ورزشگاهها بلای جان ورزشکاران

فانکشنالیزم یا کارکردگرایی می گوید:اگر خروسی نخواند خروس نیست حتی اگر تاج بزرگی داشته باشد!

 

به گزارش خبرنگار ورزشی "تابناك"، حکایت تجهیزات ورزشی و امکانات ورزشگاههای ما هم حکایت همان خروس با تاج بزرگ است! روزی، روزگاری افرادی آمدند و با وجود کاستیهای به وجود آمده در ورزش و از دست رفتن بسیاری از مدالهای رنگارنگ و قهرمانیها و تجربه کردن ناکامیهای جورواجور توقع تعریف و تمجید داشتند،

چشمها را بر روی بسیاری حقایق بسته می پسندیدند ، ناکامیها را کم رنگ جلوه می دادند و و کارکردهایشان را در افتتاح ورزشگاههای کوچک و بزرگ کاری بس بزرگ و پر رنگ نشان می دادند. منکر این قضیه نیستیم که استادیومهایی ساخته شد ، پروژه هایی به بهره برداری رسید و ورزشگاههایی در گوشه و کنار شهر روییدند ، اما آیا همان آقایان که بیشترین افتخارشان ساخت وساز و بسط کمٌی این ورزشگاهها بود امروز حاضرند پاسخگوی نقصهای کیفی موجود باشند ؟! کجا هستند کسانی که افتتاح ورزشگاههای مختلف و پروژه های نیمه تمام را بزرگترین افتخار خود می شمردند؟!

... و باز هم یک اتفاق دیگر. یک نوجوان دیگر به خاطر همین بی توجهی ها و عدم تمرکز بر روی کیفیت در کنار کمیت می رود تا در کنار فاطمه حسین پور با خاطرات روزهای طلایی، در کنج خانه روزها وشبهای عمرش را سپری کند . "نونا"دختر ۱۵ ساله ای که فقط و فقط به دلیل عدم کیفیت استاندارد با سقوط درب ورزشگاه آزادی دچار ضایعه نخاعی شد در همان لحظه اول یاد وخاطره فاطمه را در ذهنمان تداعی کرد که چند سال پیش خرک حلقه را بالا و پایین می پرید و حتی فکرش را هم نمی کرد که نبود تجهیزات استاندارد به یک ویلچر نشین تبدیلش کند. اگر چه آن روز هم این خبر مثل بمب منفجر شد و بسیاری از مسئولان وعده و وعید مساعدت دادند اما امروز ، سالهاست که دیگر کسی سراغی از او نمی گیرد!

 

و اما امروز یکبار دیگر ، کم کاریها و عدم توجه به زیر ساختها باز هم حادثه آفرید. آیا مسـئولانی که روزی ،روزگاری به رشد روزافزون تعداد ورزشگاههایشان می بالیدند امروز پاسخگوی این حادثه خواهند بود؟! در این اتفاق، خانواده نونا باید دست به دامان چه کسی برای داد خواهی شوند؟! کدام مقام و مسئولی ، مسئولیت را گردن خواهد گرفت؟! رئیس فدراسیون دو و میدانی یا مسئول ورزشگاه آزادی؟! ممکن است رئیس بانوان فدراسیون دو و میدانی مسئولیت را به عهده بگیرد؟! یا مسئول تجهیزات و امکانات سازمان تربیت بدنی؟!

 

هنوز حادثه تلخ اصفهان و ماجرای سرباز احمدی را از یاد نبرده ایم، آنجا نیز جوانی چشمانش را از دست داد و آب از آب هم تکان نخورد.