نگاه شما: داستان دردناك خاك زرد

روحیات فردی و ژنتیکی ما ایرانیان پیوند جداناشدنی و دیرینه ای با پول و کسب سود دارد.

این موضوع از گذران معیشت شعرای مختلف ایرانی در سده های پیشین گرفته و تا اجاره ی شناسنامه برای خرید سکه و ارز تا به امروز ادامه یافته است ؛ یکی بابت قافیه سازی و مدح شاهان چندین دینار صله می گرفت و دیگری برای دلالی و حق العمل کاری چند هزار تومانی دستمزد.

اما هر دو در یک حس مشترک بودند ، علاقه زايد الوصف به مال اندوزی و دیگر هیچ.

حسی که گاه و بی گاه قماری جدید را در سر می پروراند ، روشی نو را به ذهن تداعی می کند و خلاصه می رسد زمانی که به آسمان و زمین  و در و دیوار تنها به چشم وسیله ای برای تولید ثروت نگاه می شود.

این نوع نگرش بی شک از گزند طمع نیز دور نمی ماند و آزمودن روش های مال اندوزی پر خطر را نیز شیرین و دست یافتنی جلوه می دهد.

به طوری که مهم نیست بقال هستیم یا نانوا ، روزنامه نگاریم یا بازاری ؛ تنها مهم این است چقدر پول بیکار داریم ؟

آن زمان است که همگی به سان یک کارشناس زبده ی اقتصادی و با فهم 2 کلید واژه  از هزاران فن سرمایه گذاری پای در بازار دیگران گذاشته و قدرت ریسک خود را محک می زنیم.

به 60 روز هم نمی رسد ، دوستی که صاحب یک مغازه لوازم خانگی است مبلغ 30 میلیون تومان که تمام پس انداز خود و همسرش بود را به طلا تبدیل کرد (هر اونس طلا 1712 دلار و هر گرم طلای 18 عیار80 هزار و 520 تومان ) و امروز با گذشت نزدیک به دو ماه ، هر اونس طلا 1590 دلار و هر گرم طلای 18 عیار به 63 هزار تومان رسیده است ؛ مسئول این تصمیم غیر معقول و شتابزده فقط و فقط سرمایه گذار طمعکار و حریص است که با وجود افزایش نجومی قیمت ها در شغل خودش ، به سمت بازاری آمده است که پیش بینی قیمتی در آن کار هرکسی نیست.

یا در مثالی دیگر میتوان خریداران شتابزده ی سکه را مورد تحلیل قرار داد که شاید کمتر کسی در میان حدود  7 میلیارد انسان در کره ی زمین پیدا شود و سکه بهار آزادی را که امروز به رقم 590 هزار تومان رسیده است در 4 ماهه پیش به قیمت یک میلیون و  صد هزار تومان آن هم با توهم افزایش بیشتر و رسیدن به مرز یک میلیون و 500 هزار تومان بخرد و در منزل نگه داری کند ؛ حال آن که در این مدت چه اتفاقی خواهد افتاد تنها زاده ی تخیل او و همفکرانش است.

این همان حس فرصت طلبی و مال اندوزی است که با حبابی از طمع به بالا می رود و به آنی در هوا ترکیده و شخص را مستاصل و ورشکسته می کند.

اما آیا به واقع این حس که در قریب به اتفاق ما ایرانی ها نهفته است ، ذره ای از منطق را با خود به همراه دارد یا خیر ؟

چرا ایرانیان در جای جای دنیا به مغزهای متفکر برای کسب ثروت از راه های خارق العاده مشهورند ؟ آیا واقعا فکر ژاپنی ها ، کره ای ها و اروپاییان به اینجا ها نمی رسد ؟

اینجاست که بیشتر یقین می کنیم صفت پول پرستی پیوندی عمیق با روحیاتمان دارد.

جالب اینجاست که با همان شدتی که به ثروتمند شدن از هر راهی علاقه مندیم ، به انکار این حس در وجودمان نیز هم اصرار داریم ؛ زیرا ثروت در جامعه ایرانی از دید بیرونی ضد ارزش است ولی هیچ کس از ته دل از داشتنش ناراضی نیست و در بطن جامعه همگی بی شک دلباخته ی آن اند.

امیدوارم امروز که با این احساس دمخور شده ایم و همچنان در پی کسب روزی از طرق مختلف هستیم این نکته را از یاد نبریم : دوستانی که چند ماه پیش برای تحویل سکه جلوی درب بانک ها شب را به صبح می رساندند امروز و با سقوط آزاد قیمت دلار و طلا جز حسرت و زیان اندوخته ای ندارند و آنها هم زمانی خود را اقتصاددان ، تحلیل گر سیاسی و پیشگویی قابل می دانستند.

بهتر است در جای خود باشیم و بمانیم ، حضور در جای دیگران و عدم موفقیت افزون بر این که جایگاه خودمان را متزلزل می کند ، حسی از یأس و نا امیدی را تا پایان عمر در ذهنمان حک می کند.