جام جهانی ۲۰۲۶؛ تصمیمی سخت، اما فرصتی که نمی‌توان نادیده گرفت

تیم ملی به محیطی قدم می‌گذارد که هر حرکت، هر تصویر و هر ثانیه حضور زیر نگاه‌های منتقد و گاه مغرضانه قرار می‌گیرد. اما ارزش ماجرا دقیقاً در همین دشواری شکل می‌گیرد. ایران نشان داده فوتبال می‌تواند در میانه بحران‌ها، نقش آرامش‌بخش و وحدت‌آفرین داشته باشد.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک،جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایران فقط یک رویداد ورزشی نیست؛ آزمونی است در لحظه‌ای حساس. کشور درگیر جنگ است و فضای امنیتی، حضور ایران را پیچیده‌تر از هر دوره دیگری می‌کند. رقابت‌ها در سرزمینی برگزار می‌شود که در دو جنگ اخیر مقابل ایران ایستاده و این واقعیت، سطح حساسیت را چند برابر می‌کند. تیم ملی به محیطی قدم می‌گذارد که هر حرکت، هر تصویر و هر ثانیه حضور زیر نگاه‌های منتقد و گاه مغرضانه قرار می‌گیرد. اما ارزش ماجرا دقیقاً در همین دشواری شکل می‌گیرد. ایران نشان داده فوتبال می‌تواند در میانه بحران‌ها، نقش آرامش‌بخش و وحدت‌آفرین داشته باشد.

نسل فعلی تیم ملی با میانگین سنی حدود ۲۶ سال، در نقطه بلوغ کامل فوتبالی ایستاده است؛ ترکیبی از تجربه و جسارت. عملکرد محکم در مقدماتی ثابت کرد این تیم زیر فشار هم می‌تواند منسجم بماند. با این حال، تجربه زیستن در جام جهانی، آن هم در محیطی سنگین و پرتنش، چیزی نیست که در هیچ بازی دیگری به دست بیاید. این همان جایی است که بازیکنان، مربیان و مدیریت فوتبال شخصیت واقعی خود را می‌سازند.

از زاویه مدیریتی و حقوقی، انصراف پس از کسب سهمیه یک انتخاب ساده یا بی‌هزینه نیست. قوانین فیفا درباره عدم حضور تیم‌های صعود کرده صریح و بی‌ملاحظه‌اند؛ جریمه‌های سنگین، خطر محرومیت و لطمه جدی به اعتبار بین‌المللی فوتبال ایران. این‌ها پیامدهایی هستند که تنها امروز را نمی‌زنند؛ سال‌ها سایه‌شان می‌ماند. در مقابل، حضور حساب‌شده و برنامه‌ریزی‌شده قابل مدیریت است. هماهنگی میان فدراسیون، وزارت ورزش، وزارت خارجه و نهادهای امنیتی می‌تواند پروتکل‌هایی تولید کند که ریسک‌ها را کنترل‌پذیر کند.

اما زاویه‌ای وجود دارد که معمولاً کمتر درباره‌اش صحبت می‌شود؛ حسرت و سرخوردگی ناشی از نبودن. جامعه ایران نسبت به فرصت‌های از دست‌رفته حساس است و این حسرت‌ها در حافظه جمعی جا می‌مانند. جام جهانی از معدود لحظاتی است که جامعه، در میان همه فشارها، یک هیجان مشترک می‌سازد. فوتبال برای مردم فقط یک مسابقه نیست؛ یک تجربه جمعی است. نرفتن، فقط یک غیبت ورزشی نیست؛ یک ضربه نمادین است. ضربه‌ای که پیامش روشن است؛ عقب‌نشینی در نقطه‌ای که جهان نگاهش به تیم ملی ایران دوخته. چنین پیامی به اعتماد عمومی لطمه می‌زند و اثرش کوتاه‌مدت نیست.

در مقابل، حضور ایران در جام جهانی نه احساسی است و نه هیجانی؛ انتخابی عقلانی است. تصمیمی است بر پایه محاسبه دقیق همه ابعاد: امنیتی، حقوقی، اجتماعی و ورزشی. انصراف پرهزینه است و اثر منفی بر ذهنیت جامعه دارد. اما حضور حرفه‌ای و مدیریت‌شده نشان می‌دهد فوتبال ایران در لحظات حساس، بر پایه عقل و بلوغ تصمیم می‌گیرد؛ نه فشار و واکنش.

جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ برای ایران یک فرصت است؛ فرصتی برای نمایش حرفه‌ای‌گری، تقویت سرمایه اجتماعی، پرورش نسل تازه بازیکنان و ساختن تصویری متوازن از ایران در صحنه جهانی. فرصتی که از دست رفتنش تکرارپذیر نیست و به‌دست‌آوردنش سال‌ها زمان می‌برد. اما اگر هوشمندانه مدیریت شود، می‌تواند نقطه عطفی در تاریخ ورزش ایران باشد.

ایران باید حضور داشته باشد؛ اما حضوری دقیق، امن و حرفه‌ای. بلوغ واقعی فقط در زمین اتفاق نمی‌افتد؛ در انتخاب‌های سخت خودش را نشان می‌دهد.

نویسنده میهمان: سعید خادمی