بیمه ها به کدام سو می روند؟/ از بهانه تراشی برای بیمه عامه تا پوشش میلیاردی یک حنجره

بیمه کردن اعضای بدن هنرمندان که ابتدا با بیمه شدن حنجره سالار عقیلی در سال ۱۳۹۵ کلید خورد، اخیراً با توجه به شرایط معیشتی مردم، وضعیت اقتصاد، تغییر اولویت‌ها در زندگی و نیز موضوعات دیگر ، ابعاد تازه‌ای به خود گرفته است.

به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، اتفاقات عجیب و غریب در فضای هنری ایران تمامی ندارد و سالیان گذشته موضوع جدیدی به عنوان بیمه کردن انواع اعضا و جوارح هنرمندان مد شده است.

از نماد تا عدد: رشد ۱۰ برابری ارزش بیمه در ۷ سال

سالار عقیلی، چهره شناخته‌شده موسیقی اصیل ایرانی، نخستین کسی بود که در سال ۱۳۹۵ خبر بیمه شدن حنجره‌اش به مبلغ ۵۰۰ میلیون تومان رسانه‌ای شد. این رقم در سال ۱۳۹۶ به یک میلیارد تومان افزایش یافت و حالا با انتشار اخبار جدید، ارزش بیمه حنجره این هنرمند به ۵ میلیارد تومان رسیده است. این افزایش چشمگیر، همگام با رشد تورم در کشور، نشان‌دهنده تغییر نگاه به این نوع بیمه‌ها از یک اقدام نمادین به موضوعی با ابعاد مالی قابل توجه است.

واکنش‌ها و چالش‌ها: از استقبال تا انتقاد

این پدیده در جامعه هنری با واکنش‌های دوگانه‌ای روبرو شده است. از یک سو، برخی آن را نشانه‌ای از حرفه‌ای شدن صنعت موسیقی و توجه به ارزش اقتصادی هنرمندان می‌دانند. از سوی دیگر، منتقدان معتقدند در شرایطی که بسیاری از مردم و حتی هنرمندان حتی از بیمه درمانی اولیه محروم هستند، چنین اقداماتی بیشتر جنبه تبلیغاتی دارد. مصطفی راغب و حامد همایون از جمله خوانندگان جوانی هستند که به این جرگه پیوسته‌اند، اما بیمه شدن حنجره آن‌ها در ابتدای مسیر هنری، سوالاتی درباره معیارهای انتخاب و ضرورت واقعی این کار ایجاد کرده است.

 بیمه حنجره 

با توجه به استقبال برخی شرکت‌های بیمه از این طرح و تمایل هنرمندان به مشارکت در آن، به نظر می‌رسد بیمه حنجره در حال تبدیل شدن به یک سنت در میان خوانندگان ایرانی است. اما پرسش اصلی اینجاست که آیا این روند می‌تواند به ارتقای امنیت شغلی هنرمندان بینجامد یا صرفاً به ابزاری برای بازاریابی و ایجاد تمایز بین هنرمندان تبدیل خواهد شد؟ پاسخ این سوال را باید در تحولات سال‌های آینده و نحوه اجرای عملی این بیمه‌نامه‌ها جستجو کرد. 

به راستی چرا بیمه‌هایی که از پوشش عامه مردم و پرداخت انواع خسارت‌ها فرار می‌کنند یک حنجره را به صورت میلیاردی در آغوش می‌کشند؟

بیمه هایی که عمده آنها حداقل روی کاغذ زیان ده هستند چه مسیری را برای هنر ایران آن هم در شرایط معیشتی و اقتصادی پایین مردم رقم خواهند زد؟