ایلام و ۲۵۰ شب یک نفس ایستادگی

به گزارش خبرنگار تابناک در استان ایلام، میدان ۲۲ بهمن شهر ایلام این روزها تنها یک مکان نیست؛ دفتر ثبت خاطراتی است که گذر زمان را به نظاره نشسته است. شب‌ها و روزها یکی پس از دیگری سپری می‌شوند، بهار و تابستان رفتند و اکنون پاییز، با برگ‌های رنگ‌رنگش، بوی مقاومت و ایستادگی می‌دهد. گویی هر فصل، فصلی از کتاب پایداری مردمانی است که عشق به خاک را با گوشت و پوست خود لمس کرده‌اند.

آری، مقاومت؛ واژه‌ای که در این میدان معنا پیدا کرد. شب‌هایی که باران شدید می‌بارید و خیابان‌ها را به رودخانه تبدیل می‌کرد، و شب‌هایی که سوز سرما تحمل را به چالش می‌کشید، اما تنها چیزی که باقی ماند، ایستادگی برای حمایت از رزمندگان و پاسداری از خاک کشور بود. هیچ قطره باران و هیچ تندبادی نتوانست اراده‌ها را سست کند.

۲۵۰ شب گذشت، اما همچنان مردم ایلام همگام با سراسر کشور، در میدان‌ها ایستادگی را با حضورشان معنا می‌کنند. این حضور، تنها یک حرکت نمادین نیست؛ تجلی وفاداری به آرمان‌هایی است که نسل‌ها برای آن ایستاده‌اند و ایستاده‌اند تا مبادا گرگ‌ها به خود اجازه دریدن دهند. آن‌ها آمده‌اند تا به رزمندگان میدان جنگ بگویند: «ما هم هستیم؛ پشت شما، کنار شما.»

این ایستادگی، پیامی روشن به دشمنان دارد: ملتی که پشتیبان رزمندگانش باشد، هرگز تنها نمی‌ماند. مردمان ایلام با حضور خود در این میدان، نشان دادند که جان فدای این آب و خاک می‌کنند و از هیچ تهدیدی نمی‌هراسند. هر شب که در میدان ۲۲ بهمن سپری می‌شود، خود گواهی است بر عزمی راسخ که ریشه در ایمان و عشق به وطن دارد.

۲۵۰ شب، عددی است که شاید در تقویم کوچک به نظر برسد، اما در دل تاریخ این سرزمین، فصلی بلند از ایثار و مقاومت را رقم زده است. این شب‌ها، شب‌های بیداری است؛ شب‌هایی که مردم به جای خواب، ایستادند تا امنیت و آرامش را به رزمندگان هدیه کنند. و این ایستادگی، میراثی است که از نسلی به نسل دیگر منتقل خواهد شد.

اکنون که پاییز از راه رسیده و باد برگ‌های زرد را با خود می‌برد، میدان ۲۲ بهمن همچنان پابرجاست. مردمانی که هر شب با حضور خود، صحنه‌ای از وحدت و همدلی را به نمایش می‌گذارند. آن‌ها ثابت کرده‌اند که مقاومت، تنها یک شعار نیست؛ یک سبک زندگی است که در رگ‌هایشان جریان دارد و تا آخرین نفس، پای آن خواهند ایستاد.

و اینک، پس از ۲۵۰ شب، ایلام همچنان ایستاده است. ایستاده تا بگوید: «ما همان مردمان دیروزیم؛ با همان عزم و همان ایمان.» و این ایستادگی، تا زمانی که پرچم این سرزمین برافراشته است، ادامه خواهد یافت. ۲۵۰ شب گذشت، اما راه، هنوز ادامه دارد و دل‌ها، هنوز در میدان است.

یادداشت: مجتبی قیطاسی