13بازدید
۵۱۴
حکم تتلو؛ بخشش لازم نیست اعدامش کنید!
مهدی محمدی کلاسر*
دارم با خود می‌اندیشم که چگونه قلم بر صفحه بسپارم تا این واژه‌ها از سطحی عادی فراتر روند، از مرزِ خبری که بهانه‌ی نوشتن شد، عبور کنند، و در افقِ اندیشه جا بگیرند.
درباره‌ی تتلو می‌نویسم. نه، درباره تتلو نه ، به بهانه تتلو. درباره‌ی حکم اعدامش. نه از سرِ دفاع از اوست، نه التماسِ بخششیِ، که خود می‌دانم در این سرزمین، سزاوارتر از او برای بخشیده شدن، بسی بود و کسی نگفت. از این بهانه، شاید راهی برای فردایی که می‌توان مهربان‌تر با کوچک و بزرگ این سرزمین بود، گشوده شود.
نه من با او همنشینی‌ای داشته‌ام، نه در هیچ فرودگاهی، دیدار تدارک دیده‌ام. نه در پیِ ردپایِ کسانی بوده‌ام که او را بر اریکه شهرت و سماجت و جسارت نشاندند و بر طغیانش دامن زدند—هرچند گناهِ آنان نیز کمتر نیست—. قرارهم نیست درانتخاباتی شرکت کنم. هدف، بیان دغدغه است. فرصتش امروز مهیا بود و چه بسا بسیار هم دیر شده است و می شد درباره بسیاری، این حرف را زد.
امروز، او فقط بهانه‌است. بهانه‌ای برای پرداختن به دغدغه‌ای که در سکوت نگنجید. شاید فردا، دری دیگری بگشاید.
ولی مگس در عرصه سیمرغ مانده است
بی‌آنکه از جرمِ اشاعه‌ی فحشا و فساد سخنی بگویم یا قربانیانِ گفتار و کردارش را نادیده انگارم—که خود و جامعه‌ام را زخم‌خورده‌ی همین فجایع می‌دانم و همچون آنان، داغدارم—می‌خواهم از روزنه‌ای دیگر به آن اتهامِ «سب النبی» بنگرم. از زاویه‌ای که دو نامِ ناسازگار را در کنار هم می‌نشاند و ترکیبی «ناسازگار» می‌سازد که همین ترکیب ناسازگار نیز، هم نامتجانس و هم ناگوار است و بهتر که شکل نگیرد.
اجازه بدهید با چشمانی گشوده تر از این پنجره بنگرم: مگس را به حریمِ سیمرغ راهی نبود...، اما جهانِ واژه‌ها چه قدرتی دارد! آنقدر این دو نامِ ناساز را به هم پیوند زدیم که در ذهنِ مردم، هر بار که سیمرغی به پرواز درآمد، سایه‌ی مگسی نیز بر بالِ خیال نشست.
بگذار حقیقتی را بگویم که سودش بیش از هر چیزی برای خودِ حقیقت است: این تتلو و هرزه‌درایی‌هایش آنقدر حقیرند که حتی در تضاد با نام بزرگ پیامبر هم نمی‌توانند قرار بگیرند...
در برابرِ این جرم اهانت، شاید بتوان قاعده را شکست. شاید بتوان سیمرغ را تنها گذاشت، بی‌آنکه مگس را به حریمِ قدسی‌اش راه دهیم. —چنانکه آن روزنامه‌نگار گفت—"بر او حرجی نیست" ما را هم که این اعدام فرجی نیست. فرج در نگاه دیگری به داستان است.
من از جای دیگری از داستان برایتان می‌گویم. حرفم را بر این پرسش بنا میکنم: اگر امروز پیامبر (ص) بود، در برابر اهانت تتلو چه می‌کرد؟
این نوشته برای چیست؟
این نوشته، بازخوانی یک پرسش است، نه قضاوت. گاهی باید از خورشید پرسید که چگونه با ابر‌های تیره هم‌نشینی می‌کند و باز هم می‌درخشد...؟
راستی، می‌دانی چرا حرف از مهربانی پیامبر میزنم؟ فکر میکنم مهربانی سخت‌ترین کار دنیاست. سخت‌تر از حکم نوشتن، سخت‌تر از سنگ پرتاب کردن، سخت‌تر از سخت‌گیری بر دیگران. مهربانی، این واژه غریبِ فراموش‌شده، در لابه‌لای اوراق قانون گم شده است. اصلاً قانون عمدتاً مجازات می‌کند و از اصلاح چندان خبری نیست. قانون بد هم که جای خود را دارد.
این سرود، نه تبرئه است و نه محکومیت. فقط پرسشی است از آینه تاریخ: آیا اعدام، از مهربانی پیامبر برنده‌تر است؟ باران مهربانی پیامبر جاری است، او ما انگار امروز، چترهایمان را باز کرده‌ایم تا قطرات رحمت را نگیریم...
این روایت، نه حکم است و نه عفو. فقط نجوایی است با تاریخ: آیا کشتن یک دیوانه، خردمندی می‌آورد؟ اعدام مجنونی، پایان جنون است؟
کاش در آخرین اتاق محکمه، قاضی به یاد آن روز بیفتد که مرد رحمت، دست بخشش را بلند کرد بر فرق سنگ اندازان... پیامبر را مجنون خواندند، اما او دعای هدایت می‌خواند. روزی که آن پیرزن، مثل همیشه نیامد تا زباله روی سر پیامبر بریزد، سراغش را گرفت و از حالش پرسید. آن پیرزن که هر روز زباله بر سر پیامبر می‌ریخت. و روزی که نیامد، پیامبر به جستجویش شتافت. نگران حالش بود.
مشرکان مکه را ــ با‌اینکه می‌شناخت ــ پذیرفت و گفت: «آزادید.»
حالا انگشت اشاره می‌تواند روی حکم اعدام بلرزد...
اصلاً از هابیل تا آخرین شهید و امروز، یک پرسش باقی است: «چرا عدالت همیشه به خون می‌گراید؟»
پیامبر ما که یاد داده بود؛ کشتن، اولین جمله کتاب خرد نیست» ... ساده‌ترین راه است. سخت‌ترین راهش هم مهر ورزیدن و گذشتن و اصلاح کردن است.
ما هنوز در کودکی تاریخیم، با خشم‌های مقدس شده و حکم‌های تند و تیز...
این نوشته، تبرئه‌گر گناه نیست. فقط یادآوری است: مهربانی، سخت‌ترین و زیباترینِ عدالت است.
ما ـ می‌خواهیم این مزاحم را با چکش اعدام خرد کنیم، غافل از اینکه پیامبر رحمت، حتی با کوه‌های کینه؛ با آفتاب بخشش رو‌به‌رو شد... ذوب هم می کرد.
نوبت شماست آقای قاضی
معمای دیگر تاریخ... در دادگاه زمان، یک پرسش باقی است: آیا اعدام یک تتلوست که، عظمت محمد (ص)، پیامبر مهر را ثابت می‌کند؟ یا فقط نشانه‌ای است از ضعف ما در تحمل بار اصلاح و هدایت و گذشت؟» اگر او خود بود، کدام ماموریت را بر دوش ما می گذاشت.
حالا تو می‌توانی تصمیم بگیری آقای قاضی، که ویرگول ها از امروز تا به بعد، کجای جمله باشند تا معنای تازه ای شکل بگیرد. معنای تازه برای همه آنها که در برابر و روبروی شما خواهند ایستاد و حرف خواهند زد. نوبت شماست و حکمی که با یک ویرگول، می تواند حرف تازه ای باشد؛
«بخشش لازم نیست اعدامش کنید».
*دبیر اجتماعی تابناک
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
این آدم به نظر میاد مشکلات روانی حاد داره و باید در تیمارستان حبس ابد بشه
آخر رپر مرگه متاسفانه چون نقاد تمامی ناگفته هاست. توپاک مشهور نیز بجرم نقادی کشته شد. تتلو هم متاسفانه با تمام شاهکار هاش مستثنا نیست و به سمت مرگ هل داده میشه. امیدوارم مقصودلو دوباره شاهکار هایی از قبیل مغز در رفته و بی خیالی بخونه و طرفداراش با شاهکارهای جدیدش حال کنن. اگر هم در بعضی موارد توهین کرده. خدا خودش این مسیر رو برای اون خواسته و نیازی به قصاص زمینی نداره.
:|الان واقعا این برات مهمه
جارو بدین دستش کوچه ها رو جارو کنه.هنرمند که نشد،شاید رفتگر خوبی بشه.
به مسلمان بودن کا.ری ندارم ولی فرهنگو انسانیت را مسخره کرده بدانید با ابن اوضاع بچه ها نابود می شوند پس باید برخورد شود مثل دیگر مللها وقوانین
بخشش،لازم نیست اعدامش کنید
خداوند ارحم الراحمین است
جای تأسف داره ،
این جور آدمهای فاسد باید هر چه زودتر اعدام بشن اون هم نه یک بار بلکه چندین بار چون چندین نفر را بی آبرو کرده مماشات با این جور افراد خیانت به خلق خداست
توبه گرگ مرگ فعلا پشت میله ها توبه کرده بیاد بیرون دوباره کارشو شروع میکنه اونم پررنگ تر از قبل مثل گوشی دزدهای تهران
شما از یک آدمی که اصلاح نمیشه و چند با دست به خطا کرده و کارهای........... دیگه از اون سر زده و خودشو به شکل اجنه در آورده چه توقعی دارید.
بخشش،. لازم نیست اعدامش کنید.
همین اعدام‌ها است که کشور را با این فاجعه که هر روز بعد درد سر می‌اندازد
چه قلمی داری تو...
همانطور که به منصفانه نوشتن توصیه میکنید من هم به عنوان یه مخاطب همه رو و خودم رو به درست خوندن و منصفانه خوندن دعوت میکنم. اولا مطلب خودش داره میگه که با جرم‌هایی که شاکی خصوصی داره و مثلا تجاوزی اگر شده کاری نداره که خودش رو هم مثل خانواده همون افراد میدونه که داغدار این فجایع هستند. اینجا رو اصلا کاری نداره. دوم اینکه اصلا بحث امیر تتلو نیست که میگه لایق تر از او بسی بود و کسی نگفت. او فقط بهانه است که طرف، نظری کلی رو بگه.و اونم اینکه خود پیامبر اگر امروز بود چگونه با اهانت ها برخورد می‌کرد. نباید به اصلاح افراد نیز فکر کنیم؟به نظرم سئوال بدی هم نیست.
نمیدونم چرا اما اعدام برای چی؟؟؟؟؟؟؟
این باید اعدام بشه ولی ساسی سزاوارتر از اینه برای اعدام.
خواننده هایی که بعد انقلاب به کشورهای خارجی پناهنده شدن ، به مراتب (به توان ۱۰۰۰) با شرف تر از این دو خواننده هستند .
ولی قبل از اینا ، وطن فروشها، محتکرها و بی وجدانهایی که باعث بدبختی مردم شدن سزاوارترن
همون خداهم گفته هروقت هربنده ای از من توبه کنه میبخشمش تو ک بنده خدایی چی حکم میکنی
اصلا از اول خوشم نمی آمد ازش و گناهکاره دختران زیادی رو به فحشا کشونده اذیت کرده وووووووو اما با اعدام مخالفم این از اون دسته آدم هاس که نباید اعدام بشه گناه داره بنده خدا گرفتار مواد بوده دس خودش نبوده
با سلام نویسنده عزیز مطلب اولا اون پیامبر بود و اون ستم یا جور یا دشنام فقط به شخص پیامبر بوده و پیامبر ظلم بخودش رو می بخشید ولی ایل تتلو به یک نفر ظلم وستم یا .... انجام داده پیامبر دوست داشته بخشیده آیا آن دختر خانم نوجوان یا غیره باید مثل پیامبر بخشش کنند ؟؟؟ بنظر من اصلا قیاسی که انجام دادید کاملا اشتباه و مردود است .
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.