وصیتنامه بانوی شهید حادثه حله

بسم الله الرحمن الرحیم

يا الله، يا محمد(ص)، ياعلي، يا فاطمة زهرا، يا حسن، يا حسين، يا علي، يا محمد، يا جعفر، يا موسي، يا علي، يا محمد، يا علي، يا حسين، يا مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف)

خدايا چگونه وصيت نظامه بنويسم در حالي كه سراپا گناه و معصيت و سراپا تقصير و نافرمانيم اگر چه از رحمت و بخشش تو نااميد نيستم ولي ترسم از اين است كه نيامرزيده از دنيا بروم، رفتيم خالص نباشد.

و پذيرفته درگاهت نشوم. يا رب العفو. خدايا نميرم در حالي كه از ما راضي نباشي. اي واي كه سيه روي خواهم بود. خدايا! چقدر چقدر دوست داشتني و پرستيدني هستي! هيهات كه بفهميم!

يا اباعبدالله شفاعتم كن آه چقدر شفاعت لذت بخش است. چقدر آرامش خوبي به إنسان دست مي دهد.

إنسان آماده باشد برأي ديدن رَبّش! ولي چه كنم كه تهي دستم. خدايا تو قبول كن !

عزيزانم اگر شبانه روز شكر گزار خدايا باشيم برأي همه نعمتهايش هنوز كم است. آگاه باشيم وسوسه شيطان فريبمان ندهد. از خطر وسوسه هاي دروني و دنيا پرستي بر حذّر باشيم.

صدق نيت و خلوص در عمل تنها چاره ساز است.

عزيزانم هميشه بياد خدا باشيد و دستورها خدا را عمل كنيد. أهميت زياد به نماز اول وقت و دعاها و مجالس ياد اباعبدالله و شهدا بدهيد كه رَآه توشه و سعادت آخرت است و فرزندان خود را همانگونه كه اسلام ميخواهد تربيت كنيد. رَآه امام حسين و حضرت زينب را بروند ، سرباز امام زمان(عج) باشند.

از خداوند رحيم طلب عفو و بخشش ميكنم و از همه دوستان و آشنايان و عزيزانم اگر حقي گردنم دارند طلب آمرزش مي كنم.

اين مختصر را برأي رفع تكليف و تعيين خط مشي برأي باز ماندگان و برحسب وظيفه شرعي نوشتم. 

مرا فراموش نكنيد.