از اصرار استاد برای مصاحبه تا نگه داشتن خبرنگاران پشت درهای بسته

به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی تابناک، در چهار روز گذشته، بیش از ۲۰ بار از سوی اطرافیان یک استاد با خبرنگار تابناک تماس گرفته شد تا زمینه گفت‌وگو با او فراهم شود. محور درخواست هم روشن بود: استاد می‌خواست درباره کلینیکی که به گفته او، در بهبود وضعیت بیماری پارکینسونش نقش داشته است، صحبت کند. هرچند غیر از خبر سکته استاد، هیچ خبر دیگری درباره ابتلای ایشان به این بیماری در رسانه‌ها منتشر نشده است.

 

پس از این پیگیری‌ها، دو بار نیز شخص استاد تلفنی با خبرنگار تابناک صحبت کرد و در آخرین مکالمه قرار شد حدود ۱۴ ساعت بعد، مصاحبه در منزل او انجام شود. خبرنگار تابناک با توجه به اعتباری که برای استاد قائل بود و نیز برای بررسی ابعاد موضوع، برای ساعت ۱۰ و نیم روز شنبه، یعنی همین امروز، قرار مصاحبه تصویری را گذاشت. خبرنگار با آمادگی کامل و در ساعت مقرر به محل رسید؛ اما نه کسی در را باز کرد و نه تماس با استاد پاسخی گرفت.

 

سرانجام، یکی از هماهنگ‌کنندگان قرار که خود را از عوامل مدیریت تولید آثار استاد معرفی می‌کرد و تماس‌های اصلی برای اعلام آمادگی استاد برای مصاحبه از سوی وی انجام شده بود، در پیامکی اطلاع داد که استاد شب قبل با رسانه دیگری گفت‌وگو کرده و قرار است آن مصاحبه روز بعد منتشر شود؛ بنابراین تابناک می‌تواند همان گفت‌وگو را دنبال کند! این در حالی است که عکاس و خبرنگار تابناک درست دم در محل گفت‌وگو در انتظارند.

 

طرح سؤال و این دغدغه در چنین سطحی واقعاً ناگوار است. چگونه ممکن است رسانه‌ای در چند روز، بارها برای انجام مصاحبه‌ای دعوت شود، قرار با خود شخص نهایی شود و همه شرایط فراهم شود، اما پس از تعیین وقت و حضور خبرنگار، بدون اطلاع قبلی و حتی یک تماس برای لغو قرار، چنین پیامی ارسال شود؟

 

انتخاب رسانه دیگر، حق هر فردی است؛ اما بی‌اعتنایی به رسانه دیگر و به قرار قطعی با خبرنگار، آن هم پس از اصرارهای مکرر برای انجام گفت‌وگو، رفتاری نیست که بتوان به‌سادگی از کنار آن گذشت. در این بین، ذهن آدمی احتمالاً ده‌ها فرضیه را برای این داستان طراحی خواهد کرد که عجیب هم نیست.

 

یک احتمال مهم، بررسی عملکرد تابناک درباره پرونده‌های مشابه پیشین است که نشان داده درگیر بازی‌ها و بازی‌سازی‌ها علیه یا له یک رویداد نمی‌شود و صرفاً مستندات عامل تعیین‌کننده هستند. ضمن اینکه قضاوت و داوری وظیفه نهادهای دیگر است و رسانه صرفاً در مسیر طرح مسئله و کمک به حل موضوع به نفع سلامت مردم و کشور حرکت می‌کند. خبرنگار تابناک برای این مصاحبه پرسش‌هایی درباره روند تشخیص و درمان پارکینسون، سابقه مراجعه به کلینیک و مبنای ادعاهای مطرح‌شده آماده کرده بود. همچنین با دو متخصص پزشکی هماهنگ شده بود تا اظهارات استاد را بشنوند و از منظر تخصصی درباره آن توضیح دهند. بخشی از کار حرفه‌ای رسانه همین است؛ به‌خصوص وقتی ادعاهای درمانی می‌تواند بر تصمیم و امید بیماران و خانواده‌هایشان اثر بگذارد.

 

اگر ادعایی در حوزه سلامت مطرح می‌شود، صرف شهرت، گوینده را جایگزین بررسی علمی نمی‌کند. در این مورد هم پارکینسون بیماری پیچیده‌ای است و بررسی ادعاهای مربوط به بهبود آن، به اطلاعات بالینی، تشخیص پزشکی، نوع مداخله درمانی و ارزیابی متخصصان نیاز دارد. ازاین‌رو، طرح پرسش‌های تخصصی و شنیدن نظر پزشکان مرتبط، بخشی از مسئولیت رسانه در برابر مخاطبانی است که ممکن است تصمیم‌های مربوط به سلامت خود را تحت تأثیر چنین اظهاراتی قرار دهند.

 

متر و عیاری که استاد و دوستانش رسانه را می‌سنجند و می‌بینند، برای ما مبهم است؛ اما این دلیل نمی‌شود عیار خودشان را پایین بیاورند. آدم‌ها گاهی با کوچک‌ترین اتفاقات و عملکردها، بسیاری از درونیات و حقایق درونی‌شان را لو می‌دهند؛ یعنی شناگر بودن خود را می‌نمایانند و وای به روزی که آبی مهیا باشد.

 

هنرمندان بسیاری در آثارشان از رنج انسان، اخلاق و مسئولیت اجتماعی سخن می‌گویند. طبیعی است که مخاطب انتظار داشته باشد این ارزش‌ها، دست‌کم در مواجهه روزمره با دیگران نیز جدی گرفته شوند. این انتظار به معنای داوری درباره شخصیت یا نیت کسی نیست؛ بلکه پرسشی درباره فاصله احتمالی میان آنچه گفته می‌شود و آنچه در عمل رخ می‌دهد.

 

تابناک، پیگیری سوژه‌هایش را ادامه خواهد داد. در این میان، امیدواریم برآیند همه خبرها و محتواها به حاکمیت هرچه بیشتر قانون و کمک به حل مسائل کشور منجر شود. و نیز برای استاد محترم، آرزوی بهبودی و شفای عاجل داریم.