خبر «‌ناگهاني»، «جانگداز» و«دلهره آور» بود، اما...

آنکه بادها به یمن وجودش میوزند و گلها به عشق او میشکفند : و او که بهانه بودن همه ماست ، آقایمان حضرت حجت(عج) است که جان ما و تمام عالم فدای خاک پای او باد. آنکه برای رهائی عالم از رنج و ظلم و جهل و بیماری ، همه باید با قدرت و امید بکوشیم تا زودتر بیاید و جهان به نور ظهورش از ظلمت رها شود . دعای خیر حضرتش بدرقه یار سفر کرده مان باد...

قیصر امین پور برای من یه اسم خیلی خیلی آشناست . لایه های درونی ذهنم خیلی خوب اونو میشناسه ....
کلی گریه کردم .
رضوان و غفران الهی نثار روح پاکش باد ...

اولین بار است برای کسی که ندیده ام اشک می ریزم.معلوم می شود روح ما آدم ها یکی بوده است.امروز تکه ای از آن پرواز کرد.روحش شاد.

قیصر بزرگ !
دردهایت در احوال پرسیهایت هم رهایت نکردند ، چنانکه گفتی :
گفت : احوالت چطور است ؟!
گفتمش : عالیست مثل حال گل
حال گل در چنگ چنگیز مغول

دلم برايت تنگ شده قیصر گویی که هنوز هم رفتنت راباور ندارم راستی انگار همین دیروز بود که برای اولین بار قدم بر کلاس عریض و طویل دانشکده انسانی گذاشتی شاگردها از دیدین همچین استادی انقدر سر ذوق امدن که یک دقیقه برای نبوغ و مهربانی تو دست زدند
قیصر عزیز استاد تمام لحظه های من دلم برایت تنگ شده به همین زودی
روحت شاد

و «قاف»
حرف آخر عشق است
آنجا كه نام كوچك من آغاز مي شود.
روحش شاد. دلتنگيم.

غنچه با دل گرفته گفت:
زندگي
لب ز خنده بستن است
گوشه اي درون خود نشستن است

گل به خنده گفت:
زندگي شكفتن است
با زبان سرخ، راز گفتن است.

گفتگوي غنچه و گل، از درون باغچه
باز هم به گوش مي رسد...
راستي... تو چه فكر مي كني؟
كداميك درست گفته اند؟

من كه فكر مي كنم
گل به راز زندگي اشاره كرده است.
هرچه باشد او گل است....
گل يكي دو پيرهن
بيشتر ز غنچه پاره كرده است..!

زنده ياد قيصر امين پور

قیصر امین پور را ندیده بودم... اما همیشه ارادتی قلبی و حسی و عاطفی نسبت بهش داشتم.. از وقتی که تصادف کرد و حالش رو به بدی گذاشت همیشه نگران خبری بودم که دیروز بالاخره شنیدم..

بعضی ها را ندیده شیفتشون میشی... بدون اینکه دیدن و ندیدنشون تاثیری در حست بهشون داشته باشه.. و قیصر از این جنس بود...

چون کارش دلی بود و با دل دیگران سر و کار داشت نه با چشمشون.... همین هم باعث شد که امروز بی اراده و با تمام وجود من رو کشوند به محل تشییع پیکرش....

جایی که کسانی را میدیدی که هیچوقت چشمانشون را در حال گریه ندیده بودی...

و چه قشنگ گفت :

قاف حرف آخر عشق است ، آنجا که نام کوچک من آغاز میشود...

روحش شاد و غریق رحمت بیکران خدایش

نه از کفر و نه از دین می نویسم
نه از خشم و نه از کین می نویسم
دلم خون است می دانی برادر
دلم خون است از این می نویسم
قیصر عزیز ، خوشحالم از آسودنت ، از رها گشتنت .

خدا رحمتش کند. تازه داشت «دستور زبان عشق» را یادمان می داد و ما تازه داشتیم می شناختیمش. خدا رحمتش کند.

خدايش بيامرزد شعرهايش جان را جلا ميداد ومي توانستي براي زماني هرچند اندك از اين دنيا فاصله بگيري ، هرچند خودش با سرعتي كه افسوس را براي دوستارانش بهمراه داشت از اين دنيا فاصله گرفت

خدا رحمت كند اين شاعر مومن و انقلابي را. بحق بايد اورا قيصر شعراي پس از انقلاب ناميد . شاعري كه نوجوانان در كتابهاي درسي شان جوانان در دانشگاه ها و محافل ادبي و مردم او را در اشعار انقلابيش شناختند....روحش شاد

سلام, نادره ای بود و از اهالی امروز , آشنا, رفیق...
چه زود پا به جاده نهاد, , درد و دریغ ...
ایکاش از جعبه جادویی مصلحت اندیش تلویزیون زود تر از اینها نامش, و کلامش را شنیده بودیم... خدایش رحمت کناد

چرا عادت كرده ايم بزرگان اين ديار را بعد از مرگشان معرفي كنيم و افسوس را بر دل عاشقان اين طريق زيستن بنهيم كه كاش قبل از مرگشان مي شناختيمشان ؟!

از گلستان گلی شده پرپر
رفته از ملک شاعری قیصر
دوش اوراق دفتر عمرش
کنده شد صفحه صفحه تا آخر

به ياد قيصر که با " تنفس صبح " رفت :

صبح ،
خورشيد آمد
دفتر پاک نويسم را ديد
زير آن ، سبز نوشت :
آفرين
...
دفترم پر شده است
می برم
از خدا روضهء رضوان بخرم

چند روزی است دلم می گیرد
دلم از شوق حرم می گیرد
دسته سینه زنی در دل ما
نوحه می خواند و غم می گیرد
قیصر خدا قوت
دست حق یارت
خدا به کدامین شعرت صله می دهد؟
به ما هم بگو....

جامیست که عقل آفرین میزندش
صد بوسه ز مهر بر جبین میزندش

این کوزه گر دهر چنین جام لطیف
می سازد و باز بر زمین می زندش

اگر مي توانستم از خاك
يك دسته لبخند پرپر بچينم
تو را مي توانستم اي دور
از دور
يك بار ديگر ببينم
"نام او زمزمه نيمه شب مستان باد"

حرفهاي ما هنوز ناتمام ...
تا نگاه مي‌كني :
وقت رفتن است
باز هم همان حكايت هميشگي !
پيش از آن كه با خبر شوي !
لحظه عزيمت تو ناگزيز مي‌شود
آي ...
اي دريغ و حسرت هميشگي !
ناگهان
چقدرزود
دير مي‌شود !

روحش شاد

قیصر عزیز ! باور نمی کنم ! بغض گلویم را می فشارد .......

فصل فصل خیش و فصل گندم است
عاشقان! این فصل فصل چندم است؟

.....

پس از كوچ شاعراني همچون مرداني - حسيني - سپهر - ترنج - آغاسي و ... اين بار ادبيات پايداري بزرگي ديگر را از دست داد كه فقدانش در عرصه هنر دفاع مقدس بسي ملال آور و جبران ناپذير است . بدرود اي پرستوي عاشق.
ما و مجنون همسفر بوديم در صحراي عشق او به منزلها رسيد و ما هنوز آواره ايم.

خدایش رحمت کناد...راستی چقدر سینه پردرد و رخ زرد در طول عمر آدمی تاثیر میگذارد . این چندمین نفر از خیل قافله بود؟

روحش شاد و يادش گرامي كه شعرهايش مايه تسلي خسته‌دلان بيقرار بود...

نبودنت باور نكردنيست.

خدا رحمتش کنه، من با شعرهای قیصر با زبان شعر نوین که هم اخلاق مدار بود و هم شیرین مثل قند زبان پارسی، آشنا شدم.
شعرهای قیصر و کسانی مانند او برای من مثل چشمه ای بود که از آن می نوشیدم و سیرآب نمی شدم.
خدا با شهدا محشورش کند که مرکب قلمش از خون شهدا کم ارزش تر نبود.

روحت شاد اي هميشه ماندگار...
صبر بسيار ببايد پدر پير فلك را
تادگر مادر گيتي چو تو فرزند بزايد

خورشید چونان عروسی است
که بدون روگشایی
رخ نمی نماید
امروز
خورشید
مروارید مانده از سالهای کهن را
به روگشانی گرفت