لباس مارك دار آبرو/ نارون

مهدی نورعلیشاهی در تازه ترین مطلب خود در نارون نوشته است:

حتمآ شما هم با اين وضعيت روبرو شده ايد كه سوار تاكسي يا ماشين كرايه اي شده ايد و در هنگامي كه نزديك به مقصد شده ايد و مي خواهيد كرايه را حساب كنيد تازه متوجه مي شويد كه هيچ پولي همراه نداريد. با آنكه مي دانيد كه جيبتان را چند بار وارسي كرده ايد اما بازهم آن را زير و رو مي كنيد. گونه هايتان كمي سرخ مي شود. نگاهي به بغل دستي اتان مي اندازيد كه هرچند لباس مارك دار شما را نپوشيده است اما يك 500 توماني نو را مچاله كرده بين انگشتانش كه موقع پياده شدن بپردازد.

زمين و زمان را فحش مي دهيد كه چرا امروز لباس مارك دار نويي را پوشيده اي كه روز گذشته خريده اي و امروز فراموش كرده اي حداقل  پولي را درون جيب هايش براي كرايه يك ماشين بگذاري. خجالت زده مي شويد يا بهت زده فرقي نمي كند زيرا بايد تا لحظاتي بعد به راننده اي كه نمي شناسيدش حق العمل بدهيد اما شما هيچ پولي همراه نداريد و همه پول ها در لباس نيمداري جا مانده است كه چند سالي نفس به نفس با آن همراه بوده ايد و شما صبح زود آن را به گوشه اي پرت كرده ايد تا لباس نو به تن كنيد.

هنوز كمي به مقصد مانده است. نگاهي به لباس هاي مارك دارتان مي اندازيد كه تازه با قيمتي چند برابر از فلان فروشگاه معتبر خريده ايد. يادتان مي آيد كه حتي براي خريد آن لباس چانه هم نزديد تا به قول خودتان لباس هاي مارك دار براي آدم هاي مارك دار دوخته مي شود. آدم هاي مارك دار حتي براي اندكي قيمت كمتر چانه هم نمي زنند. اما اكنون نياز به لباسي داريد كه بتواند آبروي شما شود.

اين اتفاق درست مثل زندگي مي ماند. آدم هاي كنار ما مانند لباس براي شخصيت و آبروي ما عمل مي كنند. در واقع ما در زندگي نياز به آدمهايي داريم كه لباس آبرويمان باشند. بعضي از آدمها زرق و برقشان زياد است و حتي براي آنكه با آنها باشي خيلي بيشتر مايه مي گذاري و خرج مي كني اما در نهايت آدم هايي به كارت مي آيند كه شايد چندي پيشتر آنها را مانند همان لباس نيمدار به گوشه اي پرت كرده ايم. آدم هايي كه براي با آنها بودن چانه زيادي زده ايم اما تا زرق و برق تازه اي ديده ايم آن را فراموش كرده ايم. چانه زدن براي بدست آوردن هميشه بد نيست.