رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبرمصرف مداوم نوشابه و خطر ابتلا به سیروز کبدی
20بازدید
۱۰۸

به بهانه سالگرد شهادت شهید دوران

عاشقانه های یك خلبان با همسرش+تصویر

خاتون من، مهناز خانم گلم سلام. بگو كه خوب هستی و از دوری من زیاد بهانه نمی گیری برای من نبودن تو سخت است ولی چه می شه كرد جنگ جنگ است...

عباس دوران به سال 1329 در شیراز متولد شد. شهید دوران با آغاز جنگ تحمیلی خدمت خود را در پست افسر خلبان شكاری و معاونت عملیات فرماندهی پایگاه سوم شكاری نفتی شهید نوژه ادامه داد و در طول سالهای دفاع مقدس بیش از یك صد سورتی پرواز جنگ انجام داد.

به گزارش مشرق؛ دوران در تاریخ 7/9/1359 اسلكه «الامیه» و «البكر» را غرق كرد و در عملیات فتح*المبین نیز حماسه آفرید.در تاریخ 20/4/1361 برای انجام مأموریت حاضر شد و هدف موردنظر او ناامن كردن بغداد از انجام كنفرانس سران كشورهای غیرمتعهد بغداد بود.

اما هنگام عملیات اصابت موشك عراقی باعث شد، هواپیما آتش بگیرد، دوران به طرف پالایشگاه الدوره پرواز كرد و تمام بمب ها را بر روی پالایشگاه فرو ریخت، قسمت عقب هواپیما در آتش می سوخت.

كاظمیان، همراهش با چتر نجات به بیرون پرید اما دوران به سمت هتل سران ممالك غیرمتعهد پرواز كرد. او در آخرین لحظات با یك عملیات استشهادی هواپیما را به ساختمان هتل كوبید.

سردار دلاور ایران اسلامی در روز سی ام تیر سال 1361 به شهادت رسید.

سرانجام بعد از بیست سال تنها قطعه ای از استخوان پا به همراه تكه ای از پوتین عباس دروان به میهن بازگشت و روز دهم مردادماه سال 1381 خانواده آن را در شیراز به خاك سپردند.




روحمان با یادش شاد

آنچه در ادامه مطلب خواهید خواند اولین نامه ای است كه شهید عباس دوران برای همسرش در روزهای جنگ تحمیلی نوشته است.

خاتون من ، مهناز خانم گلم سلام

بگو كه خوب هستی و از دوری من زیاد بهانه نمی گیری برای من نبودن تو سخت است ولی چه می شه كرد جنگ جنگ است و زن و بچه هم نمی شناسد.

نوشته بودی دلت می خواهد برگردی بوشهر. مهناز به جان تو كسی اینجا نیست همه زن و بچه ها یشان را فرستادند تهران و شیراز و اصفهان و ...

علی هم (سرلشگر خلبان شهید علیرضا یاسینی ) امروز و فرداست كه پروانه خانم و بچه ها را بیاورد شیراز دیشب یك سر رفتم آن جا . علیرضا برای ماموریت رفته بود همدان از آنجا تلفن زد من تازه از ماموریت برگشته بودم می خواستم برای خودم چای بریزم كه گفتند تلفن . علی گفت : مهرزاد مریضه پروانه دست تنهاست . قول گرفت كه سر بزنم گفت : نری خونه مثل نعش بیفتی بعد بگی یادم رفت و از خستگی خوابم رفت ، می دانی این زن و شوهر چه لیلی و مجنونی هستند.

پروانه طفلك از قبل هم لاغر تر شده مهرزاد كوچولو هم سرخك گرفته و پشت سرش هم اوریون پروانه خانم معلوم بود یك دل سیر گریه كرده . به علی زنگ زدم و گفتم علی فكر كنم پروانه خانم مریضی مهرزاد را بهانه كرده و حسابی برات گریه كرده است . علی خندید و گفت : حسود چشم نداری توی این دنیا یكی لیلی من باشه؟

دلم اینجا گرفته عینكم رو زدم و همان طور با لباس پرواز و پوتین هایی كه چند روز واكس نخورده نشستم تا آفتاب كم كم طلوع كنه باد آن روزی افتادم كه آورده بودمت اینجا ، تو رستوران متل ریسكس نمی دونم شاید سالگرد ازدواج یكی از بچه ها بود.

اگر پروانه خانم و بچه ها توی این یكی دو روز راهی شیراز شدند برایت پول می فرستم .
خیلی فرصت كم می كنم به خونه سر بزنم ، علی هم همینطور حتی فرصت دوش گرفتن رو هم ندارم . دوش كه پیشكش پوتینهایم را هم دو سه روز یكبار هم وقت نمی كنم از پایم خارج كنم . علی كه اون همه خوش تیپ بود رفته موهایش رو از ته تراشیده من هم شده ام شبیه آن درویشی كه هر وقت می رفتیم چهارراه زند آنجا نشسته بود .

بچه های گردان یك شب وقتی من و علی داشت كم كم خوابمون می برد دست و پایمان را گرفتند و انداختند توی حمام آب را هم رویمان بازكردند . اولش كلی بد و بی راه حواله شان كردیم اما بعد فكر كردیم خدا پدر و مادرشان را بیامورزد چون پوتینهایمان را كه در آوردیم دیدیم لای انگشتهایمان كپك زده است.

مهناز مواظب خودت باش این حرفها را نزدم كه ناراحت بشی بالاخره جنگ است و وضعیت مملكت غیر عادی. نمی شود توقع داشت چون یك سال است ازدواج كردیم و یا چون ما همدیگر را خیلی دوست داریم جنگ و مردم و كشور را رها كرد و آمد نشست توی خانه . از جیب این مردم برای درس خواندن امثال من خرج شده است پیش از جنگ زندگی راحتی داشتیم و به قدر خودمان خوشی كردیم و خوش بخت بودیم به قول بعضی از بچه های گردان خوب خوردیم و خوابیدیم الان زمان جبران است اگر ما جلوی این پست فطرتها نایستیم چه بر سر زن و بچه و خاكمان می آید . بگذریم

از بابت شیراز خیالت راحت آن جا امن است كوه های بلند اطرافش را احاطه كرده و اجازه نمی دهد هواپیماهای دشمن خدای ناكرده آنجا را بزنند . درباره خودم هم شاید باورت نشه اما تا بحال هر ماموریتی انجام دادم سر زن و بچه های مردم بمب نریختم اگر كسی را هم دیدم دوری زدم تا وقتی آدمی نبوده ادامه دادم .

لابد خیلی تعجب كردی كه توی همین مدت كوتاه چطور شوهر ساكت و كم حرفت به یك آدم پر حرف تبدیل شده خودم هم نمی دانم به همه سلام برسان به خانه ما زیاد سر بزن مادرم تورا كه می بیند انگار من را دیده .

سعی می كنم برای شیراز ماموریتی دست و پا كنم و بیایم تو راهم ببینم همه چیز زود درست می شود دوستت دارم خیلی زیاد .

مواظب خودت باش
همسرت عباس - مهر ماه 1359

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۱۰۸
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
محمد

شهدا شرمنده ایم

ناشناس
در پاسخ به افشین

البته نیروی هوایی و هوانیروز

پروانه تنها

دیگردنیا چنین انسا نهای بزرگ را نخواهد دیدخدا رحمتش کند

ناشناس

کاش به جای افسانه دروغ جومونگ که سمبل جوانان شده بود شهید عباس دوران فیلم افسانه واقعی دلاوریهایش ساخته میشد .روح اسمانی طاقت زمین را ندارد

زنگنه

عالم محضر شهداست . ما در محضز این سرو قدان چه کرده ایم ؟؟؟؟؟؟؟؟

علی
در پاسخ به ناشناس

ناشناس عزیز مردان خدا زنده اند فرق نمیکند چه برای وطن ویابرای اسلام باشد شهید هست افتخار این مرزبوم میباشه

ناشناس
در پاسخ به صالح

الان این دو نفر به چی منفی داده اند؟

ناشناس

بغض گلویم راگرفت واشکم جاری شد درود برشرف ایشان

محمد رضا

باسلام خداوند روحش راشاد کند شما باعث شدید که برای شادی روح او فانحه ای قرایت ویادی از او کنیم وخوب است که اینگونه یاد اوری وشهامت ها را برای مردم بنویسید

ناشناس

اشکم در اومد

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

بدجوری بغض کردم.اشک منم در اومد.....

ناشناس

سلام
از تابناک ممنونم که ياد شهدا رو زنده نگه ميداره

حسین . ط . ن

شهدا همانند ستاره هائی درخشان برآسمان میهن میدرخشند .نور این ستارگان و موقعیت آنان ، میتواند رهنمای ما زمینیان در ادامه راه باشد. همیشه درقلب ما قراردارند. ما محتاج شفاعت آنان هستیم . روحشان شاد.

greeniran

من جوان 25 ساله از اين همه حرارت و شوق چه فهميدم؟

شهرام

ياد پدرم افتادم كه حدود 70 ماه جبهه بود.ياد مادر جوانم افتادم كه با 3 تا بچه توي شهر غريب مي مونديم تا نامه اي ،از پدر بياد. يادمه توي كوچه كه بازي ميكردم يهو ديدم از سر كوچه پدرم داره از جبهه براي مرخصي مياد.دو ماه بود كه از آزاد سازي خرمشهر ميگذشت اما هيچ خبري از پدرم نبود.ارتباطات تلفني قطع شده بود و هيچ كدوم از همرزم هاش هم مرخصي نيومده بودند تا نامه اي ازش بيارند و خبر سلامتي پدرم رو به ما بدند.وقتي كه ديدم پدرم وارد كوچه شد ، دوان دوان رفتم به مادرم مژده دادم.مادرم هم چادرش رو سر كرد و با هم به سمت پدر دويديم.يادش بخير.
توي سن 55 سالگي همه موهاش سفيد بود و حداقل 20 سال پير تر نشون ميداد.
سختي هاي فراواني كشيده بود.در اثر همون فشار هايي كه كشيد ، مريض شد و خيلي زود رفت ... كي ميدونه خانواده هايي مثل ما چي كشيدند ، بجز اونهايي كه خودشون توي اون شرايط بودند و اوضاع رو با ذره ذره وجودشون لمس كردند.ماها الان فراموش شده هستيم.
چرا يادي از خانواده هاي رزمندگان ، از همسر هاشون از بچه هاشون نميشه ؟
مي دونم فايده نداره حرف زدن.
كو گوش شنوا ؟؟؟؟

ناشناس

خدا رحمتش کنه

ناشناس

به این میگن مرد

علیرضا

باسلام به ارواح پاک شهدا
خدا شفاعت شهدا مانند دوران و یاسینی را شامل حال ما بفرمایید آمین
لطفا از شهید یاسینی هم مطلب بگذارید من یک کتاب از ایشان خوانده ام که بسیار غرور آفرین بود ایشان رکورد دار پرواز با جنگنده اق4 در جهان هستنند و نامشان در کتاب های خارجی می باشد.
با تشکر از مطالب آموزنده تابنک جون

امید از کرج

با سلام
واقعا نمیدونم از این همه عشق به وطن و خانواده چی بگم فقط امیدوارم بتونیم راهشان را ادامه بدیم برای شادی ارواح پاکشان صلوات

ناشناس

درود بر مردان بی ادعا وارتشیان گمنام

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.