جوگیر «مدال» نشوید لطفا!

چهار- این لحظه​ها برای مردم ایران تکرارشدنی نیستند، مردمانی که بعد از بازی ایران و استرالیا ناگهان به مرز «انفجار» رسیدند، همان​هایی که بعد از بازی ایران و امریکا به خیابان​ها آمدند و تا صبح پایکوبی کردند و این روزها که «تازه​ترین» و «بی​نظیرترین» روزهای ورزش ایران رقم می​خورد. ورزشکارانی از سرزمین آریایی با همت، تلاش و تمرکزی کمتر دیده شده به سکوهای افتخار چشمک می​زنند و نتایجی را رقم می​زنند که در ورزش ایران «بی​سابقه» بوده؛ اما پرسش مهم​تر اینجاست که آیا این افتخارات حاصل زحمات مدیران ایرانی است؟

سه- آینده آن روزهای «فوتبال» بعد از جشن ملی، «روشن» و امیدبخش بود. همه فکر می​کردند فوتبال حالا می​تواند به افتخاراتی بس بزرگ دست یابد. اما نشد! جرقه​هایی دیده شد، اما آن «اتفاق» هیچگاه به «استمرار» نرسید. فوتبال بعد از آن در جام ملت​های آسیا و مقدماتی جام​جهانی 2002 نتیجه​ای نگرفت و جالب اینکه رییسش مردی بود که این روزها به​عنوان موفق​ترین رییس فدراسیون تاریخ فوتبال نامیده می​شود. صفایی رفت و دادکان آمد اما باز هم افتخاری نصیب فوتبال نشد و تنها صعود به جام​جهانی، افتخار فوتبال ایران از 1998 تا 2006 شد!

 فوتبال در خطی افقی حرکت می​کرد و هیچ برنامه روشنی برای پیشرفت فوتبال دیده نشد. امروز هم که وضع بدتر از همه روزهای گذشته فوتبال است. نتیجه همه آن جرقه​های «خاطره​انگیز» جز رکود، درجازدن و سکون برای «ما» نبود، وضعیت فوتبال ایران را در باشگاه​ها، فدراسیون، سنین پایه و اسپانسر ببینید. شرم​آور است...

دو-  ورزشکار ایرانی هم همیشه همینگونه بوده! برایش چه تفاوتی دارد وزیر ورزش که باشد؟ می خواهد رییس فدراسیونش یزدانی​خرم باشد یا حجت​الله خطیب!  می​خواهند پاداش 90 سکه باشد یا 200میلیون پول نقد؟ «ورزشکار» سرش پایین است، تمرینش را می​کند، به حرف​های «مربی​اش» گوش می​دهد، حواسش به تغذیه​اش است، تمریناتش را بیشتر می​کند، با همین امکانات «محدود» خودش را راضی نگه می​دارد .

یک- مدال وقتی روی سینه ورزشکار می​‍نشیند، نتیجه زحمت «ورزشکار» است و نه «مدیر» اما وقتی مدال​ها روی سینه ورزشکار «استمرار» می​یابد آنگاه اگر آن ورزشکار «نخبه» و «نابغه» جهانی نباشد، مطمئنا نتیجه درایت «مدیر» بالادستی تا به پایین است. باید با اصرار نوشت که ورزش ایران یکی از «استعدادسوزترین» ورزش​های جهان است. در باد این «جرقه»ها خوابیدن، بزرگترین خیانت به «ورزشکار» است، پنهان شدن پشت مدال​های ارزشمند ورزشکاران، بزرگترین خیانت به مردم و ورزشکاران است. اگر ایرانیان به چینی​ها، امریکایی​ها و روس​ها حسادت می​کنند، به​خاطر حسادت به درایت «مدیرانشان» است و نه خوشحالی و افتخار​آفرینی ورزشکارانشان! «حسادت» بر این است که چرا با این همه «استعداد» و «زمینه»، ورزشکاران ایرانی نمی​توانند جای آنها را بگیرند؟ کدام مدیر بالادستی در حافظه ما ایرانیان به​یاد دارید که به ورزش «پایه» توجه کند؟

 درحالیکه امثال چین و امریکا همه توجهشان به ورزش «پایه» است. نباید جوگیر این «طلا»ها و مدال​ها شد! پز دادن با این مدال​ها ممنوع؛ پیشرفت ایران در ورزش با وجود این «انگیزه​»ها و «استعداد»ها و «خلاقیت»ها عادی است، مثل جاده​سازی در ایران که به نسبت 20سال پیش مطمئنا رشد داشته است و این دولت و دولت​های دیگر نمی​توانند به آن افتخار کنند چراکه افزایش جمعیت و توسعه فرهنگ​ها «باید»ی برای دولت​ها به​وجود آورده که جاده​ها را بسازند درحالیکه آنها این «پیشرفت» را جزو افتخارات می​دانند. ورزشکاران هم همانند جاده​ها هستند، افتخار​آفرینی آنها به ​مدد تلاش​های خودساخته و جمعیت جوان ایرانی است که دولت را در مقام «باید» قرار می​دهد. کیفیت «ماندگاری» و «استمرار» جاده​ها و «ورزشکاران» نشان​دهنده خدمات واقعی دولت​هاست .