آیا واقعا ما عصبانی‌ترین مردم جهانیم؟

خوشحالم که هیچی نداریم عوضش هنوز صداقت داریم فکر نمی کردم اینقدر نظر موافق باشد عصبانی هستم حتی اگر فیلم عصبانی نیستم توقیف شود عصبانی هستم از جهل ویرانگر

ما مردمانی بسیار عصبانی هستیم

تو همين نظرات دوستان معلوم شد كه هستيم البته همه جا خوب و بد پول دار و بي پول فرهنگي و بي فرهنگ داره ولي مشكلات اقتصادي در ايران
مردم رو كمي بي رحم كرده و هر كس به فكر خودشه و البته شايد هم حق
داره
متاسفانه با سياستهاي غلط بعضي از اقايون كشور ثروتمندي مثل ايران مردم به سختي زندگي ميكنند و همين سختيها و فشارهاي زندگي مشكلاتي رو بوجود مياره كه باورش سخته ديگه عشق محبت و مردونگي معرفت از مغزها پاك شدن
مشكلات آنقدر زياد شده كه نميدوني از كدوم حرف بزني
فقط إينو ميدونم تحريمها كمر مردم رو خم كرد و ناچارن دست به هر كاري
ميزنند و تحريمها هم بخاطر سياستهاي غلط بر ما إهمال شد
ما مردم شعارشديم دوست دارم نميرم يك بار ديگه روزهاي اول انقلاب رو ببينم كه مردم بي نهايت با هم مهربان بودند اما امروز برادر به برادر رحم
نميكنه براي چي ؟ من ميگم فشار زندگي اگر فشار نباشه دعواها ذزديها
و عصبانيتها به مرور كم و از بين ميرند كه ان هم از پس ديپلماتهاي ما بر نمياد
در اين شرايط بايد راه تعامل رو باز كرد حتي با امريكا كه دشمن سر سخت ايرانه واقعا همين مرگ بر امريكا و غيره گفتنها بجز اينكه براي خودمون دشمن درست كرديم منفعتي داشته أيا با مرك بر امريكا و انگليس و غيره ككشون گزيده شده جز اينكه هر جنس يك دلاري رو با چند برابر به توسط مافيا ي خودشون به ما فروختن
فقط إينو ميدونم ايران كشوري نبود كه همچين بلاي سرش بياد كه مردمش بخاطر هيچ و پوچ بجون هم بيافتند

از این گزارش عصبانی نشیم. همیشه خوشحال باشیم. و به این حرف ها توجه نکنیم. خوشحال کسی است که به این توجه نکند که دیگران چه می گویند.

به نظر من با در نظر گرفتن رفتار روزمره ما ایرانی ها مردم عصبانی هستیم ولی این که عصبانی ترین مردم جهان باشیم رو نمیدونم. به نسبت اکثر کشور ها ما بیشتر عصبی و خشن هستیم.

بنظرم صحیحه عصبی هستیم وقتی من که تو دهه 60 مدرسه ابتدایی بودم و هر روزمو تو سن 6-7 سالگی از صبح سر صف با خشم مرگ بر امریکا و شوروی و انگلیس و فرانسه میگفتم و همش اخطار آژیر قرمز و صدای موشک که هنوز یادم نرفته صدای قلبمو از گلوم میشنیدم بعد تو سنی که کنکور دادن فقط استرس بود و بعد تحصیل تا اومدیم وارد بازار کار بشیم برادر احمدی نژادو دوستان پاکدست به خاک سیاه نشوندنمون موبایلی که تو تمام کشورها از سوپرمارکت سر کوچتون میخریدین رو 500 هزار تومان اون زمان بعد 1 روز تو صف بودن میخریدیم تا 1 سال بعد با منت تحویلمون بدن بعد خودرو میخواستیم بخریم پراید N سال قبل رو چند برابر قیمت واقعی میخریدیم باز هم تو صف بعد چند ماه یک لگن تحویل میگرفتیم تازه بعد از اون بازم تو صف خدمات پس از فروش بودیم که ماشین صفر کیلومتر فن موتورش کار نمیکنه جوش میاره ماشین .بعد مسکن میخواستیم تا میومدیم پولی جمع کنیم تا بخریم قیمتا 3 برابر میشد طوری که الان یک آپارتمان شخصی رویا شده برامون و هزاران مورد دیگه .منی که تو دبیرستان بجای اینکه انگیزه تحصیل داشته باشم بایذ استرس میداشتم که سر صبح مدیر مدرسه دم در ایستاده و منو به چشم یک مجرم نگاه میکنه حتی منی که پسر بودم نمیتونستم حتی جوراب سفید پام کنم بنظر شما این جامعه که اکثرشون شرایط منو گذروندن آیا اعصابی براشون باقی مونده که بخوان عصبی نباشن ؟واقعاٌ از آمارهای نزاع و درگیری هر روزه نمیتونین متوجه بشید ؟

کم نه؟!

به نظر بنده اين گزش صحيح است استانه تحمل ما تا حد زيادي پايين امده و همچنين روحيه انتقاد پذيري و صبرمان جالبه كه تمسخر كردن عادي شده

ما عصبانی نیسستیم. اینا همش حرف و مزخرفاته. هر کی گفته بیجا کرده ، چشمش و در میاریم..

یک مورد عینی: من برای انجام کاری اداری در دانشکده عمران دانشگاه تهران که در آن درس می خواندم به دفتر رییس داشکده که درب آن باز بود وارد شدم. قبل از ورود هم در زدم، با وجود این که درب باز بود. منتظر ایستاده بودم تا کسی بیاید که ناگهان کارمند دفتر رییس که یک آقا بود با عصبانیت وحشتناکی در حد کسانی که شیشه مصرف کرده اند به سمت من حمله کرد و شروع به توهین و فحاشی کرد. من که متحیر مانده بودم که علت چیست شروع به عذرخواهی کردم ولی او باز هم ول کن ماجرا نبود. آخرش هم نفهمیدم چرا این کار را کرد مگر این که در حال انجام عملی خلاف شبیه دانشگاه زنجان بوده که من سر رسیدم.....اگر این اتفاق در یک کشور مترقی می افتاد این شخص از کار بیکار و مجبور به عذرخواهی رسمی به دلیل فحاشی بود. ولی در ایران من دانشجو دیدم اگر بخواهم پیگیری کنم اعصاب و عمرم تلف می شود و آخرش هم بدهکار می شوم. این نمونه ای از دهها موردی بود که در یک روز می بینیم...

وقتی در برابر مشکلاتی قرار می گیری که برای حلشون دستت بسته است اولین عارضه اش عصبانیته. آقا وقتی که نه دولت می تونه به من کمک کنه تا محل مسکونیم فرسوده ام رو در جهت مقابله با زلزله بازسازی کنم نه خودم اون توانایی مالی رو دارم که این کارو انجام بدم، مرض دارین چپ می رین راست میاین هی هشدار می دین قراره توی تهرون زلزله بیاد؟ این چه فایده ای داره به جز افزایش استرس و عصبانیت من نوعی؟!!!!

فقط لازمه بدانیم روزانه سی هزار تماس با پلیس 110 برای مشاجره ها گزفته می شود و بغیر از هزاران دعوای خیابانی که هر روز همگی ما مشاهده می کنیم که کسی هم به پلیس زنگ نمیزند ملتی عصبانی هستیم؟ صد در صد

ما كه با مردم ديگر گشورهابرخوردي نداشتيم كه مقايسه كنيم

ما كه با مردم ديگر گشورهابرخوردي نداشتيم كه مقايسه كنيم

هر ایرانی با این خصوصیات:
کم جنبه،نوک دماغ بین،دقیقه ی نودی،خود مدار
و خودبین مسلما بی صبر و حوصله و زود از کوره در بروست.

چه این بحث ها خوبه آدم میفهمه که بقیم مشکلات مشابه خودش رو دارن و ازش ناراضی ان.
همین که از عصبانی بودنموم ناراحتیم خودش جای امیده. من که به خانمم قول دادم مشاور برم براش زندگیم از استرس و عصبانیت داره نابود میشه

بله هستیم
عصبانی خودبزرگ بین بی توجه به حقوق دیگران
و تا وقتی عیب هامون را قبول نکنیم درمانش هم نمیتوانیم بکنیم