ایران در گروهی که بوی سرنوشت می‌دهد

بعضی گروه‌های جام جهانی، برخورد حافظه ملت‌ها هستند. گروه G جام جهانی ۲۰۲۶ از همان گروه‌هاست.  چهار تیم، با چهار حسرت قدیمی و یک ترس مشترک؛ حذف شدن، پیش از آن‌که واقعاً دیده شوند.

بلژیک با رتبه نهم جهان می‌آید؛ تیمی که هنوز زیر سایه نسل طلایی‌اش نفس می‌کشد. شیاطین سرخ در ۲۰۱۸ تا سکوی سوم جهان بالا رفتند، اما هنوز حسرتِ جام، از شانه فوتبال بلژیک پایین نیامده است.

مصر، پرافتخارترین تیم آفریقا با هفت قهرمانی قاره‌ای، هنوز در تاریخ جام جهانی حتی یک برد ندارد. تناقضی تلخ؛ غولی در آفریقا، اما خاموش در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان.

نیوزیلند آرام‌ترین تیم گروه است؛ تیمی دور از هیاهو و دور از حافظه فوتبال جهان. آنها هنوز در جام جهانی پیروز نشده‌اند، اما بعضی تیم‌ها دقیقاً وقتی خطرناک می‌شوند که کسی انتظارشان را ندارد؛

و ایران. هفتمین حضور در جام جهانی، برای فوتبال ایران دیگر فقط تجربه نیست؛ تلاش برای شکستن یک چرخه قدیمی. سه برد در تاریخ جام جهانی؛ آمریکا ۹۸، مراکش ۲۰۱۸ و ولز ۲۰۲۲. سه علامت حیات، در سه دهه مختلف. اما این بار، ماجرا فقط فوتبال نیست.

ایران به جامی می‌رسد که در خاک آمریکاست؛ در روزگاری که دوباره سایه تنش و درگیری روی زندگی مردم افتاده است. برای ایران، بازی در آمریکا فقط حضور در کشور میزبان نیست؛ ورود به جغرافیایی است که سال‌هاست در حافظه ایرانی‌ها معنایی فراتر از فوتبال دارد. اینجا فوتبال، فقط فوتبال نمی‌ماند. حافظه وارد زمین می‌شود.

تاریخ کنار خط می‌ایستد و تیمی که از دل فشار، اضطراب و روز‌های سنگین عبور کرده، دوباره باید به جهان نشان بدهد هنوز ایستاده است. بعضی تیم‌ها با برنامه به جام جهانی می‌رسند.  ایران با زخم و انگیزه می‌رسد. همین، خطرناکَش می‌کند.