8بازدید
۴۰
لطفا مزاحم کودکی «آرمیتا» و «علیرضا» نشوید!
حسین بشیری
چندی است، چرخ زمانه روزگار حضور جوانان رشید این مرز و بوم را از ما دریغ می‌کند. ُروز و روزگاری بود رشیدان ایران اسلامی برای دفاع از مرز جغرافیایی و اعتقادات خود در مبارزه‌ای رو در رو با دشمن، سر و جان خود را فدا کردند؛ اما امروز حکایت این جانفشانی‌ها به گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد و یکی از پیامد‌هایش، آشنایی مردمان امروز با ترکیب واژگانی با نام «شهدای هسته‌ای» است؛ شهدایی که خود و خانواده‌هایشان، سختی‌ها و مشکلاتی را تحمل کرده و خواهند کرد که نشاید گفت!
اما چیزی که در این میان، مهم به نظر می‌رسد، مراسم و نشست‌هایی است که از سر لطف و مهربانی مردم و مسئولین برای بزرگداشت و تقدیر از این عزیزان برگزار می‌شود؛ مراسمی رنگارنگی که شاید گاه بدون در نظر گرفتن تناسب برنامه با نفس تجلیل از خانواده‌های شهدای هسته‌ای برگزار می‌شود.
با مرور اخبار چند ماه اخیر، خواهد دید که از حضور برنامه‌های سیاسی گرفته تا فرهنگی و ... از این خانواده‌ها دعوت شده است:
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در برنامه روز جهانی کودک
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در اختتامیه جشنواره فیلم کودک
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در مراسم روز دختر در نمایشگاه نشریات خانوادگی
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در اجلاس سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در تهران
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در جمع فعالان سایبری
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در افتتاحیه مسابقه ملی مهارت
و حضورهایی از این دست برای تقدیر و تشکر از خانواده‌های شهدای هسته‌ای.
«علیرضا» هم در کنار «آرمیتا» در بیشتر این برنامه‌ها بود؛ حضوری کودکانه از سر نیتی بزرگ؛ نیت مقدس معرفی و زنده نگاه داشتن یاد پدران نام‌آورشان که در اوج گمنامی بودند.
«این تقدیر‌ها برای چیست؟»
به باور نگارنده، بیشتر و یا شاید همگی این تقدیر‌ها و مراسم با نیتی خیرخواهانه و از سر احساسی پاک برگزار شده است، ولی آیا باید در هر مراسمی و به هر بهانه‌ای، از این عزیزان تقدیر کرد؟!
فرض کنیم آرمیتا و علیرضا را دو تا سه ساعت هم در مراسم سرگرم کردیم و کوشیدیم نبود پدرانشان را برای چند ساعتی فراموش کنند؛ بعدش چه؟
اگر دعوت از آرمیتا و علیرضا برای بیان نوعی تشکر از این عزیزان است، بهتر نیست به گونه دیگری رفتار کنیم که مزاحم کودکی‌شان نشویم و آنها را شعار زده نکنیم؟
«آرمیتا» و «علیرضا» در اوج گذران دوران کودکانه خود هستند؛ بنابراین، باید برای حضور در هر مراسم یا نشستی، کمی از کودکی خود فاصله بگیرند. اگر این رخداد ادامه پیدا کند، آیا آرمیتا و علیرضای زیباروی خوش سخن و شیرین بیان، همچنان در یاد‌ها خواهد ماند و یا تنها این مراسم‌ها، گذری بوده‌اند برای ثبت در تاریخ؟
بهتر نیست برای تشکر از آرمیتا، کتابی، فیلمی ـ البته نه در عرض ۲۴ ساعت ـ از زندگی و مرام پدران علیرضا و آرمیتا و پدران علیرضا‌ها و آرمیتاهای دیگر تهیه کرد که بشود به مردمان امروز فهماند برای خدمت به مملکت و حضور فعال در عرصه علمی و جان را پای علم و آبروی مملکت گذاشتن، نیاز به شکستن شاخ غول ندارد.
بهتر نیست، آرمیتا به وظیفه کودکانه خود برسد و ما به وظیفه بزرگانه خود؟!
بهتر نیست، بنشینیم و کمی بیندیشیم که برای تقدیر و سپاس از خانواده‌های «شهدای هسته‌ای» چه باید کرد و چگونه می‌شود، قدردان پایداری و صبر خانواده‌های آن عزیزان بود؟!
اما نکته‌ای که نباید هیچ گاه فراموش شود، این است که این شکیبایان برای معامله‌ای که با خدای خود کرده‌اند، جوانان رشیدشان را در جمع گرم خود نمی‌بینند، نه چیز دیگر!
پس خواهشمندیم وظایف بزرگانه خودمان را فراموش نکنیم و مزاحم کودکی آرمیتا و علیرضا نشویم!
اما چیزی که در این میان، مهم به نظر می‌رسد، مراسم و نشست‌هایی است که از سر لطف و مهربانی مردم و مسئولین برای بزرگداشت و تقدیر از این عزیزان برگزار می‌شود؛ مراسمی رنگارنگی که شاید گاه بدون در نظر گرفتن تناسب برنامه با نفس تجلیل از خانواده‌های شهدای هسته‌ای برگزار می‌شود.
با مرور اخبار چند ماه اخیر، خواهد دید که از حضور برنامه‌های سیاسی گرفته تا فرهنگی و ... از این خانواده‌ها دعوت شده است:
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در برنامه روز جهانی کودک
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در اختتامیه جشنواره فیلم کودک
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در مراسم روز دختر در نمایشگاه نشریات خانوادگی
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در اجلاس سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در تهران
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در جمع فعالان سایبری
* حضور آرمیتا رضایی‌نژاد در افتتاحیه مسابقه ملی مهارت
و حضورهایی از این دست برای تقدیر و تشکر از خانواده‌های شهدای هسته‌ای.
«علیرضا» هم در کنار «آرمیتا» در بیشتر این برنامه‌ها بود؛ حضوری کودکانه از سر نیتی بزرگ؛ نیت مقدس معرفی و زنده نگاه داشتن یاد پدران نام‌آورشان که در اوج گمنامی بودند.
«این تقدیر‌ها برای چیست؟»
به باور نگارنده، بیشتر و یا شاید همگی این تقدیر‌ها و مراسم با نیتی خیرخواهانه و از سر احساسی پاک برگزار شده است، ولی آیا باید در هر مراسمی و به هر بهانه‌ای، از این عزیزان تقدیر کرد؟!
فرض کنیم آرمیتا و علیرضا را دو تا سه ساعت هم در مراسم سرگرم کردیم و کوشیدیم نبود پدرانشان را برای چند ساعتی فراموش کنند؛ بعدش چه؟
اگر دعوت از آرمیتا و علیرضا برای بیان نوعی تشکر از این عزیزان است، بهتر نیست به گونه دیگری رفتار کنیم که مزاحم کودکی‌شان نشویم و آنها را شعار زده نکنیم؟
«آرمیتا» و «علیرضا» در اوج گذران دوران کودکانه خود هستند؛ بنابراین، باید برای حضور در هر مراسم یا نشستی، کمی از کودکی خود فاصله بگیرند. اگر این رخداد ادامه پیدا کند، آیا آرمیتا و علیرضای زیباروی خوش سخن و شیرین بیان، همچنان در یاد‌ها خواهد ماند و یا تنها این مراسم‌ها، گذری بوده‌اند برای ثبت در تاریخ؟
بهتر نیست برای تشکر از آرمیتا، کتابی، فیلمی ـ البته نه در عرض ۲۴ ساعت ـ از زندگی و مرام پدران علیرضا و آرمیتا و پدران علیرضا‌ها و آرمیتاهای دیگر تهیه کرد که بشود به مردمان امروز فهماند برای خدمت به مملکت و حضور فعال در عرصه علمی و جان را پای علم و آبروی مملکت گذاشتن، نیاز به شکستن شاخ غول ندارد.
بهتر نیست، آرمیتا به وظیفه کودکانه خود برسد و ما به وظیفه بزرگانه خود؟!
بهتر نیست، بنشینیم و کمی بیندیشیم که برای تقدیر و سپاس از خانواده‌های «شهدای هسته‌ای» چه باید کرد و چگونه می‌شود، قدردان پایداری و صبر خانواده‌های آن عزیزان بود؟!
اما نکته‌ای که نباید هیچ گاه فراموش شود، این است که این شکیبایان برای معامله‌ای که با خدای خود کرده‌اند، جوانان رشیدشان را در جمع گرم خود نمی‌بینند، نه چیز دیگر!
پس خواهشمندیم وظایف بزرگانه خودمان را فراموش نکنیم و مزاحم کودکی آرمیتا و علیرضا نشویم!
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
به نظر من که جشن تولد علی رضا در دانشگاه شریف خوب بود
متاسفانه به شدت مخالف ام و در یادداشتی دلیل نظر خودم را توضیح خواهم داد البته ( صرفا به دلیل اینکه مخالف نظر خودتان است ) تردید دارم که یادداشت بنده را منتشر کنید برای نشان دادن حسن نیت خودتان و اینکه به آزادی عقیده احترام می‌گذارید این کامنت را منتشر کنید تا بنده هم یادداشت خودم را ارسال کنم در غیر این صورت مزاحم وقت شریفتان نشوم حسین آقا!
بابا طفلک تو این مراسم داشت داد میزد اااای دندم!!
طفلکی داشت دندهای سینه اش می شکست!!!!
سلام به شدت موافقم
با نویسنده مطلب موافقم. علاوه بر این خانواده این شهدا نیز گرفتار مراسم های مکرر می شوند و اگر قبول نکنند ممکن است مورد انتقاد قرار بگیرند. البته در برخی مراسم که جنبه های بین المللی دارد شاید مناسبت داشبه باشد.
ایشون حق دارند نظرشون رو بگن مثلا شما که این حق رو دارید .
تهش رو اشتباه نوشتم . مگر پدران این کودکان ناجوانمردانه شهید نشدند
مزاحمت نیست اگر هم دعوتشان نکنن می گن فراموششان کردید!!!!
بسیار حرف درستی است موافقم
کودکی کردن آنان با از دست دادن پدرانشان از حالت عادی خارج شده، حداقل با برگزاری مراسم و توجه ویژه به آنان می بایست کودکی را به آنها بازگردانیم. مثلا من متوجه نمیشم چه اشکالی داشته که در مراسم روز جهانی کودک دعوت شدند و حضور داشتند...!!
تنها جايي كه بودن اونها درست بود همين مراسم روز جهاني كودك بود اما در اجلاس غير متعهدها و ده جاي ديگر واقعا لزومي نداشت.
چند وقتی بود که ما به همین موضوع فکر میکردیم... ای کاش زیبایی دوران کودکی آنها را با این مراسم هایی که اصلا مناسب سن و سال آنها نیست خراب نکنیم
نکته ارزنده ای بود. متشکرم
من هم بانویسنده موافقم
بسمه تعالي
درست نيست کودکي کودک از او گرفته شود زيرا در آينده باعث اختلالات روحي و رواني کودک خواهد شد. البته اين خيلي خوبه که هميشه به ياد اين عزيزان باشيم و به خانواده شهدا خاصه هسته‌اي ارج نهيم. ولي آسايش را از اينان گرفتن نيز قابل قبول نيت منظور کودکان.
کاش همه اینجوری فکر میکردند
افرین راست میگی برادر ما ایرانیها وقتی محبت مان گل کند دیگر کسی جلو دارمان نیست انقدر محبت میکنیم که طرف را از چشم همه میاندازیم هر چیزی اندازه دارد شهدا و خانواده شهدا عزیز ما هستن فقط جوری رفتار نکنیم که خانواده شهدا زیر زربین عدهای سود جو بروند
کاملا موافقم.
خدا رو شکر یکی حرف دل ما رو زد!
بهتر است قبل از شرکت دادن کودکان در این گونه مراسم از نظرو مشورت روانشناسان کودک استفاده کنیم تا بر روحیه کودکان اثر مخرب نداشته باشد
موافقم
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.