رفتن به محتوای اصلی 
آخرین خبرروایت عراقچی از مواصع چین و روسیه درباره تغییر دکترین هسته‌ای تهران
5بازدید
۷۷

حاضرم برای جمهوری اسلامی به زندان بروم؛ اما نمی‌خواهم در جمهوری اسلامی زندانی شوم!

«حاضرم برای جمهوری اسلامی به زندان بروم؛ اما نمی‌خواهم در جمهوری اسلامی زندانی شوم»! این جمله معروف را برخی به بیژن زنگنه وزیر نفت، منتسب کرده اند که البته صحت و سقم آن مشخص نیست؛ با وجود این، این عبارت از زبان خیلی از مدیران رده بالا و میانی در کشور شنیده می‌شود؛ جمله‌ای که ظاهر آن طنز تلخی دارد!

حاضرم برای جمهوری اسلامی به زندان بروم؛ اما نمی‌خواهم در جمهوری اسلامی زندانی شوم!
تابناک؛سید مسلم بهشتی نژاد؛ حاضرم برای جمهوری اسلامی به زندان بروم؛ اما نمی‌خواهم در جمهوری اسلامی زندانی شوم»! این جمله معروف را برخی به بیژن زنگنه وزیر نفت، منتسب کرده اند که البته صحت و سقم آن مشخص نیست؛ با وجود این، این عبارت از زبان خیلی از مدیران رده بالا و میانی در کشور شنیده می‌شود؛ جمله‌ای که ظاهر آن طنز تلخی دارد، اما در باطن، در آن یک نوع رویکرد انفعال مدیریتی در کشور، جا خوش کرده است.

به گزارش «تابناک»؛ معنای ساده این عبارت این است که فرد حاضر است به خاطر جمهوری اسلامی ایران، هر مخاطره‌ای را به جان بخرد و حتی مورد تعقیب و دربند شود، اما نمی‌خواهد به واسطه یک تصمیم مدیریتی احتمالا درست، ولی با ریسک و هزینه بالا در حوزه کاری خودش، در درون جمهوری اسلامی مورد سوءظن قرار بگیرد یا زندانی شود.
تصمیم به انعقاد برجام، تصمیم ریسکی است؛ دلار ۴۲۰۰ یک تصمیم ریسکی است؛ افزایش قیمت بنزین یک تصمیم ریسکی است؛ هدفمندی یارانه ها؛ مذاکره با آمریکا؛ با عربستان و ... در همه این تصمیمات، عوامل انسانی نقشی تعیین کننده دارند، اما در طول به ویژه یک دهه اخیر، آنقدر هجمه و لعن و نفرین، از یک بخش نظام سیاسی کشور علیه بخش دیگر به خاطر یک تصمیم ریسکی وارد شده که امروزه مدیران قید تصمیمات مهم و تاثیرگذار را زده اند و خود را عموما به جریان آبی که موجود و راکد است، سپرده اند. فرقی هم ندارد اصولگرا یا اصلاح طلب؛ هر تصمیمی در دهه اخیر با لعن و نفرین دیگری مواجه شده و دیگر مدیری جسارت انجام کار مهمی را ندارد!

اینکه مملکت افرادی که تصمیمات بزرگ بگیرند، از دست داده، خودش یک مصیبت است و اینکه این روند همچنان ادامه دارد هزار مصیبت. شاید یکی از دلایل ایجاد شورا‌هایی برای تصمیم گیری برای سرشکن کردن هزینه تصمیمات بزرگ و مهم باشد؛ شورا‌هایی که البته در نهایت هیچ یک از افرادش، مسئولیت تصمیم اخذ شده در آن را بر عهده نمی‌گیرند. نتیجه روند کنونی بی عملی و انفعال مدیران کلان و میانی در تصمیمات مهم و در کنار آن عدم مسئولیت پذیری تصمیم گیران گروهی و شورایی در قبال تصمیمات اخذ شده است و این هر دو ناشی از عدم اجماع و وفاق در حمایت از منافع ملی و خیر عمومی و عدم شفافیت است.

وقتی در سیاست خارجی تصمیمی برای احیای یک رابطه و یا وارد شدن به یک گفت‌وگو به قصد تامین منافع ملی گرفته می‌شود و چارچوب‌های قانونی از قبیل: مجلس و شورای امنیت را هم پشت سر می‌گذارند، اگر با تهمت و توهین سایر ارکان نظام مواجه شود، کارگزار مربوطه دیگر با چه جسارتی کاری مشابه انجام دهد؟ مگر می‌شود تصمیم ملی برای یک کارگزار هزینه داشته باشد؟

اگر یک تصمیم مهم دست اندرکاران صنعت نفت با شفافیت برای قرارداد‌های نفتی کشور منعقد می شود و چهارچوب قانونی کار را هم رعایت می‌کنند، چرا باید این کار برای آنان هزینه داشته باشد؟ مگر غیر این است که در این صورت فرد را به عملی و انفعال هدایت کرده ایم؟

در مورد اقتصاد و سایر مسائل نیز همچنین! رفتار و تصمیم گیری در مورد موضوعات مهم فقط برای کشور ما خلق نشده! تجربه کشور‌های دیگر را نگاهی بیندازیم؛ ببینیم که در ایالات متحده از زمان روی کار آمدن ترامپ، شاید به اندازه همه چهل سال جمهوری اسلامی، تصمیمات مهم و تاثیرگذار گرفته است؛ جز در مواردی که ظن تخلف داشته، کدام تصمیمش تهدیدی برای جان و ادامه حیات کاری اش تلقی شده است؟ چه بسا برخی از تصمیمات او هم در نهایت به زیان آمریکاییان تمام شود؛ اما حتما یک سیستم شفافی وجود دارد که هم رئیس جمهور برنامه‌های وعده داده شده اش را انجام دهد و هم مقابل تخلف احتمالی او را می‌گیرند.

همه تصمیم گیران می‌دانند هیچ راهی جز شفافیت وجود ندارد؛ اما کسی هم گامی برای ایجاد و تقویت سیستم‌هایی که به شفافیت منجر می‌شود، برنمی دارد؛ همه می‌دانند که روند تصمیم گیری در هر نهادی در کشور از کجا شروع و به کجا ختم می‌شود، اما هر تصمیمی برای نظام سیاسی و کارگزارانش تبدیل به چالش و هزینه می‌شود. نظام تنبل و ترسوی تصمیم گیری در کشور، نتیجه رفتار این یک دهه است. نمونه آخر آن تصمیم گیری در مورد بنزین بود که هر دو آفت وارد شده از این نوع رفتار را در دل خود داشت؛ اول اینکه آنقدر تصمیمی جدید ریسک و هزینه داشت که همه سران قوا به همان تصمیم سال ۸۶ احمدی نژاد بسنده کردند و دریغ از ذره‌ای از ابتکار عمل و خلاقیت برای گشودن راه و شیوه‌ای جدید و دوم اینکه هیچکس حاضر نشد مسئولیت این تصمیم را بپذیرد؛ حتی پس از اینکه این تصمیم گرفته شد، سران قوا هم حرف‌های متناقضی در این باره بر زبان راندند.

دقت کنید حتی سران قوای کشور که اصلی‌ترین کارگزاران یک کشور هستند، نه می‌توانند یک تصمیم مهم و تاثیرگذار بگیرند و نه می‌خواهند مسئولیت آن را بپذیرند. ماجرای تلخی است، باور کنید.

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۷۷
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
ناشناس

بطور کلی بنده هنوز نمیدان مسئول اصلی کشور کیست و چرا اینهمه تصمیم گیرنده و متولی در کشور داریم !!!!؟؟؟؟؟؟؟؟

مسعود
در پاسخ به ناشناس

13.07
علی آقا اگر امیدی در دل مردم باقی مانده باشد به قوه قضاییه هست.. صبر داشته باشید بساط همه مفتخورها و آقازاده ها را به امید خدا جمع خواهد کرد شما هم خیلی نگران نباش طرح های عظیم دولت برای رفاه مردم زمین نمیمونه.. حالا شما یکی از آن طرح های عامالمنفعه دولت فخیمه را نام ببرید که قوه قضاییه فعلی مانع آن شده باشه.. اگر صداقت داری بگو آیا اصلا فعالیتی میبینی؟؟؟

ناشناس

آقای زنگنه تو فقط یک جاده صاف کنی البته با برخورداری از تمام مزایای یک وزیر.. وحتی پاسخگو بودن تو هم تاثیری ندارد.

ناشناس

خیلی خوبه که انقدر تصمیمات مهم برای قشر ضعیف جامعه از سر واکنی باشه

ناشناس

درود بر احمدی نژاد و یارانش ...

ناشناس

حاضرم به بهانه خدمت به جمهوری اسلامی از مزایای مدیریتی و زندگی مرفه استفاده کنم؛ اما نمی‌خواهم بخاط داشتن مسئولیت پاسخگو باشم!

داریوش
در پاسخ به ناشناس

آقای زنگنه فقط درمورد قرارداد کرسنت توضیح بدهد

معلم ناامید
در پاسخ به ناشناس

زندان برا رانت اختلاس تبعیص فساد و ...خوبه
اما برا اختلافات سیاسی جناحی و نقد منصفانه قوا و...خوب نیست

آزادیخواه
در پاسخ به ناشناس

خیلی خوب با کلمات بازی میکنن و همیشه توجیح دارن و زوایای جدیدی از مفهوم ها به ما ارائه میدن
این مملکت جراحی زیبایی نیاز نداره,شیمی درمانی لازم داره

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

همین آقای زنگنه از حامیان گران کردن بنزین بود و میگفت که اجناس دیگر گران نخواهد شد .... امروز دلار به مرز 15000 تومن و سکه از چهار و نیم میلیون گذشت .....

ناشناس

تمام مضمون نظرات کاربران یکی است گویی همه را یک نفر در شکلهای محتلف نوشته شما که می گیید اینهه این اقا رانت خورده بگید بقیه ملت هم بفهمند بدانند
چرا فقط کلی گویی می کنید

علی

عمرا حاضر باشند یک ساعت هم زندان بروند !

رحیم

میگه هیچ جای دنیا کارت سوخت ندارن!
هیچ جای دنیا وزارت نفت 20 سال دست یک قماش نیست
هیچ جای دنیا نفت خام در نمیارن مفت بدن بره
هیچ جای دنیا قرار داد کرسنت نمی بندن
هیچ جای دنیا وزیر کارت خونش 10 میلیارد اخذ نکرده!
هیچ جای دنیا وزیرش اینقدر پر رو و وقیح نیست
......

اصغر

ریسک جایی در تصمیم گیریهای کلان ندارد. تصمیم ریسکی !!!!!!!!!!!!! می دونی چی می گی ؟!!!

رحیم

زنگنه !
با اینهمه گندی که زدی هنوز در مورد کارت سوخت افاضه میکنی!
واسه چی میخوای برداری کارت سوخت رو !

ناشناس

مدیران و مسئولین و وزرا چقدر اطلاعات ، تحصیلات و تحقیقات مرتبط با سمت خود دارند؟
آیا امتحان پذیرش مثل استخدام یک جواب در یک اداره دولتی وقتی میخواهد استخدام شود برای یک شغل معمولی از آنها گرفته میشود؟
چه نهادی بر اقدامات آنها نظارت دارد؟
تا وقتی مملکت با شعار بدون پشتوانه عملی اداره میشود اوضاع بدتر هم میشود

ناشناس

تابناك عزيز ! وقتي يك گروه خاص مي خواهد و مي تواند همه چيز را از قدرت نظامي گرفته تا اقتصاد و فرهنگ و ..... در اختيار داشته باشد ديگر جايي براي تصميمات مديران نمي ماند حتي اگر ريسكش را بپذيرند . به سخنان خانم سلحشوري يك بار ديگر گوش دهيد .

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

شما خود خانم سلحشوری هستی که همش از صحبت خودت دفاع می کنی!
می دانستی رأی نمی آوری ثبت نام نکردی

ناشناس

ناشناس ١٦:٠٩ ببخشيد من نميدونستم شما با سهميه وارد پزشكي شدين . اسباب ناراحتي شما شدم . شرمنده .

فرید

آقایان، خانم ها
بنزین از 1000 تومن به 3000 تومن رسید،
دلار از 11500 به 14500
یه حساب ریاضی ساده:
بنزین 2000 تومن گران شد، دلار بیش از 3000 تومن
با این حساب سود قاچاقچی بنزین با وجود افزایش قیمت بنزین 1000 تومن بیشتر شد!
(حداقل کمتر نشد)
یکی به من حالی کنه: اقتصاد دانها، بفرمائید، آیا جلوی رشد قاچاق بنزین و کالا گرفته میشه یا بیشتر هم میشه؟

ناشناس

نود درصد سایت های داخلی کشور ان بخش نظرات کاربران را یکدفعه مسدود کرده اند . یعنی اینقدر فشار اجتماعی زیاد شده و اینقدر سایت ها داخلی مجبور به سانسور شدند دیگر نتوانستند نطرات را پذیرش کنند . لذا بصورت یکسره فقط قابل جستجو هستند یعنی میشود دریافت کرد ولی نظر را نمیشود ارسال کرد . فقط در تابناک اینچنین نیست . خبری هست که خبر نداریم ؟

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

حوصله فحش خوردن ندارند

ناشناس

اکثر وزارتخانه ها به فساد آلوده اند چه عمدا چه سهوا

خويي

خروجي افكار جامعه بعد از وعده هاي 40ساله

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.