چرا اردن در حال نزدیک شدن به چین است؟

به گزارش سرویس بین الملل تابناک، سایت «نیو عرب» نوشته است: «ملک عبدالله دوم، پادشاه اردن، روز دوشنبه عازم چین شد تا در مقطعی که کشورش در تلاش برای هدایت رابطه‌ای به طور فزاینده پیچیده با قدرت‌های بزرگ جهان است، به دنبال پیوند‌های اقتصادی عمیق‌تر با پکن باشد.

این سفر یک چرخش از واشنگتن نیست، واشنگتن که مهم‌ترین شریک امنیتی اردن و منبع عمده کمک‌هاست. اما، مقامات و تحلیلگران اردنی آن را بخشی از تلاش گسترده‌تر امان برای گسترش گزینه‌های خود، به ویژه در زمینه سرمایه‌گذاری، فناوری و زیرساخت، در عین حفظ اتحاد با ایالات متحده که برای امنیت پادشاهی حیاتی است، می‌دانند.

بر اساس اعلام دفتر سلطنتی اردن، انتظار می‌رود ملک عبدالله روز سه‌شنبه با شی جین پینگ، رئیس‌جمهور، لی چیانگ، نخست‌وزیر، و ژائو لژی، رئیس کمیته دائمی کنگره ملی خلق چین، دیدار کند. او همچنین با یک هیئت اقتصادی سفر می‌کند و قرار است با مدیران شرکت‌های بزرگ چینی ملاقات کند.

این سفر در حالی انجام می‌شود که اردن با فشار‌های فزاینده ناشی از درگیری‌های پیرامون خود رو‌به‌رو است و به دنبال نقش بزرگ‌تری در دیپلماسی منطقه‌ای است. امان در ماه‌های اخیر با واشنگتن و تهران در تماس بوده و در عین حال تلاش کرده خود را از پیامد‌های جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران مصون نگه دارد.

نضال الطعانی، رئیس سابق کمیسیون امور خارجه مجلس اردن، گفت که این پادشاهی مدت‌هاست به دنبال تنوع‌بخشی به مشارکت‌های سیاسی و اقتصادی خود بوده است.

به گفته وی، سفر به چین به منزله «سیاست تنوع‌بخشی به مشارکت‌ها است، نه سیاست جدا شدن».

این تمایز برای اردن مهم است.

ایالات متحده همچنان عمیقاً در معماری امنیتی و دفاعی این پادشاهی ریشه دارد، در حالی که موقعیت جغرافیایی اردن به آن اهمیتی برای واشنگتن می‌دهد که بسیار فراتر از اندازه نسبتاً متوسط اقتصاد آن است.

اما امان همچنین فرصتی را در چین می‌بیند، به ویژه با گسترش حضور اقتصادی و دیپلماتیک پکن در سراسر منطقه.

طعانی اردن را «دروازه و نقطه عبور مهم» برای ترتیبات منطقه‌ای آینده توصیف کرد و استدلال کرد که موقعیت مکانی و روابط آن با قدرت‌های رقیب، نقش دیپلماتیک مهمی به آن می‌دهد.

برای اردن، چالش این است که روابط نزدیک‌تر با چین را به دستاورد‌های اقتصادی ملموس تبدیل کند بدون اینکه تلافی واشنگتن را برانگیزد.

حسن عبدالله الداجه، عضو شورای جهانی مطالعات چین، گفت که پکن می‌تواند سرمایه‌گذاری، فناوری، تأمین مالی زیرساخت‌ها و دسترسی بیشتر به بازار‌های چین را به اردن ارائه دهد.

به گفته وی، تصمیم پادشاه برای آوردن یک هیئت اقتصادی و دیدار با رهبران تجاری چین، بر جاه‌طلبی‌های تجاری پشت این سفر تأکید دارد.

اما محدودیت‌هایی برای پیشرفت این رابطه وجود دارد.

داجه گفت که سرمایه‌گذاری چین در انرژی، آب، حمل و نقل و فناوری غیرنظامی نسبتاً ساده خواهد بود. مشارکت بیشتر چین در شبکه‌های مخابراتی حساس، بنادر دو منظوره، هوش مصنوعی مرتبط با امنیت یا تأمین دفاعی می‌تواند بسیار دشوارتر باشد به دلیل همکاری گسترده نظامی و اطلاعاتی اردن با ایالات متحده.

«امان می‌تواند از نظر اقتصادی به شرق بنگرد، اما سقف مانور آن همچنان توسط اتحاد امنیتی خود با ایالات متحده و توانایی آن در اطمینان‌بخشی به هر دو طرف تعیین می‌شود.»

اردن انگیزه کمی برای انتخاب بین این دو قدرت دارد.

در عوض، رویکرد آن منعکس‌کننده استراتژی است که به طور فزاینده در میان دولت‌های منطقه‌ای که روابط امنیتی نزدیکی با واشنگتن حفظ می‌کنند در حالی که برای سرمایه‌گذاری، تجارت و فناوری به چین نگاه می‌کنند، قابل مشاهده است.