فعالیت فرهنگی نیتی الهی می طلبد؛
کاش«نرگس» ها اندازه برخی ها ارزش داشتند!+فیلم
صحبت سر یک میلیون و صد میلیون نیست؛ صحبت سر میلیاردها پول بی زبان است که در جشنواره ها و همایش ها و مراسم صد من یک غاز تلف می شود و خروجی آن تنها شکم های باد کرده و قهقهه های مستانه است؛ اما اگر همین بودجه های فرهنگی همراه با دم مسیحایی و صداقت الهی و مرام انسانی همراه باشد، از دلش هزاران فهمیده متولد می شود؛ اما دریغ.
شب گذشته، مستند «نرگس» کامران نجف زاده که در خبر 20:30 پخش شد، اشک بسیاری را درآورد.
به گزارش «تابناک»، موضوع این مستند، نپرداختن دیه بچه های سوخته در آتش یک بخاری نفتی در کلاس درس بود، که متأسفانه همچون بسیاری چیزهای دیگر به فراموشی سپرده شد و... و شرم بر ما به عنوان رسانه اگر بخواهد یادمان برود، درد این ریحانه های بهشتی را.
بنا بر این گزارش، نزدیک پنج سال پیش در روستایی به نام «درودزن» در استان فارس کلاس درسی در آتش یک بخاری نفتی سوخت و هشت نوگل این سرزمین، همان ها که امام ما عاشق آنها بود، در آتش سوختند و چهره های چون گلشان چروکیده از کینه آتش شد، پنج سال گذشت، چه شبهایی این بچه هایی که بقدر همه بچه های خود ما عزیز هستند از انواع دردها نالیدند؛ درد سوختن، درد نگاه هایی با ترحم، درد آدم هایی که ادعای همراهی داشتند اما از کنار دردهای آنها به خاطر عشق به قدرت راحت گذشتند، درد از آینده ای که در پس این چهره ها دیگر آن شادابی و نشاط را نوید نمی داد؛ هر چند آغوش گرم مادر و پدر تنها مرحم دردهایشان بود، ولی آنها که باید درمانی برای دردهایشان می بودند، چه کردند؟!

پنج سال گذشت و هنوز دیه آنها پرداخت نشده! دادگاه حکم به پرداخت دیه کرده، ولی نه آموزش و پرورش و نه هیچ مجموعه دیگری، خود را موظف به پرداخت دیه نمی داند! تعجب نکنید؛ این قصه پر قصه این روزگار غریب است. آدم های اتو کشیده با یقه های بسته و... اما خالی از همتی مردانه، می دانم از فردا مورد هجوم همین آدم هایی اتو کشیدهي تكنوكرات طالب قدرت كه اصلا اين چيزها را نميفهمند، خواهیم بود که عاشقانه بر مسئولیت هایی تکیه زده اند که قرار بود، امانتی بر گرده هایشان برای خدمت صادقانه باشد، اما مهم نیست.
ما تازه از یک بخش این سرزمین گفته ایم؛ از آن قسمت تلخش.
اما بخش شیرینش در قسمتی دیگر از این سرزمین با میلباردها پول مفت این ملت، ده ها همایش و جشنواره و... با انگیزه فعالیت فرهنگی برگزار می شود که قرار است از دل این فعالیت های فرهنگی آدم بیرون بیاید؛ مثل آن روزهای جنگ که فوج فوج با یک سرود انقلابی و با یک فراخوان انقلابی اما از سر اخلاص و با صداقت بیرون می آمد و از دل آنها شهید فهمیده، نمونه ای بود از نسلی که باید به دنبال بازی های کودکانه باشد، ولی تبدیل به رهبرانی شدند که تا تاریخ زنده است، نامشان و مرامشان چون ستاره ای درخشان بر تارک این سرزمین می درخشد.
صحبت سر یک میلیون و صد میلیون نیست؛ صحبت سر میلیاردها پول بی زبان است که در جشنواره ها و همایش ها و مراسم صد من یک غاز تلف می شود و خروجی آن، تنها شکم های باد کرده و قهقهه های مستانه است؛ اما اگر همین بودجه های فرهنگی همراه با دم مسیحایی و صداقت الهی و مرام انسانی همراه باشد، از دلش هزاران فهمیده متولد می شود؛ اما دریغ!

اگر تنها بودجه یک جشنواره ـ که سر به میلیارد می زند ـ خرج همین بچه های بی گناه شده و دیه آنها پرداخت شده بود، ارزشش معادل همه روزهای خوشی بود که در همه جشنواره ها دیده می شد و از درون آن شاهد تولد همه خوبی ها و شرافت ها و انسانیت ها بودیم؛ یعنی اگر این قسمت خوش نمی خواست برگزار بشود و همتی مردانه در بانیان آن بود و اراده ای برای درمان و یا پرداخت دیه این عزیزترین موجودات این سرزمین، امروز شاهد قسمت تلخ این سرزمین کمتر بودیم.
گفتیم و نوشتیم، خروجی این همایش ها و مراسم بی خاصیت ارزش یک ریال هم ندارد، چرا که نیت اجرای آن، رسیدن به باریتعالی و به دست آوردن رضایت او نیست که اگر بود از میان این همه خرج و برج، هزاران فهمیده و دستواره و رضا چراغی متولد می شد؛ اما از دل این جشنواره ها، تولد انسانی دیده نمی شود که ای کاش به جای این همه ریخت و پاش درصدی از آن برای درمان و پرداخت این بهترین و معصوم ترین انسان های این سرزمین هزینه می شد آنگاه می دیدیم از ریال به ریال این هزینه ها، فوج فوج صداقت و مهربانی و انسانیت متولد می شد.
آقاي مسئول! آقاي ايكس آقاي ايگرگ!
با چه زباني بگوييم براي ما رسيدگي به حال و روز اين فرشتگان خدا، مهمتر از برگزاري هزاران جشنواره و همايش و سمينار صد من يك غاز اما رنگارنگ شما ارزش دارد.
اين انقلاب متعلق به پابرهنگان و مستضعفان است، نه اين كاخنشينان بالاشهري با پز و افاده!
اگر فرزند يكي از شما مدعيان اينگونه در آتش ميسوخت، باز هم اين گونه بيخيال مينشستيد؟!

با اطمينان ميگوييم، يقينا دل امام و آقا از اين ماجرا خون است. چند بار امام سفارش اين قشر را به شما كرد؟ چند بار آقا بر سر شما فرياد برآورد كه مبادا از مشكلات مردم غافل شويد؟
يقينا خداوند به حساب كوتاهي شما درباره اين ماجرا و ماجراهايي از اين دست خواهد رسيد. پس براي آباد شدن عاقبتتان هم كه شده، هر چه سريعتر اين موضوع را جمع و جور كنيد.
این روزها و شب های بی قراری این کودکان معصوم هم می گذرد و روسیاهی خدمت نکردن به این مظلومین برای کسانی می ماند که بار امانت مسئولیت این خدمت و پرداخت دیه و درمان آنها بر دوششان بوده و نکرده اند و روزهایی که شاید مسئولیتی بر دوششان نیست و حسرت یک روزش را می خورند که ای کاش بودیم و خدمتی می کردیم برای کوله باری که هنگام سفر به دیار آخرت خالی است.
علیرضا حسینی
به گزارش «تابناک»، موضوع این مستند، نپرداختن دیه بچه های سوخته در آتش یک بخاری نفتی در کلاس درس بود، که متأسفانه همچون بسیاری چیزهای دیگر به فراموشی سپرده شد و... و شرم بر ما به عنوان رسانه اگر بخواهد یادمان برود، درد این ریحانه های بهشتی را.
بنا بر این گزارش، نزدیک پنج سال پیش در روستایی به نام «درودزن» در استان فارس کلاس درسی در آتش یک بخاری نفتی سوخت و هشت نوگل این سرزمین، همان ها که امام ما عاشق آنها بود، در آتش سوختند و چهره های چون گلشان چروکیده از کینه آتش شد، پنج سال گذشت، چه شبهایی این بچه هایی که بقدر همه بچه های خود ما عزیز هستند از انواع دردها نالیدند؛ درد سوختن، درد نگاه هایی با ترحم، درد آدم هایی که ادعای همراهی داشتند اما از کنار دردهای آنها به خاطر عشق به قدرت راحت گذشتند، درد از آینده ای که در پس این چهره ها دیگر آن شادابی و نشاط را نوید نمی داد؛ هر چند آغوش گرم مادر و پدر تنها مرحم دردهایشان بود، ولی آنها که باید درمانی برای دردهایشان می بودند، چه کردند؟!

پنج سال گذشت و هنوز دیه آنها پرداخت نشده! دادگاه حکم به پرداخت دیه کرده، ولی نه آموزش و پرورش و نه هیچ مجموعه دیگری، خود را موظف به پرداخت دیه نمی داند! تعجب نکنید؛ این قصه پر قصه این روزگار غریب است. آدم های اتو کشیده با یقه های بسته و... اما خالی از همتی مردانه، می دانم از فردا مورد هجوم همین آدم هایی اتو کشیدهي تكنوكرات طالب قدرت كه اصلا اين چيزها را نميفهمند، خواهیم بود که عاشقانه بر مسئولیت هایی تکیه زده اند که قرار بود، امانتی بر گرده هایشان برای خدمت صادقانه باشد، اما مهم نیست.
ما تازه از یک بخش این سرزمین گفته ایم؛ از آن قسمت تلخش.
اما بخش شیرینش در قسمتی دیگر از این سرزمین با میلباردها پول مفت این ملت، ده ها همایش و جشنواره و... با انگیزه فعالیت فرهنگی برگزار می شود که قرار است از دل این فعالیت های فرهنگی آدم بیرون بیاید؛ مثل آن روزهای جنگ که فوج فوج با یک سرود انقلابی و با یک فراخوان انقلابی اما از سر اخلاص و با صداقت بیرون می آمد و از دل آنها شهید فهمیده، نمونه ای بود از نسلی که باید به دنبال بازی های کودکانه باشد، ولی تبدیل به رهبرانی شدند که تا تاریخ زنده است، نامشان و مرامشان چون ستاره ای درخشان بر تارک این سرزمین می درخشد.
صحبت سر یک میلیون و صد میلیون نیست؛ صحبت سر میلیاردها پول بی زبان است که در جشنواره ها و همایش ها و مراسم صد من یک غاز تلف می شود و خروجی آن، تنها شکم های باد کرده و قهقهه های مستانه است؛ اما اگر همین بودجه های فرهنگی همراه با دم مسیحایی و صداقت الهی و مرام انسانی همراه باشد، از دلش هزاران فهمیده متولد می شود؛ اما دریغ!

اگر تنها بودجه یک جشنواره ـ که سر به میلیارد می زند ـ خرج همین بچه های بی گناه شده و دیه آنها پرداخت شده بود، ارزشش معادل همه روزهای خوشی بود که در همه جشنواره ها دیده می شد و از درون آن شاهد تولد همه خوبی ها و شرافت ها و انسانیت ها بودیم؛ یعنی اگر این قسمت خوش نمی خواست برگزار بشود و همتی مردانه در بانیان آن بود و اراده ای برای درمان و یا پرداخت دیه این عزیزترین موجودات این سرزمین، امروز شاهد قسمت تلخ این سرزمین کمتر بودیم.
گفتیم و نوشتیم، خروجی این همایش ها و مراسم بی خاصیت ارزش یک ریال هم ندارد، چرا که نیت اجرای آن، رسیدن به باریتعالی و به دست آوردن رضایت او نیست که اگر بود از میان این همه خرج و برج، هزاران فهمیده و دستواره و رضا چراغی متولد می شد؛ اما از دل این جشنواره ها، تولد انسانی دیده نمی شود که ای کاش به جای این همه ریخت و پاش درصدی از آن برای درمان و پرداخت این بهترین و معصوم ترین انسان های این سرزمین هزینه می شد آنگاه می دیدیم از ریال به ریال این هزینه ها، فوج فوج صداقت و مهربانی و انسانیت متولد می شد.
آقاي مسئول! آقاي ايكس آقاي ايگرگ!
با چه زباني بگوييم براي ما رسيدگي به حال و روز اين فرشتگان خدا، مهمتر از برگزاري هزاران جشنواره و همايش و سمينار صد من يك غاز اما رنگارنگ شما ارزش دارد.
اين انقلاب متعلق به پابرهنگان و مستضعفان است، نه اين كاخنشينان بالاشهري با پز و افاده!
اگر فرزند يكي از شما مدعيان اينگونه در آتش ميسوخت، باز هم اين گونه بيخيال مينشستيد؟!

با اطمينان ميگوييم، يقينا دل امام و آقا از اين ماجرا خون است. چند بار امام سفارش اين قشر را به شما كرد؟ چند بار آقا بر سر شما فرياد برآورد كه مبادا از مشكلات مردم غافل شويد؟
يقينا خداوند به حساب كوتاهي شما درباره اين ماجرا و ماجراهايي از اين دست خواهد رسيد. پس براي آباد شدن عاقبتتان هم كه شده، هر چه سريعتر اين موضوع را جمع و جور كنيد.
این روزها و شب های بی قراری این کودکان معصوم هم می گذرد و روسیاهی خدمت نکردن به این مظلومین برای کسانی می ماند که بار امانت مسئولیت این خدمت و پرداخت دیه و درمان آنها بر دوششان بوده و نکرده اند و روزهایی که شاید مسئولیتی بر دوششان نیست و حسرت یک روزش را می خورند که ای کاش بودیم و خدمتی می کردیم برای کوله باری که هنگام سفر به دیار آخرت خالی است.
علیرضا حسینی
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
باهات کاملا موافقم.معلوم نیست تو این سفر ها به چی رسیدگی می کنند.به جیب مبارکشون یا به انتخابات اینده!!!
سلام عزیزان
نمی دونم چی باید بگم !
آخه
درد رو از هر طرف که نوشتم باز هم درد بود!!!
و الله اسرع الحاسبین
الی خدا حکمشان را بکند این مسولین بی مسولیت را
وای به حال این مملکت
الله اكبر از بي پروايي اين مسئولين نالايق
اگه مساله سياسي بود خوب فرياد مي زدن
اما كيه به داد مظلوم برسه
نجف زاده دمت گرم.
سلام خسته نباشیN
دمتون گرم
مستند جالبی بود منو به فکر انداخت
می دونید مشکل کجاست؟؟؟؟؟
اگر یکی از اون طفلکی ها بچه یکی از مسئولین بود الان یه جهاد اقتصادی -سیاسی - فرهنگی و هنری در کشور باید الاجرا می شد
و بعد خودشون به واسته فرزندانشون بت می کردن
با اين رفتارها مردم كرور كرور به خيل مسلمين مي پيوندند ...
جناب تابناك حرفت بسيار درست و محترم ولي چرا برادر من راه را عوضي ميري آخه مگه بايد از چيز ديگري زد تا حق ديگري را پرداخت بابا پس اين همه پول نفت كجاست چرا هر چيزي سر جاي خودش نبايد رسيدگي شود. ترا خدا راه ياد مسئولين بي مسئوليت ندين
تو که بیشتر جلزو ولز میکنی
این قسمت اول فیلم که آقای بخشدار از فرماندار تعریف می کنه رو بدید به سریال ساختمان پزشکان پخش کنه عجب طنزیه
دقیقا. این کارا رو به مردم بسپارید نه جماعت اتوکشیده و یقه بسته
وقتی مسئولین به فکر پروژه های 450 میلیون یورویی هستند براشون افت داره که در مورد این چند میلیون حرف بزنند!
خودت ببین اصلا می تونی یه ثانیه جای اونا باشی بعد این اراجیف رو بگو
این فقط یه مورد از هزارهاست. آیا ما هر روزه با بچه هایی روبرو نمیشویم که میخواهند وزنمان کنند ، کفشهایمان را واکس بزنند، آدامس به ما بفروشندو...... آیا آینده اینها در پس هزار پرده ی تیره پر از ابهام نیست؟ آیا اگر فرزند فلان وزیر یک روز فقط یک روز یک لیوان شیرش را نخورد،فلان کلاسش را نرود،سیبش را نخورد،سر ساعت غذایش را نخوردو..... زمین و زمان را به هم نمیدوزد؟
وای برما که ادعای اسلام وحسینی بودن داریم درماه محرم به سروسینه می زنیم وکلی برای خودنمایی خرج می کنیم اونوقت چندتادخترمعصوم که آینده شون تباه شده باید توی فقر وبدبختی بسوزند
جانا پسر تو سفره بی نان ندیده ای * آه عیال و ناله طفلان ندیده ای * آه عیال و ناله طفلان به یه طرف* در این میانه رسیدن مهمان ندیده ای*
دوست عزیز من از بی پولی هایی که آموزش و پرورش داشت بوسیدم گذاشتم کنار و الان با همان مدرک در یک ارگان دولتی دیگر کار می کنم با هزار امتیاز دیگر.
یادتان هست یکی از مسئولین قبلی وزارت آموزش و پرورش (دکتر علاقه مند)چند سال پیش از این درد سکته کرد و به رحمت خدا رفت. تا زمانی که در تقسیم بودجه کشور تنگ نظری در حق آموزش و پرورش اعمال شود شاهد سوختن بچه هایمان در آتش فقر این وزارتخانه خواهیم بود
با نظر این خواننده کاملا موافقم و شخصا از هرگونه کمک در حد امکان کوتاهی نخواهم کرد. همه کودکان ایران بچه های همه ما هستند.
پس شكم كي با ناهار هفت قلم و پول بيت المال اون هم بعد از نماز جماعت پر بشه؟؟؟؟؟؟
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.