قربانی شدن سالانه هزار نفر در مرز ایران و عراق

جهت دوست عزیزی که تعجب کرده و نوشته "استان کرمانشاه و حوالی گیلان" عرض می شود نام یکی از شهرستانهای استان گیلان غرب می باشد.بسیجی های جبهه رفته می شناسندش.

برادر گرامی شما این یک مورد را دیده اید ما
هزاران مورد دلخراشتر از این در همین گیلان دیده ایم از دوران جنگ تا کنون شهری که
در حال حاضر هزاران مجروح شیمیایی دارد
اما بدون درصد و پرونده حالا آقایان بخاطر دوستی با کشور برادر عراق !!! خساراتی
که محکوم شده اند مورد عف واقع میشه
البته خداوند مبین وآگاست

با سلام.. در جواب دوستمون منظور گیلان غرب !!!! من خودم خیلی از این صحنه ها رو دیدم !! وحشتناکه!! ولی صد سال دیگه ام بگذره همین وضع ادامه داره! به تعداد مین ها یک انسان قربانی میشه!!! پناه بر خدا

با سلام و عرض تبریک بابت ولادت با سعادت آقا جواد الأمه(ع).بله دوست عزیز.استان کرمانشاه،شهرستان گیلان.شما اگر سری به نقشهٔ میهن عزیزمان بزنید،این شهر کوچک و در عین حال،دوست داشتنی را که آن زمان جنگل‌های بلوط زیادی هم داشت(و امیدوارم هنوز هم داشته باشد) را نزدیک مرز عراق خواهید یافت.گیلان در اوایل جنگ تحمیلی به اشغال در آمد.در همان زمان،یک شیرزن کرد با تبر به چندین سرباز تا دندان مسلح عراقی‌ حمله و چند تن از دشمنان خاک وطن را به خاک هلاکت انداخت و خود هم موفق به فرار شد.هم اکنون،تندیس این زن دلاور در یکی‌ از پارک‌های کرمانشاه موجود است و تا آنجا که اطلاع دارم،هنوز در قید حیات است که امیدوارم خدا حفظش کند.
آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست،خدایا به سلامت دارش
من پرسشی دارم از آن عربهایی که چشم طمع به خاک ما دارند و میخواهند نام هزاران سالهٔ خلیج همیشگی‌ پارس را عوض کنند(تورو خدا این را سانسور نکنید.اگر به دوبی‌ سری بزنید،تابلویی را خواهید دید که خودشان به ...خور بودن اجدادشان معترفند.پس به قول اوزی ها،کاتولیک تر از پاپ نشوید).ما میلیون‌ها ایرانی‌ مثل آن شیر زن داریم که حاضرند جانشان را در راه دین و وطن از دست بدهند.شما چند نفر این گونه دارید؟(سعید هستم از ملبورن).

استان کرمانشاه.حوالی شهرستان گیلان?

هزینه اش را از غرامت جنگ 8ساله بدهند که قرار بوده بگیرنددندش

با سلام.خاطره‌ای تلخ دارم از یکی‌ از هم میهنان خرد سال.امیدوارم طاقت خاندنش را داشته باشید.
سال‌ها پیش برای انجام ماموریتی عازم استان کرمانشاه شدیم.حوالی شهرستان گیلان بودیم که صدای انفجاری شنیدیم.دلمان رضا نداد بی‌ تفاوت بگذریم.ماشین را کنار جاده زده،به جستجو پرداختیم.تعدادی گوسفند و بز دیدیم که فرار میکردند و نیز صدای گریه‌ای که با پارس سگ‌ها آمیخته بود.طولی نگذشت که صاحب گریه را پیدا کردیم و صحنه‌ای دیدیم که دل هر انسانی‌ را به درد می‌‌آورد(به جان تنها فرزندم همین الان که این خاطره را تایپ می‌کنم،چشمانم پر از اشک است).یک پسر بچه کرد روی مین رفته و یک پایش را از دست داده بود.صورت معصوم و زیبایش و موهای خرمأییش هیچ گاه از خاطرم نمیرود.به شدت میلرزید،گریه میکرد،یا علی‌ میگفت و به زبان کردی کمک می‌خواست.از طرفی‌ نزدیک شدن به وی آسان نبود،چرا که دو سگ درشت هیکل به شدت از ارباب کوچکشان محافظت میکردند و اجازهٔ نزدیک شدن،نمیدادند.به هر سختی بود،او را از زیر سگ‌ها بیرون کشیده به درون ماشین برده،پایش را بستیم و به بیمارستان رازی‌ کرمانشاه منتقل کردیم.خوشبختانه نجات یافت،ولی‌ یک پایش را برای همیشه از دست داد.خدا لعنت کند صدام و حامیانش را.التماس دعای‌ خیر از همهٔ شیعیان(سعید هستم از ملبورن).

بیش از هشتاد درصد میادین مین را یا عراقیها کار گذاشتند یا در خاک انهاست چرا هزینه باید بصورت مساوی بین دو کشور باشد. یکی از رزمندگان لشکر 25 کربلا در دوران جنگ تحمیلی از نوشهر. ح.ق