كاش فوتبال ايران صد منصور داشت

براي توصيف منصور پورحيدري اشاره به تمام جام هايي كه برده، تاكيد روي وفاداري كم نظيرش به استقلال ، انگشت نهادن بر شاگردان زيادي كه تربيت كرده و نگاه كردن به افتخارات دست نيافتني اش در ايران و آسيا كافي نيست.

 منصورخان را بايد بالاتر از همه اينها معرفي كرد. پورحيدري را بايد با منش ويژه اي كه دارد و در تمام سي چهل سال گذشته اين منش را حفظ كرده شناخت و شناساند.

پورحيدري نماد زندگي سالم در فوتبال ايران است. او كسي است كه مي توان داستان زندگي و موفقيت هايش را روايت كرد و از دل آن به اين مهم رسيد كه مي شود؛

موفق بود اما سياه كار نبود.

زرنگ بود اما كلاهبردار نبود.

قهرمان شد اما رشوه نداد.

صندلي مربيگري بهترين تيم آسيا را سالها حفظ كرد اما سخيف رفتار نكرد.

محبوب بود اما ليدر نخريد.

قهرمان ايران و آسيا شد اما كثافت كاري نكرد.

در فوتبال ايران سالها دوام آورد اما تن به زد و بند نداد.

مربي تيم ملي شد اما لابي نكرد.

حق و سهم خود را گرفت اما جنجال نكرد.

با ستاره ها كار كرد اما نه به آنها باج داد، و نه باعث فرارشان شد.

سالها مربي استقلال بزرگ بود اما آلوده نشد.

و در يك كلام مي شود منصورخان پورحيدري شد اما آلوده نشد و «مرد» باقي ماند. به همين دليل است كه آرزو داشته و دارم فوتبال ايران صد مرد مثل پورحيدري داشت. كه حيف ندارد. بياييد همگي دعا كنيم خداوند همين يك پورحيدري كه داريم را براي مان حفظ كند.