صادق زیباکلام در گفتوگو با «تابناک»؛
روحانی صورت مسأله نارضایتی مردم را بپذیرد
مسأله تنها این نیست که دیگر بابک زنجانی و سعید مرتضوی و... وجود نخواهند داشت، مسأله این نیست. ایشان میتوانست یکسری گامهای سادهتری بردارد. اینهاست که باعث بیاعتمادی مردم نسبت به دولت آقای روحانی میشود.


با اجرای مرحله دوم هدفمندی یارانهها و نامنویسی دوباره از مردم برای گرفتن یارانه نقدی، فشارها به دولت افزایش پیدا کرده است. از آغاز روی کارآمدن دولت، حاشیهسازیهایی برای دولت روحانی در ابعادی چون توافق هستهای، هدفمندی یارانهها، برگزاری جشن و ... به وجود آورده اند.
البته در این میان کارشناسان دلایل گوناگون و ارزیابیهای متفاوتی از عملکرد دولت به ویژه در زمینه اجرای دور دوم هدفمندی ارائه میکنند. برخی بر این باورند که دولت چارهای جز اجرای مرحله دوم به این شکل نداشته و در صورتی که روند گذشته ادامه پیدا میکرد، تورم و رکود اقتصادی به شدت گستردهتر میشد.
این در حالی است که شماری از مخالفان عملکرد دولت بر این باورند، هرچند اجرای مرحله دوم ضروری است، شیوه عملکرد دولت اشتباه بوده و میتوانست بسیار بهتر عمل کند.
به هر حال جدای از اینکه آیا دولت میتوانست بهتر عمل کند یا خیر، موضوع مهمتر اینجاست که بیگمان انتظار دولت از مردم برای انصراف مردم از یارانه نقدی بسیار بیش از اینها بوده و به نوعی دولت در برنامههای اقتصادی خود با رفتار مردم با شوک روبهرو شد.
در همین ارتباط، «تابناک» در گفتوگو با صادق زیبا کلام، تحلیلگر مسائل سیاسی عملکرد دولت و علل فشارهای روزهای اخیر به دولت را بررسی کرده است.
* آقای دکتر عدهای بر این باورند که بیاعتمادی به دولت، عامل این بود که مردم نسبت به انصراف داوطلبانه استقبال نشان ندادند؛ نظر شما چیست؟
ــ آنهایی که تعمدا یا سهوا میگویند این موضوع به آقای روحانی مربوط بوده است، فرقی نمیکند. چون متأسفانه انصراف ندادن تنها به مربوط روحانی نبود. در طرح نامنویسی یارانه همه مسئولین شکست خوردند.
* پس چرا ۷۳ میلیون نامنویسی کردهاند؟
ــ چرا ما بگوییم مردم فقط به روحانی اعتماد نکردند و به او نه گفتند. آیا اگر این داستان به جای اینکه در اردیبهشت و فروردین سال ۹۳ اتفاق بیفتد، در اردیبهشت ۹۲، ۹۱ و یا ۹۰ اتفاق افتاده بود، فکر میکنیم نتیجه عکس این بود. چرا شما فکر میکنید نتیجه خیلی متفاوت از اردیبهشت ۹۳ میشد؟
من اتفاقا معتقدم که اگر نامنویسی و اعلام نامنویسی در هر مقطعی دیگری شده بود، همین نتیجه را به باور میآورد. چرا ما سر خودمان را گول بزنیم، اگر در یک زمانی دیگر شده بود، نتیجه دیگری به بار میاورد.
* چرا شما فکر میکنید، نتیجه یکسان میشد؟
ــ مردم بیاعتماد شدهاند. تنها آقای روحانی از مردم نخواست که نامنویسی نکنید. مگر مراجع نگفتند اگر کسی مستحق نامنویسی نیست، نامنویسی نکند و حرام است. مگر سایر نمایندگان مجلس، چهرهها و شخصیتهای اصولگرا از مردم نخواستند نامنویسی نکنند؟ این اشتباه خیلی بزرگی است. ما نباید مثل خرگوش در خواب غفلت فرو رویم؛ اگر فکر کنیم که مردم فقط به روحانی نه گفتند و آمدند نامنویسی کردند.
* به نظر شما، دولت نمیتوانست مکانیزم بهتری برای انصراف از یارانهها ایجاد کند که این مشکلات پدید نیاید؟
ــ بنده بر این باورم از همان آغاز کار ستون و پایه یارانهها کج بنا شد. دیوار یارانه از همان ابتدا در سال ۸۹ کج بالا رفت و دولت آقای احمدینژاد به جای اینکه یارانهها را به کسانی که مستحق گرفتن یارانه هستند، بدهد، میان تمام مردم پخش کرد. ایشان در اقدامی حساب شده برای افزایش محبوبیت، دست به یک مانور و اقدام پوپولیستی زد و گفت،این پول مال خود مردم است.
بعد در تلویزیون گفت این پول با برکت است، این پول امام زمان است و این پول را قاتی پولهای دیگرتان نکنید. تمام مدت هدف دولت قبلی، بهرهبرداری تبلیغاتی و پوپولیستی از مسأله یارانهها بود. البته متأسفانه من فقط دولت آقای احمدینژاد را مقصر نمیدانم. من مجلس، رادیو تلویزیون و تمام ارکانهای اجرایی نظام در سال ۸۹ را مقصر میدانم که سکوت کردند، بلکه حتی بهبه گفتند. چرا همه چیز را گردن احمدینژاد بیندازیم. اصولگرایان همین قدر مقصرند که آقای احمدینژاد.
* پس در دوره جدید چه قصوری متوجه دولت روحانی است؟
ــ قصوری که من متوجه روحانی میبینیم مماشات است. ایشان وقتی که رئیس جمهور شدند، باید قرص و محکم میایستاد و از همان آغاز کار میگفت پرداخت پول نقدی یارانهها نادرست بوده و این کار را ادامه نمیداد. ایشان گفت که مجلس اینکار را به گونهای درست کند و مجلس از دولت خواست این کار را درست کند. دولت لایحه هدفمندی را فرستاد برای مجلس و دولت برای مجلس پس فرستاد.
* چرا دولت قبل از درخواست مردم برای انصراف از یارانهها، اقدامات اعتمادساز انجام نداد. مثلا تورم را کاهش میداد یا با دانه درشتهای اختلاسگر برخورد میشد، تا مردم بتوانند به دولت اعتماد کنند؟
ــ مردم برای اینکه چرا داریم نامنویسی میکنیم، انگیزههای و توجیهات مختلف داشتند. مخالفان دولت خیلیهاشان گفتند که موضوع نامنویسی یارانهها، رفراندوم برای محبوبیت دولت بود. خیلی از کسانی که آمدند نامنویسی کردند، میگفتند ما انگیزه سیاسی نداشتیم و همینطوری نامنویسی کردیم. قطعا انگیزه سیاسی برای شماری از این ۷۳ میلیون بوده است. کسی نمیتواند بگوید همه انگیزه سیاسی داشتهاند و برای اینکه نه گفته باشند، آمدهاند نامنویسی کردهاند. البته کسی هم نمیتواند بگوید همه این ۷۳ میلیون نیازمند بودهاند.
به نظر شما عملکر دولت در این زمینه مناسب بود؟
ــ رفتار روحانی خیلی محافظه کارانه بوده است. ایشان به شدت نگران بوده است که یک وقت اصولگرایان دلخور و ناراحت نشوند و مشکلی بین ایشان و اصولگرایان پدید نیاید. در نتیجه ایشان در بسیاری از مسائل مماشات و سکوت میکند.
مسأله تنها این نیست که دیگر بابک زنجانی و سعید مرتضوی و... وجود نخواهند داشت، مسأله این نیست. ایشان میتوانست یکسری گامهای سادهتری بردارد. اینهاست که باعث بیاعتمادی مردم نسبت به دولت آقای روحانی میشود.
* همینطور که فرمودید همه باختند اما دولت باید چه کاری انجام دهد تا اجماع سازی پیرامون مسائل ملی ایجاد کند؟
ــ نخستین کار پذیرش صورت مسأله است. او باید بگوید ما با یک بحران روبهرو بودیم و مردم به نوعی نارضایتی خود را نشان دادند. فقط روحانی نیست که باید گامهایی را در راستای به وجود آوردن اعتماد ملی بردارد، بلکه باید همه ارگانها از جمله مجلس، خبرگان، صدا و سیما و... این اعتمادسازی را انجام دهند.
عدهای از تحلیلگران بر این باورند که اصولگرایان و اصلاح طلبان منتظرند ببینند، دولت روحانی به سمت کدام یک از آنها بیشتر متمایل میشوند تا از وی حمایت کنند. ارزیابی شما چیست؟
ــ آنچه مسلم است، عقبه اجتماعی دولت آقای روحانی جریان اصلاحات و اصلاح طلبی است. اگر آقای روحانی در یک دست ماه و در یک دست خورشید بگیرد و بگوید من اصولگرا هستم، اصولگرایان ایشان را قبول نمیکنند. اصلا نباید این تصور را کرد که اگر ایشان چراغ سبزی به اصولگرایان نشان بدهد، آنها میگویند آقای روحانی با ماست. اصولگرایان روحانی را قبول ندارند.
متن کامل گفت و گو را اینجا بخوانید.
البته در این میان کارشناسان دلایل گوناگون و ارزیابیهای متفاوتی از عملکرد دولت به ویژه در زمینه اجرای دور دوم هدفمندی ارائه میکنند. برخی بر این باورند که دولت چارهای جز اجرای مرحله دوم به این شکل نداشته و در صورتی که روند گذشته ادامه پیدا میکرد، تورم و رکود اقتصادی به شدت گستردهتر میشد.
این در حالی است که شماری از مخالفان عملکرد دولت بر این باورند، هرچند اجرای مرحله دوم ضروری است، شیوه عملکرد دولت اشتباه بوده و میتوانست بسیار بهتر عمل کند.
به هر حال جدای از اینکه آیا دولت میتوانست بهتر عمل کند یا خیر، موضوع مهمتر اینجاست که بیگمان انتظار دولت از مردم برای انصراف مردم از یارانه نقدی بسیار بیش از اینها بوده و به نوعی دولت در برنامههای اقتصادی خود با رفتار مردم با شوک روبهرو شد.
در همین ارتباط، «تابناک» در گفتوگو با صادق زیبا کلام، تحلیلگر مسائل سیاسی عملکرد دولت و علل فشارهای روزهای اخیر به دولت را بررسی کرده است.
* آقای دکتر عدهای بر این باورند که بیاعتمادی به دولت، عامل این بود که مردم نسبت به انصراف داوطلبانه استقبال نشان ندادند؛ نظر شما چیست؟
ــ آنهایی که تعمدا یا سهوا میگویند این موضوع به آقای روحانی مربوط بوده است، فرقی نمیکند. چون متأسفانه انصراف ندادن تنها به مربوط روحانی نبود. در طرح نامنویسی یارانه همه مسئولین شکست خوردند.
* پس چرا ۷۳ میلیون نامنویسی کردهاند؟
ــ چرا ما بگوییم مردم فقط به روحانی اعتماد نکردند و به او نه گفتند. آیا اگر این داستان به جای اینکه در اردیبهشت و فروردین سال ۹۳ اتفاق بیفتد، در اردیبهشت ۹۲، ۹۱ و یا ۹۰ اتفاق افتاده بود، فکر میکنیم نتیجه عکس این بود. چرا شما فکر میکنید نتیجه خیلی متفاوت از اردیبهشت ۹۳ میشد؟
من اتفاقا معتقدم که اگر نامنویسی و اعلام نامنویسی در هر مقطعی دیگری شده بود، همین نتیجه را به باور میآورد. چرا ما سر خودمان را گول بزنیم، اگر در یک زمانی دیگر شده بود، نتیجه دیگری به بار میاورد.
* چرا شما فکر میکنید، نتیجه یکسان میشد؟
ــ مردم بیاعتماد شدهاند. تنها آقای روحانی از مردم نخواست که نامنویسی نکنید. مگر مراجع نگفتند اگر کسی مستحق نامنویسی نیست، نامنویسی نکند و حرام است. مگر سایر نمایندگان مجلس، چهرهها و شخصیتهای اصولگرا از مردم نخواستند نامنویسی نکنند؟ این اشتباه خیلی بزرگی است. ما نباید مثل خرگوش در خواب غفلت فرو رویم؛ اگر فکر کنیم که مردم فقط به روحانی نه گفتند و آمدند نامنویسی کردند.
* به نظر شما، دولت نمیتوانست مکانیزم بهتری برای انصراف از یارانهها ایجاد کند که این مشکلات پدید نیاید؟
ــ بنده بر این باورم از همان آغاز کار ستون و پایه یارانهها کج بنا شد. دیوار یارانه از همان ابتدا در سال ۸۹ کج بالا رفت و دولت آقای احمدینژاد به جای اینکه یارانهها را به کسانی که مستحق گرفتن یارانه هستند، بدهد، میان تمام مردم پخش کرد. ایشان در اقدامی حساب شده برای افزایش محبوبیت، دست به یک مانور و اقدام پوپولیستی زد و گفت،این پول مال خود مردم است.
بعد در تلویزیون گفت این پول با برکت است، این پول امام زمان است و این پول را قاتی پولهای دیگرتان نکنید. تمام مدت هدف دولت قبلی، بهرهبرداری تبلیغاتی و پوپولیستی از مسأله یارانهها بود. البته متأسفانه من فقط دولت آقای احمدینژاد را مقصر نمیدانم. من مجلس، رادیو تلویزیون و تمام ارکانهای اجرایی نظام در سال ۸۹ را مقصر میدانم که سکوت کردند، بلکه حتی بهبه گفتند. چرا همه چیز را گردن احمدینژاد بیندازیم. اصولگرایان همین قدر مقصرند که آقای احمدینژاد.
* پس در دوره جدید چه قصوری متوجه دولت روحانی است؟
ــ قصوری که من متوجه روحانی میبینیم مماشات است. ایشان وقتی که رئیس جمهور شدند، باید قرص و محکم میایستاد و از همان آغاز کار میگفت پرداخت پول نقدی یارانهها نادرست بوده و این کار را ادامه نمیداد. ایشان گفت که مجلس اینکار را به گونهای درست کند و مجلس از دولت خواست این کار را درست کند. دولت لایحه هدفمندی را فرستاد برای مجلس و دولت برای مجلس پس فرستاد.
* چرا دولت قبل از درخواست مردم برای انصراف از یارانهها، اقدامات اعتمادساز انجام نداد. مثلا تورم را کاهش میداد یا با دانه درشتهای اختلاسگر برخورد میشد، تا مردم بتوانند به دولت اعتماد کنند؟
ــ مردم برای اینکه چرا داریم نامنویسی میکنیم، انگیزههای و توجیهات مختلف داشتند. مخالفان دولت خیلیهاشان گفتند که موضوع نامنویسی یارانهها، رفراندوم برای محبوبیت دولت بود. خیلی از کسانی که آمدند نامنویسی کردند، میگفتند ما انگیزه سیاسی نداشتیم و همینطوری نامنویسی کردیم. قطعا انگیزه سیاسی برای شماری از این ۷۳ میلیون بوده است. کسی نمیتواند بگوید همه انگیزه سیاسی داشتهاند و برای اینکه نه گفته باشند، آمدهاند نامنویسی کردهاند. البته کسی هم نمیتواند بگوید همه این ۷۳ میلیون نیازمند بودهاند.
به نظر شما عملکر دولت در این زمینه مناسب بود؟
ــ رفتار روحانی خیلی محافظه کارانه بوده است. ایشان به شدت نگران بوده است که یک وقت اصولگرایان دلخور و ناراحت نشوند و مشکلی بین ایشان و اصولگرایان پدید نیاید. در نتیجه ایشان در بسیاری از مسائل مماشات و سکوت میکند.
مسأله تنها این نیست که دیگر بابک زنجانی و سعید مرتضوی و... وجود نخواهند داشت، مسأله این نیست. ایشان میتوانست یکسری گامهای سادهتری بردارد. اینهاست که باعث بیاعتمادی مردم نسبت به دولت آقای روحانی میشود.
* همینطور که فرمودید همه باختند اما دولت باید چه کاری انجام دهد تا اجماع سازی پیرامون مسائل ملی ایجاد کند؟
ــ نخستین کار پذیرش صورت مسأله است. او باید بگوید ما با یک بحران روبهرو بودیم و مردم به نوعی نارضایتی خود را نشان دادند. فقط روحانی نیست که باید گامهایی را در راستای به وجود آوردن اعتماد ملی بردارد، بلکه باید همه ارگانها از جمله مجلس، خبرگان، صدا و سیما و... این اعتمادسازی را انجام دهند.
عدهای از تحلیلگران بر این باورند که اصولگرایان و اصلاح طلبان منتظرند ببینند، دولت روحانی به سمت کدام یک از آنها بیشتر متمایل میشوند تا از وی حمایت کنند. ارزیابی شما چیست؟
ــ آنچه مسلم است، عقبه اجتماعی دولت آقای روحانی جریان اصلاحات و اصلاح طلبی است. اگر آقای روحانی در یک دست ماه و در یک دست خورشید بگیرد و بگوید من اصولگرا هستم، اصولگرایان ایشان را قبول نمیکنند. اصلا نباید این تصور را کرد که اگر ایشان چراغ سبزی به اصولگرایان نشان بدهد، آنها میگویند آقای روحانی با ماست. اصولگرایان روحانی را قبول ندارند.
متن کامل گفت و گو را اینجا بخوانید.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
اینطور که پیداس در مسٔله رانت و اینها به بن بست عجیبی برخوردیم. باس این موضوع را از دیدگاهی کاملا جدید نگاه و تحلیل و بررسی کرد و توضیح داد طوریکه در نور جدید بتوان آنر شفافتر مطرح نمود. ببینید این یک چیز طبیعیست که انقلابیهای دیروز به رانت خواران امروز بدل شوند دلیلش هم خیلی ساده است چونکه ما همه هنوز در همان سیستم مادی اقتصاد بیمار جهانخوار زندگی میکنیم و سیستم دیگری را هنوز جایگزین آن که نکرده ایم لذا در چنین سیستمی چنین اتفاقاتی هم رخ میدهد. اما درمان آن لازمه اش شفافیت است و شفافیت لازمه اش اینست که آبروی انقلابیون دیروز / رانت خواران محترم امروز نرود. فکر میکنم این آبرویی که اینها مد نظرشان است وابسته به حرف و حدیث های مردم است که شعر میگوید دهان مردم را بهیچوجه نمیشود بست! پس آن آبرویی که دین میگوید احتمالا باس یک چیز دیگری باشد نه اینکه وابسته به دهان مردم است!! چونکه خب پر واضح است خیلی چیزها هستن که از این آبروهای مادی مردمی مهمترند. یکیش همین انقلاب بلاتکلیف شماست و دو دیگر شاید عشق به آرمانهای معنوی باشد و از این جور چیزها!
مردم مجبور بودن بین بد و بدتر بدو انتخواب کنن وگر نه میدونیم که اینم زیاد خوب نیست
با این وضع معیشت وای به حال آموزش وپرورش
بهتر نیست به اربابان تعارف یه تیکه دیگه ازاین سرزمین روبدیم بلکه باما راه بیان
انرزی هسته ای کیلو چنده بزار همه بخورن اقایونی که الان میخورنم مال 8 سال قبله هنوز 6ماه نگذشته بود که تلنگ این دولت در رفت
اين جملاتي كه آقا يا خانم ملايم فرموده اند يعني چه ؟
حكايت مضمون حكايت پادشاه و درويش است كه پادشاه در مقابلش ايستادو گفت چه آرزو داري و درويش گفت به كناري رو تا آفتاب بر من بتابد.
آقای روحانی چون اقتصاد نمیداند نمیتواند تصمیم بگیرد که مثلا نظر وزیر اقتصاد را عملی کند یا رییس بانک مرکزی یا معاون اول یا ... چون هر کدام یک نظری میدهند. آنوقت نتیجه آن این میشود که بورس 4ماه و نیم است که در کما بسر میبرد.
البته اگر اول متن مینوشتید که گزارش کامل هو موجود است ما مجبور نمیشدیم که یکبار گزارش خلاصه رو بخونیم و یکبار دیگه هم گزارش مفصل رو
اگراين روش كه هرسال مابياييم وقيمتها را بالاببريم روزي مي رسد كه اگركل حقوق را بدهيم نمي توانيم يك قالب پنير يا دويست گرم گوشت بخريم تاكي اين اقتصاد مريض را تحمل كنيم هركس پشت تريبون مي ره يا دكتره يا مهندس ولي وضعيت كشور هرروز بدترمي شه و...........................................
در هنگامه غصه خوردن، هميشه گفتنها و گفتنهای مکرر است. از یک سو وجود یک فرد یا یک طبقه رانت خوار در جامعه ایرانی که راهشان به همه جا باز است و همه درها به روی آنان گشوده است و در مقابل آن خیل عظیم جوانانی که راهشان از هر جهت بسته است؛ یکی از بیسرانجامی در وطن سودای مهاجرت دارد، یکی برای امرار معاش خانواده تن فروشی میکند، یکی سرمایه اندکش را برای واردات اجناس درجه چندم حراج کرده و اجناس روی دستش مانده و دیگری شب و روز التماس میکند تا موعد چک پنج میلیونی که کشیده را به هر نحوی شده عقب بیاندازد. این غصه، در جامعه ایرانی مکرر است. سالهاست که همه هم این جوانان مستاصل وطن را میبینیم و هم این طبقه رانت خوار را. سالهاست که از این غصه میگوییم و میگوییم، اما نه جوان ایرانی حال و روز بهتری پیدا کرده است و نه طیف رانت خواران نفتی و غیر نفتی عده و عده یشان کم شده است. فقط رانت خواران به تناسب تغییر قدرت، جایگاهشان تغییر کرده است و هنرمندترین آنان البته، با تغییر قدرتها هم از جایشان تکان نخورد هاند. استوار همچون کوه ایستادهاند و میخورند؛ رانت را میگویم. بیت المال را. دسترنج ملت رنج کشیده را و جوانان حسرت کشیده را. سال هاست این غصه را مکرر میکنیم و هیچ اتفاق تازهای هم نمیافتد. فقط تعداد جوانانی که راهشان به همه جا بسته است همچنان زیاد میشود و رانت خواران همچنان به آنان میخندند.
سالهاست داریم همین جور زندگی میکنیم و دارند همین جور میمیرند!
سالهاست كه با نگفتنهایمان اسطورههای این ملت را به فراموشی سپرده ايم. آنقدر از چمرانها و وصالیها نگفتهایم که حتی آنان که میدانند و میشناسد آنان را، فراموششان کردهاند. آنقدر از رنج مردمی چون پاوه و خرمشهر و سوسنگرد و... را نگفتهایم که گویی هیچ اتفاقی در تاریخ نزدیک این مملکت نیفتاده است. انگار هر چه بوده، همچون اکنون، آرامش و امنیت بوده است. آنقدر از مردان و زنانی که همه زندگیشان را برای امروز ایرانیان دادهاند، نگفتهایم که گویا هیچوقت چنان انسانهایی در میان ما نزیستهاند. رنج و درد این مردم را چنان در لای زرورقهایی شیک مطرح کردهایم که انگار اصلا حماسهای در میان نبوده است.
همه هنر ما گویا این بود که بگوییم سربازی، رزمندهای تیری خورد و به آرامی بر زمین افتاد و به شهادت رسید. آرام آرام. رزمندهای که درد کشید، جگرش آتش گرفت، خانودهای که برای یک عمر بیسرپرست شد و پدر و مادری که ستون فقراتشان شکست و مردمی که... نگفتهایم و نمیگوییم.
اصلا چه تعداد ما میدانیم پاوه کجاست؟ قائله پاوه چه بود و وصالی و چمران که بودند و چه کردند؟ از چمران و همت و باقری نامهایی مانده است که بر بزرگ راههای تهران مانده است. آنقدر از دورها و دورترها برایمان گفتهاند که سی سال پیش خودمان را فراموش کردهایم.
ساختن فخر و اعتبار جوانمردان و جوان زنان ایرانی در سالهای نه چندان دور در همین بیست یا سی سال گذشته کار سختی است. گفتن از هنر مردان و زنان رنج کشیدهٔ این دیار در آن برهه سختی میخواهد و فداکاری. آنان در ويلاهاي شیک نجنگیدهاند، آنان در گراند هتل نزیستهاند. آنان برای این خاک، برای این سرزمین جنگیدهاند، گلوله خورده اند، جان خود را از دست دادهاند! اما که میداند چگونه؟ چه کسی میداند چگونه ایستادهاند که نسل بعد آنان بر جا بماند؟ غصه ما از این نگفتن هاست. نگفتنهایی که مکرر شده است.
سالهاست داریم همین جور زندگی میکنیم و دارند همین جور میمیرند.
واقعیت این است که مملکت داری اداب و هنر دارد و کار بلد میخواد متاسفانه تا حالا اینگونه نبوده باید کسانی اداره مملکتو در دست بگیرند که کار بلد باشند پاسخگو باشند از دل مردم باشند این راهی که مملکت داره میره به ناکجا آباده
اگه میتونستم 20 تا مثبت میدادم
تیتر هیچ همخوانی ندارد
تا زمانی که حکومت ،مردم را به دو گروه خودی و غیر خودی تقسیم کرده و همه امکانات و فرصتها را برای اقلیت خودی آزاد و راحت و برای بقیه مشکل و صعب العبور می کند ،رانت خواری وجود دارد و بی اعتمادی مردم به کل نظام هم کماکان ادامه خواهد داشت
این نتیجه مدیریت جهانی دولت عدالت گستر مهرورز هست جانم اشتباه نکنین
آقاجان خجالتم خوب چیزیه بخدا
این بدبختا دارن گندکاری دولت قبل رو جمع و جور میکنن
یادت نره اگه تیم احمدی ادامه داشت دلار الان به ده هزار بیشتر رسیده بود سود وام های بانکی کجا سه برابر شده که داری دروغ می بافی.
در ضمن اگر احمدی نژاد بنزین را 550 درصد گران کرد اینها 50 درصد گران کردند
تو دقیقا قصد حمایت از احمدی نژاد داری غزیز
از افکار پوپولیستی دست بردارید که هشت سال با اسم حمایت از محرومین تیشه به ریشه کشور زدند و درآمدهای افسانه ای کشور را بر باد دادند
جناب تو فکر میکنی کشور فقط مال بازنشسته هاست و بقیه هیچ سهمی ندارند؟
آقاي زيبا كلام چند پوست خربزه درشت زير پاي رفيقت، روحاني است كه خودش هم به آن ها مي لفزايد:
1- آن موضوع توزيع سبد كالا كه عذر خواهي هم اثر نبخشيد و مردم علنا داد مي زدند احمدي نژاد برگردد
2- اين قضيه يارانه ها كه نمي خواهد قانون را اجرا كند.
3- اين دو مرحله افزايش حقوق شاغلين كه به قيمت نارضايتي ميليون ها نفر بازنشسته و افراد تحت پوشش آن ها فقط مي خواهد شاغلين را راضي كند
4- اين هم شعار هايي كه داد و نمي تواند اندكي را هم عملي نمايد و اميد كجاست؟
اگه احزاب قوی و مطبوعات آزاد داشتیم این همه فساد نبود علت اینکه تو کشور های پیشرفته حاکمان از بالا تا پایینش جرات تخلف ندارند از ترس حزب رقیب و افشاگری مطبوعات آزاده واگه مطبوعات جرات تهمت وافترا ندارند از ترس قانون سفت وسخت و قوه قضائی مستقله و....
این یک فریبکاری بود طبق قوانین که برای هدفمندی وضع کردن در هر فاز باید مبلغی از آن به صورت نقدی به مردم تخصیص داده می شد دولتی ها بحث انصراف و ثبت نام را پیش کشیدند تا مردم را گمراه کنند و مبلغی را که در فاز دوم شامل مردم می شد را ندهند. وگرنه اظهر من الشمس بود که همه ثبت نام می کنند.
متاسفانه چوب این دغل کاری را مردم و مملکت در نهایت می خورند!!!
فساد های کلان را ما نمی بینیم و فقط می خوانیم اما توی جامعه و زندگی روزمره به وفور می بینیم شامل پارتی بازی؛ رشوه, رفیق بارتی بازی،بی توجهی با حق و حقوق مردم؛بی توجهی به قانون و انظباط اجتمایی از جانب نهاد های دولتی که به توده مردم هم سرایت می کنه و و و و متاسفانه نظارتی نیست و اگر هست تو دست همین سیستم فاسد است.ومتاسفانه هممون علم کلام خوندیم خیلی خوشگل و اتو کرده حرف می زنیم و علم عمل نه خوندیم و نه بلدیم.در حرف مکارم اخلاقیم و در عمل آخر بی اخلاقی. تعمیم به همه نیست ولی وضعیت غالب است ومتاسفانه!!! وباز متاسفانه آب از سر چشمه گل آلوده است ووو
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.