تیم ملی در حباب برای ایزوله ماندن مقابل انتقادها؛ نقد آزادانه راه برون رفت از بحران

امیر قلعه‌نویی پیش از قرعه‌کشی جام جهانی وعده صعود تیم ملی را با چهار امتیاز یا بیشتر مقابل دوربین صداوسیما داد و حتی اذعان کرد صحبت‌های او سند می‌شود، اما در نهایت تیم تحت هدایت او با کسب سه امتیاز در مرحله گروهی حذف شد و به کشور بازگشت.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ کانادا، مکزیک و ایالات متحده آمریکا نباخت. تیمی که تنها نقطه عطفش همین نباختن بود، اما این نباختن کفایت نکرد تا تیم ملی برای اولین بار از مرحله گروهی جام جهانی عبور کند، آن هم در حالی که برای اولین بار جام جهانی با حضور ۴۸ تیم برگزار می‌شد و صعود از گروه آسان‌تر بود. آن هم در شرایطی که قرعه تیم ملی ایران حتی آسان‌تر از انتخاب امیر قلعه‌نویی بود که پیش از قرعه‌کشی جام جهانی به عنوان گروه رویایی‌اش انتخاب کرد.

قرار گرفتن در گروهی که شامل بلژیک، مصر و هائیتی می‌شد، انتخاب سرمربی تیم ملی پیش از مراسم قرعه‌کشی بود. وقتی قرعه‌کشی انجام شد، گروهی که ایران در آن قرار گرفت همان شد، فقط با این تغییر که نیوزلند جای هائیتی را گرفت که در رنکینگ فیفا هم رتبه پایین‌تری داشت و روی کاغذ هم ضعیف‌تر بود. قطعاً امیر قلعه‌نویی هم فکر نمی‌کرد تیم ملی با این قرعه مواجه شود، اما او در تصوراتش بود که شاید گروه تیم ملی سخت‌تر هم باشد و با همین شرایط وعده داد که تیم تحت هدایت او برای اولین بار با چهار امتیاز یا بیشتر از گروهش صعود خواهد کرد. سرمربی تیم ملی حتی اذعان کرد این صحبت را مقابل دوربین انجام می‌دهد که سند شود و همینطور هم شد.

با این حال، برخی اقدامات میزبان آمریکایی علیه تیم ملی از جمله صادر نشدن ویزای برخی از اعضای کادر مدیریتی و اجرایی تیم ملی، عدم موافقت با سفر تیم ملی به لس‌آنجلس دو روز مانده به دیدار با بلژیک و همچنین درخواست برای تغییر کمپ تیم ملی از آمریکا به مکزیک، باعث شد تا به نقدهای فنی توجه کمتری شود. آن هم در شرایطی که تیم ایران بهترین فرصت را داشت تا در اولین جام جهانی ۴۸ تیمی که ۳۲ به مرحله حذفی راه پیدا می‌کردند، طلسم صعود نکردن از گروه را بشکند.

پس از بازگشت تیم ملی به ایران هم بیشتر نگاه قهرمانانه به این تیم و نتایجش شده است. آن هم در حالی که برخلاف تصور برخی منتقدان، تیم ملی نه عملکرد افتضاحی داشت و نه برخلاف آنچه امروز در برخی رسانه‌های نزدیک به فدراسیون شکل گرفته، عملکرد تیم تحت هدایت امیر قلعه‌نویی قهرمانانه بوده است. نقد به این تیم و عملکردش بسیار زیاد است که بخشی از آن مربوط به موضوعات فنی و برخی دیگر هم به شیوه مدیریت فدراسیون فوتبال ارتباط دارد. تیم ملی از جام جهانی برگشت؛ مراسم استقبال هم به شکلی که دوست داشتند برگزار شد و حالا کم‌کم هیجان فروکش می‌کند، اما پس از آن نباید نقد آزادانه تیم ملی فراموش شود و این مسیری است که به تیم ملی کمک خواهد کرد.

امیر قلعه‌نویی از روزی که سرمربی تیم ملی شد، وعده جوانگرایی داده بود و این وعده را تا شب شروع جام جهانی تکرار کرد و وقتی مسن‌ترین تیم تاریخ ایران را روانه جام جهانی کرد، وعده داد که تیم ملی پس از جام جهانی پوست‌اندازی کند و جوان شود. با این حال انگار این وعده هم قرار است به دست فراموشی سپرده شود و برخی نفرات پابه سن گذاشته تیم ملی هنوز اصرار به ماندن در تیم دارند، آن هم در شرایطی که از نظر فنی افت شدیدی کرده‌اند، وعده جبران نتیجه در جام ملت‌ها را می‌دهند. وعده‌هایی که از یک تورنمنت به تورنمنت بعدی منتقل می‌شود و خبری هم از اجرایی شدن آن نیست.

فدراسیون فوتبال هم که نتوانست از یک سال پیش از شروع جام جهانی بازی‌های دوستانه خوبی برای تیم ملی فراهم کند، پس از قرعه‌کشی جام جهانی هم وعده بازی دوستانه با پرتغال، اسپانیا، لهستان و... داده بود که هیچکدام از این بازی‌ها نیز اجرایی نشد. با این حال فدراسیون فوتبال پیش از جام جهانی در حال ساختن رزومه برای برخی از مدیران ارشد از جمله مهدی تاج بود که از او به عنوان تنها مدیر ایرانی یاد شد که در چهار جام جهانی حضور داشته است. با این حال به جای این قهرمان‌سازی و رزومه‌سازی باید حباب امنیتی از دور تیم ملی و فدراسیون فوتبال برداشته شود. رسانه‌ها باید آزادانه بتوانند از اعضای کادرفنی و مدیران فدراسیون فوتبال پرسش‌ها خود را مطرح کنند، اتفاقی که در دو سال اخیر رقم نخورده و سیاست رسانه‌ای فدراسیون فوتبال این بوده که رسانه‌های نزدیک به خودش را در تمام برنامه‌های خبری شرکت دهد تا با هماهنگی، هیچ پرسش انتقادی مطرح نشود.

کمترین انتظار در فضای موجود، این است که پس از تعطیلات پیش‌رو و هفته آینده، نشستی خبری با حضور تمام رسانه‌ها برگزار شود و این فرصت در اختیار تمامی رسانه‌ها قرار بگیرد تا پرسش‌های خود را مطرح کنند. نقد نکردن و بیرون نگه داشتن رسانه‌های منتقد هیچ دردی را از تیم ملی و فدراسیون فوتبال دوا نکرده و آنچه امروز در فوتبال ایران رقم خورده، نتیجه همین سیاست ایجاد حباب امنیتی در اطراف تیم ملی و فدراسیون فوتبال است.