9بازدید
۶۱
نگاه شما: همه به دنبال شغل دولتی‌اند!
شاید با دیدن این عنوان خیلی تعجب کرده باشید، ولی این عنوان سخنرانی یکی از مسئولین دولتی است که رو به جوان‌ها کرده و گفته: «در ایران شغل زیاد است، ولی همه به دنبال شغل دولتی‌اند» من به عنوان یک جوان حق دارم بپرسم خوب چرا این طور شده است؟ آیا تقصیر منه جوونه؟
مثلا وقتی به خودم نگاه میکنم، می‌بینم مدرک کارشناسی ارشد عمران از یکی از بهترین دانشگاه‌های کشور را با معدل الف و رتبه اول دارم، ولی هنوز شغل ثابتی ندارم! بگذارید از اول شروع کنم!
تازه فارغ‌ا‌لتحصیل شده بودم و با داشتن کلی مقاله و سوابق کاری که در دوران ارشد به دست آورده بودم، به خدمت سربازی رفتم. پیش از پایان خدمت سربازی از چند ماه جلو‌تر مدام از این شرکت به شرکتی دیگر رفته و به دنبال کار گشتم! با این که سابقه کاری داشتم و خیلی خوب در حرفه خودم تقریبا مهارت کافی داشتم، بیشتر شرکتهای خصوصی حقوق‌هایی را پیشنهاد می‌دادند که کفاف حتی زندگی روزانه من را هم نمی‌داد؛ فکر کنید اکثر شرکت‌ها حقوق بین ۴۰۰-۶۰۰ هزار تومن پیشنهاد می‌دادند!
خلاصه پس از کلی جستجو، سرانجام یک شرکت مهندسی مشاور با کلی مصاحبه و دنگ و فنگ ما را استخدام کرد و قرار شد حقوق ما ۹۰۰ هزار تومان باشد؛ البته برای این موضوع مجبور شدم از شهر خودم مهاجرت کرده و به شهر دیگری روم.
ماه اول همه چی خوب بود؛ البته ساعات کاری زیاد و حجم کار بالا بسیار آزار دهنده بود. بعضی وقتا مجبور می‌شدم علاوه بر ساعات کار در شرکت، در منزل نیز تا پاسی از شب کار کنم، ولی چون کارم را دوست داشتم برایم مهم نبود!
و اما ماه دوم با عدم تخصیص اعتبار به پروژه‌های عمرانی شرکتهای مشاور، یکی پس از دیگری ورشکسته شدند و شروع به تعدیل نیرو کردند. شرکت ما هم شروع به تعدیل نیرو کرد و حدود ۱۲۰ نفر از کارکنان خود را اخراج کرد! از طرفی اضافه کاری و خیلی از مزایای دیگه را نیز قطع کرد!
تا اینجای کار مشکلی نبود، ولی بعد از آن با توجه به این که سازمانهای دولتی حق‌الزحمه مشاور را نمی‌داد، لذا شرکت حدود چهار ماه حقوق نداد و بعد از آن هم هر چند ماهی یک بار حقوقی به ما می‌داد و من در این مدت سعی می‌کردم از راه تدریس در دانشگاه و کارهای خصوصی طوری زندگی کنم تا این که موضوع روز به روز حاد‌تر شد! و مجبور شدم از مشاور بیرون آمده (عملا دیگه حقوق نمی‌داد) و در یک شرکت پیمانکاری مشغول به کار شوم! که البته یک شرکت خصوصی خیلی خیلی معمولی بود و من از کارم به شدت متنفر بودم، چون کاری را که من انجام می‌دادم، عملا یک آدم دیپلم هم می‌توانست انجام دهد و عملا من هیچ استفاده‌ای از دانشم نمی‌کردم! ولی فقط و فقط یک حسن داشت و آن این که حقوق ما را سر ماه می‌داد.
همه چیز به ظاهر خوب بود تا اینکه باز هم شوکی به بازار وارد شد و قیمت میلگرد و مصالح به شدت رو به افزایش گذاشت و شرکت ورشکسته شد و پروژه‌ها خوابید و ما هم بیکار شدیم! با اندک پس‌اندازی که در این مدت جمع کرده بودم، دفتر فنی و مهندسی تأسیس کردم و مشغول به کار شدم، ولی متاسفانه بسیاری از کار‌ها عملا با پارتی بازی به دفاتری ارجاع می‌شد که صاحبان آنها در مشاغل دولتی یا صاحب منصبان سازمانهای مختلف مرتبط با کار ساختمان مشغول بودند و عملا سهم بسیار کمی از پروژه‌ها، آن هم با کلی دردسر و دوندگی به دفتر بنده می‌رسید و همین امر باعث درآمد پایین دفتر می‌شد که بخش اعظم آن هم بابت کرایه و قبض‌های برق و... مصرف می‌شد و البته من هنوز دفتر فنی مهندسی خودم را دارم و هر طوری شده تلاش میکنم که به انداز‌ه‌آی در بیارم که زنده بمانم نه این که زندگی کنم!
حالا یکی از دوستان من پس از اتمام لیسانس خود توسط یکی از اقوام خود قراردادی در یکی از سازمانهای دولتی استخدام شد و چند باری که برای دیدنش به آن سازمان رفتم دیدم به جای انجام کار در حال دیدن تلویزیون یا کارهای شخصی خود است؛ بماند اینکه امکانات رفاهی که آن سازمان برای کارمنداش در نظر گرفته بود خیلی خوب بود! و مرخصی‌های خوبی هم به این دوستان می‌داد. بماند روزهایی که به دلیل گرد و خاک یا بدی هوا ادارات دولتی تعطیل شده ولی ما سر کار می‌رفتیم! بماند بیمه تکمیلی و... و چیزهایی که سازمان در مناسبت‌های مختلف به ایشان می‌داد؛ آن هم در ازای روزی کنید دو ساعت کار و البته مهم‌ترین بخشش «امنیت شغلی»!
شاید بسیاری از دوستان الان بگویند که کار دولتی حقوقش فلانه و بهمان، ولی من می‌گویم هم‌اکنون کار خصوصی بدتر شده و دیگر هیچ امنیت شغلی در کار نیست. هر روز می‌تواند روز آخر کارت باشد. هر خبری از تحریم یا گرون شدن کالایی می‌شنوی می‌ترسی نکنه شغلتو از دست بدی و اینو تنها کسایی می‌فهمن که شغلشون خصوصیه!
خلاصه این شد که تصمیم گرفتم در آزمونهای استخدامی دولتی شرکت کنم و در چند آزمون پذیرفته شدم که بیشتر آنها در مرحله مصاحبه بنده را رد کردند! آخرین آزمون استخدامی که شرکت کردم، همان سازمانی بود که دوست ما در آن قراردادی مشغول بود.
به هر ترتیب، در آن آزمون قبول شدیم، ولی دوست ما در مصاحبه قبول شد و ما رد شدیم! من فقط یک چیز را متوجه نشدم و آن این که چطوری من با کلی مقاله و سابقه کار و مدرک دوره‌های مرتبط و تافل و... در مصاحبه رد شدم و یکی بدون مقاله و... قبول شد؟!
خلاصه ما همچنان در استرس زندگی می‌کنیم! و در جای دیگر از کسی می‌شنوی که می‌گوید همه به دنبال شغل دولتی‌اند. خوب برادر من، شما بگو چرا نباشم؟! به خدا من کار مشاور را دوست داشتم و حتی آن را به کار دولتی ترجیح می‌دادم، چون واقعا از علمم استفاده می‌کردم، ولی برادر من، شکم گرسنه این چیزا را نمی‌فهمد! شغل دولتی خوب است، چون افزایش حقوق دارد و هر اتفاقی بیفتد، حقوقت سر جای خودش است! تلاش کنی یا نکنی حقوقت سر ماه به دستت می‌رسد و امنیت شغلی داری و آسایش روان.
حالا میشه یکی به من بگه چرا نباید دنبال شغل دولتی بود؟
فرستنده: رضا،ت خوزستان
* برای آشنایی با شرایط و نحوه همکاری با «نگاه شما» اینجا را کلیک کنید.
مثلا وقتی به خودم نگاه میکنم، می‌بینم مدرک کارشناسی ارشد عمران از یکی از بهترین دانشگاه‌های کشور را با معدل الف و رتبه اول دارم، ولی هنوز شغل ثابتی ندارم! بگذارید از اول شروع کنم!
تازه فارغ‌ا‌لتحصیل شده بودم و با داشتن کلی مقاله و سوابق کاری که در دوران ارشد به دست آورده بودم، به خدمت سربازی رفتم. پیش از پایان خدمت سربازی از چند ماه جلو‌تر مدام از این شرکت به شرکتی دیگر رفته و به دنبال کار گشتم! با این که سابقه کاری داشتم و خیلی خوب در حرفه خودم تقریبا مهارت کافی داشتم، بیشتر شرکتهای خصوصی حقوق‌هایی را پیشنهاد می‌دادند که کفاف حتی زندگی روزانه من را هم نمی‌داد؛ فکر کنید اکثر شرکت‌ها حقوق بین ۴۰۰-۶۰۰ هزار تومن پیشنهاد می‌دادند!
خلاصه پس از کلی جستجو، سرانجام یک شرکت مهندسی مشاور با کلی مصاحبه و دنگ و فنگ ما را استخدام کرد و قرار شد حقوق ما ۹۰۰ هزار تومان باشد؛ البته برای این موضوع مجبور شدم از شهر خودم مهاجرت کرده و به شهر دیگری روم.
ماه اول همه چی خوب بود؛ البته ساعات کاری زیاد و حجم کار بالا بسیار آزار دهنده بود. بعضی وقتا مجبور می‌شدم علاوه بر ساعات کار در شرکت، در منزل نیز تا پاسی از شب کار کنم، ولی چون کارم را دوست داشتم برایم مهم نبود!
و اما ماه دوم با عدم تخصیص اعتبار به پروژه‌های عمرانی شرکتهای مشاور، یکی پس از دیگری ورشکسته شدند و شروع به تعدیل نیرو کردند. شرکت ما هم شروع به تعدیل نیرو کرد و حدود ۱۲۰ نفر از کارکنان خود را اخراج کرد! از طرفی اضافه کاری و خیلی از مزایای دیگه را نیز قطع کرد!
تا اینجای کار مشکلی نبود، ولی بعد از آن با توجه به این که سازمانهای دولتی حق‌الزحمه مشاور را نمی‌داد، لذا شرکت حدود چهار ماه حقوق نداد و بعد از آن هم هر چند ماهی یک بار حقوقی به ما می‌داد و من در این مدت سعی می‌کردم از راه تدریس در دانشگاه و کارهای خصوصی طوری زندگی کنم تا این که موضوع روز به روز حاد‌تر شد! و مجبور شدم از مشاور بیرون آمده (عملا دیگه حقوق نمی‌داد) و در یک شرکت پیمانکاری مشغول به کار شوم! که البته یک شرکت خصوصی خیلی خیلی معمولی بود و من از کارم به شدت متنفر بودم، چون کاری را که من انجام می‌دادم، عملا یک آدم دیپلم هم می‌توانست انجام دهد و عملا من هیچ استفاده‌ای از دانشم نمی‌کردم! ولی فقط و فقط یک حسن داشت و آن این که حقوق ما را سر ماه می‌داد.
همه چیز به ظاهر خوب بود تا اینکه باز هم شوکی به بازار وارد شد و قیمت میلگرد و مصالح به شدت رو به افزایش گذاشت و شرکت ورشکسته شد و پروژه‌ها خوابید و ما هم بیکار شدیم! با اندک پس‌اندازی که در این مدت جمع کرده بودم، دفتر فنی و مهندسی تأسیس کردم و مشغول به کار شدم، ولی متاسفانه بسیاری از کار‌ها عملا با پارتی بازی به دفاتری ارجاع می‌شد که صاحبان آنها در مشاغل دولتی یا صاحب منصبان سازمانهای مختلف مرتبط با کار ساختمان مشغول بودند و عملا سهم بسیار کمی از پروژه‌ها، آن هم با کلی دردسر و دوندگی به دفتر بنده می‌رسید و همین امر باعث درآمد پایین دفتر می‌شد که بخش اعظم آن هم بابت کرایه و قبض‌های برق و... مصرف می‌شد و البته من هنوز دفتر فنی مهندسی خودم را دارم و هر طوری شده تلاش میکنم که به انداز‌ه‌آی در بیارم که زنده بمانم نه این که زندگی کنم!
حالا یکی از دوستان من پس از اتمام لیسانس خود توسط یکی از اقوام خود قراردادی در یکی از سازمانهای دولتی استخدام شد و چند باری که برای دیدنش به آن سازمان رفتم دیدم به جای انجام کار در حال دیدن تلویزیون یا کارهای شخصی خود است؛ بماند اینکه امکانات رفاهی که آن سازمان برای کارمنداش در نظر گرفته بود خیلی خوب بود! و مرخصی‌های خوبی هم به این دوستان می‌داد. بماند روزهایی که به دلیل گرد و خاک یا بدی هوا ادارات دولتی تعطیل شده ولی ما سر کار می‌رفتیم! بماند بیمه تکمیلی و... و چیزهایی که سازمان در مناسبت‌های مختلف به ایشان می‌داد؛ آن هم در ازای روزی کنید دو ساعت کار و البته مهم‌ترین بخشش «امنیت شغلی»!
شاید بسیاری از دوستان الان بگویند که کار دولتی حقوقش فلانه و بهمان، ولی من می‌گویم هم‌اکنون کار خصوصی بدتر شده و دیگر هیچ امنیت شغلی در کار نیست. هر روز می‌تواند روز آخر کارت باشد. هر خبری از تحریم یا گرون شدن کالایی می‌شنوی می‌ترسی نکنه شغلتو از دست بدی و اینو تنها کسایی می‌فهمن که شغلشون خصوصیه!
خلاصه این شد که تصمیم گرفتم در آزمونهای استخدامی دولتی شرکت کنم و در چند آزمون پذیرفته شدم که بیشتر آنها در مرحله مصاحبه بنده را رد کردند! آخرین آزمون استخدامی که شرکت کردم، همان سازمانی بود که دوست ما در آن قراردادی مشغول بود.
به هر ترتیب، در آن آزمون قبول شدیم، ولی دوست ما در مصاحبه قبول شد و ما رد شدیم! من فقط یک چیز را متوجه نشدم و آن این که چطوری من با کلی مقاله و سابقه کار و مدرک دوره‌های مرتبط و تافل و... در مصاحبه رد شدم و یکی بدون مقاله و... قبول شد؟!
خلاصه ما همچنان در استرس زندگی می‌کنیم! و در جای دیگر از کسی می‌شنوی که می‌گوید همه به دنبال شغل دولتی‌اند. خوب برادر من، شما بگو چرا نباشم؟! به خدا من کار مشاور را دوست داشتم و حتی آن را به کار دولتی ترجیح می‌دادم، چون واقعا از علمم استفاده می‌کردم، ولی برادر من، شکم گرسنه این چیزا را نمی‌فهمد! شغل دولتی خوب است، چون افزایش حقوق دارد و هر اتفاقی بیفتد، حقوقت سر جای خودش است! تلاش کنی یا نکنی حقوقت سر ماه به دستت می‌رسد و امنیت شغلی داری و آسایش روان.
حالا میشه یکی به من بگه چرا نباید دنبال شغل دولتی بود؟
فرستنده: رضا،ت خوزستان
* برای آشنایی با شرایط و نحوه همکاری با «نگاه شما» اینجا را کلیک کنید.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
اون زمان که وضعیت کارمندای شرکت خصوصی بهتر از ما کارمندای دولت بود چرا هیچ کس چیزی نمی گفت؟ دوستای من دو برابر من حقوق می گرفتند. بالاخره گهی پشت به زین و گهی زین به پشت.
در ضمن همه کارمندای دولت روزی دوساعت کار نمی کنند. وقتی تهمت می زنید باید اون دنیا جوابگوی من باشید. !
گذشت آن زمان که معلم سر کلاس درس میگفت علم بهتر است یا ثروت و همه میگفتن علم. امروزه ثروت بهتر است و صد البته که پارتی از ثروت هم بهتر است. بنده تو آزمون ... نفر دوم قبول شدم ولی متاسفانه پسر یکی از کارکنان رو که حتی نمره حد نصاب قبولی رو هم نیاورد تو شرکت استخدام کردن و بنده رد شدم ...
موافقم و خيلي احساس دين مي كنم بااينكه خودم سوابق علمي خوبي دارم و در شرايط عادلانه و بدون پارتي استخدام شدم اما حقوق شركتهاي خصوصي رو مي بينم دريافتيم از گلوم پايين نميره.بعضي مزايا رو كه ميدن همكارام خوشحال ميشن من واااااقعا از گلوم پايين نميره.
اما اينم در نظرداشته باشيد كار در دستگاههاي دولتي يه سختي بزرگ داره.عزت نفس داشته باشي روزبروز افسرده و افسرده تر ميشي با ديدن چاپلوسي.بعضي همكارام رو كه مي بينم متاسف ميشم از خودم كه با همچين آدمهايي تو يه رده ام.كاش همون سال كه فارغ التحصيل شدم يه بقالي باز مي كردم نمي اومدم اينجا.باور كنيد اينجا فقط پول داره.روح و روانت به هم ميريزه مگراينكه چاپلوس باشي.
تو یکی گفتی و ما هزاران امضا می کنیم. واقعا منم سه ساله فارغ التحصیل شدم وکل ایران رو مدارک فرستادم حضوری رفتم فرم پر کردم ولی....الانم دیگه شرایط سنیمون ایجاد نمیکنه که دنبالش باشیم. برای استخدامی می زنن متولد66 آقا آخه اونیکه تازه ارشد گرفته میتونه دیگه اونایی که سالهای قبل فارغ التحصیل شدن پس بای بای. عدالت همینه
من تو یه شرکت خصوصی کار می کنم از صبح زود تا6عصر.فقط جمعه ها تعطیل هستیم حتی تعطیلات رسمی هم من سر کار هستم.بدون بیمه،ناهار را هم خودم از منزل سرکار میبرم. حقوقمون هم که هنوز به سیصد هزار تومان نرسیده.اما خیلی ها تو رشته من که حسابداری خوندم با پارتی بازی توی سازمانهای دولتی مشغول هستند، الان خونه و ماشین و...دارند.
قسم می خورم یک دهم استعداد من را هم ندارند.
پدر بنده با سال ها تجربه در حرفه ی مرغداری حالا ورشکسته شده درحالی که همه فکر میکنن پول گرانی مرغ توی جیب مرغدارها میره اما ما ورشکسته شدیم، که بعد از سی سال دو واحد شش دانگ مرغ داری را فروختیم تا بدهی بدیم.فقط حرف حمایت از تولید رو میزنن
آقای محترم قانون عوض شده...شما هنوز تو قانون قبلی گیر کردین؟
ارشد عمران ، رتبه اول دانشگاه ، کلی مقاله و زبان انگلیسی و فرانسوی عالی ... چند سال سابقه مشاور و پیمانکار ، الان نشستم خونه بابای بازنشسته ام زور می زنم برای ایجاد تغییر ... اما نمیشه .
خدای ما جوونای ایرانی هم بزرگه .....
با احتساب این شرایط سن ، حد اکثر سن استخدام برای همه مقاطع می شود 32 سال
خیلی جالبه
دوستان توجه کنید که ما الآن داریم چوب افزایش بی رویه سهمیه ی ورود به دانشگاه ها مخصوصا مخصوصا در کارشناسی ارشد رو میخوریم
یعنی این که طرف لیسانسشو گرفته میبینه کار وجود نداره میشینه دوباره برای ارشد میخونه بعد از دو سال میبینه بد از بدتر هم دو سه سال از عمرش رفته هم بازم بیکاره
اینم برای اینه که برای کاهش نرخ بیکاری میخوان دانشجو ها رو زیاد کنن تا آمار فجیع نرخ بیکاری را یکمی کمتر نشون بدن
من ارشد زمین شناسی هستم و معلمم اما حقوقم به نهصد نمیرسه ،درسته وضعیت بدتر از معلمی هم هست اما داریم ارگانهای دولتی که با دیپلم چند میلیون حقوق میگیرند ،شما هم اگه بیای وارد آموزش و پرورش بشی بازم مثل باقی معلمها مینالی،چون اعتدال نیست نه سرویسی نه حق ایاب و ذهابی نه مزایایی،فقط یه حقوق که هیچوقت اساسی زیاد نمیشه،نسبت به یک آدم بیکار مسلما بهتره ،اما ما مثلا شاغل حساب میشیم ولی باید شغل دوم داشته باشیم تا بتونی اگه مریض شدیم لااقل از بیماری نمیریم
من هم الان 31 سالمه و فارغ التحصیل عمران هستم و دربدر دنبال کار هر جا رفتم 400 یا 500 بیشتر نمیدن البته اونم باید برم شهر و هزینه اجاره و غذا و رفت و امد هم دارم آزمونهای استخدامی هم زیاد شرکت کردم ولی همش پارتی بازی است الان به وضعی رسیدم که دنبال هر کاری میرم حتی با مدرک دیپلم هم بخوان.
والا راست میگه درد نسل ما اینه بیکاری
حالا بیکاری رو بیخیال وقتی هم آزمون هست با سابقه کار بالا میخوان آخه کلاه خودتو قاضی کن منی که درسمو تموم کردم سابقه کار از کجا بیاریم باز میگیم سابقه کارو بیخیال
کسی که دانشگاه دولتی درس خونده با کلی بار علمی بالا میره واسه مصاحبه خودشو نمیبازه کسی که هیچ سرش نمیشه نمیفهمه قبول بشه خودش رد بشه به نظر خودت نونت حلاله دلت خوش.ما پارتی نداریم چکار کنیم .درد دل این آقا درد دل نسلش مسولین درک کنین واقع گرا باشید
اول اینایی که رفتن دانشگاه مسأله کارشونو حل کنین بعد بدون کنکور دانشجو بپذیرین وشرایط دانشگاه رو آسون کنین.سطح سواد بالای کشور مهمه اما در کنارش کارکردن و رضایت مردم اون کشورمهمتره
به نظر من همه جوانان بیکار تا زمانی که بخواهند برای دیگران کار کنند ( چه برای دولت چه اقراد و شرکتهای خصوصی) وضعیتشون همینه / توصیه من اینه که جوانان کارآفرینی بکنند و برای خودشون کار کنند / من کارمو با فروختن آش در فورغون جلوی نانوایی شروع کردم و بخاطر تلاش و کیفیت کارم الان یه مغازه آش فروشی دارم که هر شب حدود 300 هزار تومان سود خالص ختلص برام داره یعنی دخلم حدود 1 میلیون هست هر شب / پس جوانان عزیز بروید کارآفرینی کنید و فقط برای خود کار کنید نه اینکه منت دولت یا دیگران را بکشید /
وضعی موجود داغون کنندست. اما که درد در این اماست، نوجوان هایی رو می شناسم که در شهر بسیار کوچک خودمان البته روستا بهتر است بگوییم، از فروش فلافل 2 تا 3 میلیون تومان کاسب می شوند و به کمتر از آن رضا نمی دهند
بابام همیشه بهم می گفت برو زندگیت رو عوض کن. الان می فهمم که مشکل همه ما اینه که با دید کار دولتی به استقبال کار غیر دولتی می ریم. مهندسی خوندیم برای چه؟ حتما برای کار بهتر بوده. الان کار با اون مدرک نیست معنیش اینه که فعلا همه اون مدارک بی ارزش هستن. پس وقت خودمان را بیشتر هدر ندیم. ما دنبال کار بهتر نبودیم بهتره بگم هدف رو گم کردیم الان برامون سخته که به عقب برگردیم. یا با هم بشید (10 نفر به بالا) یا هر کدوم برید سر یه کار ساده که بشه ازش نون در آورد. بدون اینکه فکر کنیم به شأنمون بر بخوره. آره بی کاری و منت کشی را به کار ساده ترجیح ندید. باور کنید خیلی ها با کمترین سواد پولدار ترین آدمها هستند. رزق هم خدا می دهد نه دولت پس کمی هم پیش خدا مدرک بگیریم
خواهر مراکز زیادی هستند تحت عنوان درمانگاههای دندانپزشکی خیریه که واقعا قیمتهاش مناسب و کارشون خوبه اونا رو پیدا کنید
اگه کسی به خاطر بیمه تکمیلی میخواد بره سراغ کار دولتی،لازم به این کارنیست. اگه بیمه تامیین اجتماعی باشه میتونه بره خانه کارگر از این طریق بیمه تکمیلی بشه
تحمل کنید عزیزان، زندگی 50 سال اولش سخته، بعدش خوب میشه بخدااااااااآ
من هم برای یه شرکت پیمانکار برای شهرداری کار میکنم. سه ماهه رفتم سرکار. عین سه ماهو به من حقوق ندادن . میگن شهرداری هنوز پول نداده به شرکت.لیسانس نرم افزار دارم. از بدبختی تو یه دانشگاهیی درس خوندم که به دوترم نکشید به دلیل ضعف امکانات اموزشی منحل شد و یکک ترم درگیر این دانشگاه و اون دانشگاه بودیم که انتقالیمونو درست کنند. ...
اقایی که این مقاله رو پست کردی . اینو بدون که اممثال من چی بگیم که تو دانشگاههایی درس خوندیم که بدلیل شرایط بد علمی منحل میشدن و هیچ اموزش درستی نبود. حالا هم شدیم یه مهندس بیسواد.. ما دنبال چه کاری بریم جز کارگری
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.