4بازدید
۲۸
پیر زن چه گفت با ماشین؟
گویی همه چیز را حس می‌کند؛ هنگام عملیات، با چهره‌ای خشن و چشمانی خون گرفته، تدارکات جبهه را تأمین می‌کند و در هنگام پس آوردن لاله‌های گلگون، سرافکنده و دلگیر، آهسته می‌آید تا گل پرپرش را اذیتی و آسیبی نرسد. پیش از شکسته شدن خط، آنچنان بی‌تاب پشت خط ایستاده که گویی مرغی در قفس به انتظار گشایش درب قفس است!
سرویس دفاع مقدس ـ هنرمند شهید غلامرضا عارفیان، از نویسندگان جوانی بود که در کنار حضور مستمر در جبهه‌های دفاع مقدس، گوشه‌هایی از معنویت جاری در سنگرها و خاکریزهای رزمندگان هشت جنگ تحمیلی را ثبت می‌کرد و در قالب برنامه‌های رادیویی و یا مقالات منتشره در مجلات و روزنامه‌های گوناگون آن دوران به خوانندگان علاقه‌مند تقدیم کرده است.
یکی از متن‌های مشهور و دلنشین شهید غلامرضا عارفیان نوشته ای است با نام «چفیه» که بارها منتشر شد و گاهی بدون آوردن نام او و گاهی حتی با نام نویسنده‌ای دیگر!
او در عملیات خیبر در سال 1362 در آسمان غربت گم شد و سالها مفقودالاثر بود تا آنکه پس از سالها به وطن بازگشت؛ با استخوانی و پلاکی و در کنار یاران شهیدش به خاک سپرده شد و از آن روز، مزارش میعادگاه دوستان بسیجی‌اش شده است.
متن زیر نگاه زیبای شهید عارفیان است به خودروهای جبهه؛ تویوتاهایی که رزمندگان اسلام را به خط مقدم جبهه می‌رساند.
غلامرضا این متن را به عاشورا گره زده است؛ بنابراین، به مناسبت ماه محرم، همراه شدن با این متن، شیرینی ویژه ای دارد.
حتماً شما هم تویوتاهای سفید یا کِرِمی سپاه را دیده‌اید که همچون توسن تندپا، مغرور و سرکش، سر و ته جبهه را به هم دوخته، از این سوی بدان سوی روانند و پرچمی سبز یا سرخ بر دوش می‌کشند. حالتشان رخشی را ماند که گاه صبور و سرافکنده و گاه سربلند و سرکش بر دشت‌ها خطی از غبار می‌کشند و عزیزان این مردم عزیز را به بزم خدا می‌رسانند.
شنیده‌اید شیهه‌شان را در گاهِ بالا کشیدن از تپه‌ای، کوهی یا کوهساری. گویی، نعل پولادینشان، سنگلاخ جبهه را پنبه می‌انگارد و هر صعب‌العبوری را عبور می‌کند.
گاه مصمم و استوار، سینه بر سینه آب می‌نهد، چون نهنگ آب را می‌شکافد و یاران را از این سوی رود، به آن سوی راه می‌برد.
پرچمش را بر دوش کشیده، با آن چون شمشیری برّان، آسمان را می‌شکافد و به پیش گام می‌نهد.
گویی همه چیز را حس می‌کند؛ هنگام عملیات، با چهره‌ای خشن و چشمانی خون گرفته، تدارکات جبهه را تأمین می‌کند و در هنگام پس آوردن لاله‌های گلگون، سرافکنده و دلگیر، آهسته می‌آید تا گل پرپرش را اذیتی و آسیبی نرسد. پیش از شکسته شدن خط، آنچنان بی‌تاب پشت خط ایستاده که گویی مرغی در قفس به انتظار گشایش درب قفس است!
شب عملیات، یال و کوپال سفیدش با آن پرچم خون‌رنگش، در کنار دلاورانی که پیشانی چهره نورانی‌شان را با نوار پارچه‌ای «یا مهدی ادرکنی» بسته‌اند، شبیه‌ترین منظره را به منظره شب عاشورا تجدید خاطره می‌کند؛ یاران، حسینند و تویوتای پرچم به دوش، ذوالجناح.
این تشبیه را مادری پیر یادم داد:
بر مزار شهدا، در کناری ایستاده بودم و محو دیدن سیل اشک و خون، که توسن جبهه‌ها، پرچمی بر دوش آمد و معصومانه در گوشه‌ای ایستاد. از گُرده‌اش، زرمندگان عاشق، با چهره‌ای غبار گرفته و مصمم، پایین پریدند تا به دیدار یاران شهیدشان بشتابند و بر مزار یاران بنشینند تا آیه «فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر» را مصداق باشند.
مادری پیر با حجابی کامل که لباس رزم اوست، آرام و باوقار به کنار ماشینشان آمد؛ دست بر خاک‌های روی آن می‌کشید و آن خاک را به عنوان تیمّن و تبرّک به صورت می‌مالید و آهسته آهسته سخن می‌گفت: «ذوالجناج، ذوالجناح، مواظب حسین باش! چشم فاطمه رو گریون نکنی! مواظب حسینش باش! نکنه زینب تنها بمونه و حسینش نباشه! ذوالجناح، هیچ‌وقت بی حسین نیایی!...»
دستش را بر یال ذوالجناح حسینیان زمان می‌کشید و می‌گفت: «... ذوالجناح، وفای تو خیلیه! حسین رو بی‌وفایی نکنی! سکینه رو گریان نکنی! نمی‌خوام بی‌حسین ببینمت! خدا عنایتی کن، ذوالجناح ما بی حسین بر نگرده».
یکی از متن‌های مشهور و دلنشین شهید غلامرضا عارفیان نوشته ای است با نام «چفیه» که بارها منتشر شد و گاهی بدون آوردن نام او و گاهی حتی با نام نویسنده‌ای دیگر!
متن زیر نگاه زیبای شهید عارفیان است به خودروهای جبهه؛ تویوتاهایی که رزمندگان اسلام را به خط مقدم جبهه می‌رساند.
غلامرضا این متن را به عاشورا گره زده است؛ بنابراین، به مناسبت ماه محرم، همراه شدن با این متن، شیرینی ویژه ای دارد.
حتماً شما هم تویوتاهای سفید یا کِرِمی سپاه را دیده‌اید که همچون توسن تندپا، مغرور و سرکش، سر و ته جبهه را به هم دوخته، از این سوی بدان سوی روانند و پرچمی سبز یا سرخ بر دوش می‌کشند. حالتشان رخشی را ماند که گاه صبور و سرافکنده و گاه سربلند و سرکش بر دشت‌ها خطی از غبار می‌کشند و عزیزان این مردم عزیز را به بزم خدا می‌رسانند.
شهید غلامرضا عارفیان در حال اعزام به جبهه
شنیده‌اید شیهه‌شان را در گاهِ بالا کشیدن از تپه‌ای، کوهی یا کوهساری. گویی، نعل پولادینشان، سنگلاخ جبهه را پنبه می‌انگارد و هر صعب‌العبوری را عبور می‌کند.
گاه مصمم و استوار، سینه بر سینه آب می‌نهد، چون نهنگ آب را می‌شکافد و یاران را از این سوی رود، به آن سوی راه می‌برد.
پرچمش را بر دوش کشیده، با آن چون شمشیری برّان، آسمان را می‌شکافد و به پیش گام می‌نهد.
گویی همه چیز را حس می‌کند؛ هنگام عملیات، با چهره‌ای خشن و چشمانی خون گرفته، تدارکات جبهه را تأمین می‌کند و در هنگام پس آوردن لاله‌های گلگون، سرافکنده و دلگیر، آهسته می‌آید تا گل پرپرش را اذیتی و آسیبی نرسد. پیش از شکسته شدن خط، آنچنان بی‌تاب پشت خط ایستاده که گویی مرغی در قفس به انتظار گشایش درب قفس است!
شب عملیات، یال و کوپال سفیدش با آن پرچم خون‌رنگش، در کنار دلاورانی که پیشانی چهره نورانی‌شان را با نوار پارچه‌ای «یا مهدی ادرکنی» بسته‌اند، شبیه‌ترین منظره را به منظره شب عاشورا تجدید خاطره می‌کند؛ یاران، حسینند و تویوتای پرچم به دوش، ذوالجناح.
این تشبیه را مادری پیر یادم داد:
بر مزار شهدا، در کناری ایستاده بودم و محو دیدن سیل اشک و خون، که توسن جبهه‌ها، پرچمی بر دوش آمد و معصومانه در گوشه‌ای ایستاد. از گُرده‌اش، زرمندگان عاشق، با چهره‌ای غبار گرفته و مصمم، پایین پریدند تا به دیدار یاران شهیدشان بشتابند و بر مزار یاران بنشینند تا آیه «فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر» را مصداق باشند.
مادری پیر با حجابی کامل که لباس رزم اوست، آرام و باوقار به کنار ماشینشان آمد؛ دست بر خاک‌های روی آن می‌کشید و آن خاک را به عنوان تیمّن و تبرّک به صورت می‌مالید و آهسته آهسته سخن می‌گفت: «ذوالجناج، ذوالجناح، مواظب حسین باش! چشم فاطمه رو گریون نکنی! مواظب حسینش باش! نکنه زینب تنها بمونه و حسینش نباشه! ذوالجناح، هیچ‌وقت بی حسین نیایی!...»
دستش را بر یال ذوالجناح حسینیان زمان می‌کشید و می‌گفت: «... ذوالجناح، وفای تو خیلیه! حسین رو بی‌وفایی نکنی! سکینه رو گریان نکنی! نمی‌خوام بی‌حسین ببینمت! خدا عنایتی کن، ذوالجناح ما بی حسین بر نگرده».
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
قشنگ بود ممنون یاد روزهای آنزنمان افتادم و اشکهایم جاری شد
با درود به عاشقان
شهدای ما تجای عشق بر روی زمین بودند
با گذشت سالها و با نشستن غبارها برروی حافظه مان اما با دیدن نام شهید غلامرضا تنم لرزید و لحظه ای دوباره خودم را در جلسات قران مسجد امام حسن دیدم
ما مردان بزرگی را که میتوانستند کشور را هر چه بهتر بسازند چه زود از دست دادیم.
اما همه بدانند که آنها تا ابد در دل و جان ما هستند
چه سالها كه مادرش در انتظار برگشتنش بود.با هر زنگ دري فكر ميكرد شايد او بيايد تا اينكه استخوان هاي مطهرش بازگشت.ايشان وصيت نامه بسيار عالي هم دارد ايكاش روزي آن وصيت نامه را هم ميگذاشتيد. خدايش بيامرزد
سلام ودرودخدابراین شهید واین مادر که این مادر از عاشورا واین شهید از مادر الهام گرفتند.حقا که مادران با الهام از عاشورای امام حسین علیه السلام در دامان پاکشان این شهداراپروراندند.خدایافرزندان ما را مانند اینان قراربده.آمین.
اللهم الرزقنا شهادۀ فی سبیلک
در این ایام همه شهدا به خصوص این شهید عزیز مهمان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) باشند وما را شفاعت کنند
روحش شادباداین شهیدسربلندوسرافراز ودلاور خدواندبه خانواده عزیزاین شهیدعزیزعزت وصبرعطابفرمایید
عالی بود عامل بسیار مهمی که باعث جای گرفتن ایشان در قلب دوست دارانش شده اخلاق بسیار خوش و حسنه اش بود
تو در ذهن ها نیستی. ذات تو حک شده در دلهاست .
شهید عارفیان فرزندانی را در این مسجد تربیت کرده که تا قیام قیامت برایش باقیات الصالحات هستند
درود خدا بر شهید عارفیان که به حق با معرفت عرفا و کسب درجات عرفان از دنیا به لقاءحق پرکشید
با سلام و درود به روان پاك تمامي شهيدان
شهيد غلامرضا عارفيان مدرس و مسوول جلسه قرائت قران مسجد امام حسن عسگري(ع) در دزفول و فرمانده در جبهه ها هميشه زنده و جاويد است.شاگردانش از استاددانشگاه و.مدير صنعت و .... به شاگردي او افتخار مي كنند. يادش گرامي
فريد عصاره از شاگردانش
باسلام.خيلي بجا وعالي بودمن رابه يادسالها پيش انداخت كه درآرشيو راديو دزفول به دنبال دست نوشته هاي معلم شهيدمان بودم شهيدغلامرضاعرفيان حق بسياربزرگي برگردن مردم دزفول وانقلاب دارد
با سلام و درود به روان پاك تمامي شهيدان
شهيد غلامرضا عارفيان مدرس و مسوول جلسه قرائت قران مسجد امام حسن عسگري(ع) در دزفول و فرمانده در جبهه ها هميشه زنده و جاويد است.شاگردانش از استاددانشگاه و.مدير صنعت و .... به شاگردي او افتخار مي كنند. يادش گرامي
فريد عصاره از شاگردانش
خائن خودتی
هیچ وقت شهدا از یاد نمی روند
مردم از شما متنفرند .
سلام یادآوری (آن همه دیروز)عبرتی است برای (این همه امروز) نه خیانت.با جانفشانی جوانان گل این مرز و بوم امروز در آسایش هستیم.الحمدلله
اینان دلاوران وشیران ومدافعان والگوی ما هستند
اگر اه تو از جنس نیاز است در باغ شهادت باز باز است
فقط میتونم بگم عالی بود. عالی
یاد صدای دلنشین این شهید عزیز در رادیو دزفول در سالهای ابتدائی جنگ بیاد ماندنی است.
او روح و روان بسیاری از بجه های جلسات مساجد دزفول بود و هنوز هم هست!
مادری پیر با حجابی کامل که لباس رزم اوست
شما خائن در حق شهدا هستین.انقدر به مردم از این مصیبتها گفتین که مردم از اسلام و شهدا متنفر شدن. بابا جان اونا رفتن که مردم تو آسایش زندگی کنن
تو خائن هستی که فکر میکنی وظیفت تو آسایش زندگی کردنه و اونام وظیفه داشتن برن که تو توی آسایش زندگی کنی
سلام برشما شهدا .مظلومان تاریخ .شهدای مظلوم وغریب در کشور ما زیاد است همچون غلامرضاکه در شهر خودش دزفول هم کسی اورا نمی شناسدخدا روح همه ی شهدارا باتشنه لبان کربلا محشور نماید.از اینکه از شهدا هم یاد می کنید متشکرم
سلام
تشکر زیبا بود.
یادباد آن که زما وقت سفر یاد نکرد
عالی بود عالی بود خدا بشما جزای خیر دهد.اشکهام روان شد.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.