایت کنند چون اول از همه خودشون تو این وضعیت آسیب می بینند. البته منظورم این بنده خدا نیست، کلی عرض می کنم
شهرت خنجری دولبه است یک لب ان همین است که شما گفتید
انسان هایی که به هر دلیل شهرت پیدا می کنند این گونه مسایل را باید هضم کنند
ببین با کیا شدیم 75 میلیون!!!
بنیامین جان تسلیت می گم انشاالله دیگه غم نبینی.
الان که دارم این مطلب را مینویسم 1817 نفر موافق نظر ارش هستند (درواقع به رفتار این جماعت موبایل بدست در مراسم ختم مورد بحث انتقاد دارند و صرفا58 نفررای مخالف داده اند .
درجریان پیامک ها به مسی بازیکن آرژانتینی هم دیدم اغلب کاربران با اهانت به این بازیکن مخالف بودند. با توجه به این دو موضوع من فکر میکنم اغلب مردم با فرهنگ هستند و فقط یک عده آدم بی ادب و پررو آبروی همه را میبرند.
درست بشو هم نیستند. چون فکر می کنند ین سوژه عکاسی را به هیچ قیمتی نباید از دست داد و این هم به فقر تربیتی- فرهنگی در قشر متوسط و پایین جامعه بر می گرده.
من چند سال پیش با گروه ورزشی که همه خانم بودیم به اردو رفتیم. در راه مینی بوس ما با کوه برخورد کرد و چپ کرد. چند نفر از روستایی های عزیز از روستای نزدیک محل حادثه به کمکمون اومدند. اونوقت مردم دیگه که تازه رسیده بودند شروع به عکس برداری با موبایل هاشون کردن. در حالی که همه مجروحین در حال گریه بودن و به علت شدت تصادف نه کفشی به پا داشتن و نه روسری به سر. اینه فرهنگ ما. اینکه اسمش اصلا فرهنگ نیست نمیدونم اسمش چیه.....
باسلام ناشناس جان آخر مرگ هسر بنیامین چه ربطی به این اگفته های شما داره ؟ روانشناسی، فقط تو مطبت باش.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.