«نوستالژیکده صداوسیما» تا کجا برنامههای آرشیوی پخش میکند؟
«نوستالژیکده صداوسیما» شاید بهترین عبارتی باشد که درباره محتوای کنونی روی آنتن این مجموعه شبکههای تلویزیونی بتوان تعبیر کرد؛ اما به حقیقت تا کی میتوان دست در خورجین برد و در این بیابان بیآب و علف بودجه، نان خشک در آب زد و خورد؟
به گزارش «تابناک»، رسانه ملی اصلاً وضعیت مالی خوب ندارد. لازم نیست آنچنان تحلیلگر بزرگی بود تا به این امر بدیهی پی برد؛ تنها کافی است سخنان عزتالله ضرغامی را در این ماههای اخیر بشنوید که از تخصیص نیافتن اعتبارات گله کرده و از بیپولی نالیده است. در چنین اوضاعی صداوسیما به جای کوچکسازی سازمان اداری و چابک سازی و کم کردن هزینه، سراغ شیوه مدتداری برای جبران این هزینهها رفت و آنتنها به برنامههای آرشیویی دو دهه پیش سپرده شد.
«نوستالژی» مهمترین بهانهای بود که در این زمینه بیان میشد تا بخش چشمگیری از کنداکتور تلویزیون را با برنامههایی پر کند که هرچند برخی از آنها دو دهه پیش و زمانِ نخستین پخش جذاب بودند، اینک با سطح توقع مخاطبان تلویزیون ـ که تجربههای وسیعی را پیش چشمشان داشتهاند ـ همخوانی ندارد.
به عبارت روشنتر، مخاطبی که انگشتش بر کنترل تلویزیون است و میتواند هزاران شبکه را گزینه پیش روی داشته باشد، انگیزه ندارد تا همه وقتش را با برنامههایی پر کند که بیست سال پیش تولید و پخش شده بود و حال به نام نوستالژی، جای تولیدات فیلمهای دوبله روز، سریالهای تولیدی روز و... را گرفتهاند.

اگر یکی از بهترین سریالهای تاریخ تلویزیون را بارها ببینید و حتی
در خبر هم گنجانده شود، چه حسی نسبت به این مجموعه پیدا میکنید؟
نوستالژی تا اندازهای کارکرد دارد، ولی بسیار محدود است؛ بنابراین، میتواند تنها بخش بسیار کوچکی از کنداکتور یک مجموعه شبکههای تلویزیونی نظیر صداوسیما را با برنامههای آرشیوی بیست سال پیش پر کند و بدین ترتیب با این کار، جبران کسری بودجه کرد؛ البته ناگفته نماند که بیش از این حد، مخاطب پس میزند.
این فضا اما هنگامی نگرانکننده شد که در کنار سرگرمی، شاهد ضربه خوردن بیش از پیش یکی دیگر از ستونهای جذب مخاطب تلویزیون هستیم و آن «خبر» است. کیفیت خبر تولیدی، افت چشمگیری داشته و به جای رویکردهای کارآمد برای نگه داشتن مخاطب، پای بخشهای اصلی خبری شبکههای گوناگون به میدان باز شده و خمیرمایه خبر به حاشیه رانده شده است.
اگر تا مدتی پیش گاهی تلاش میشد با قرار دادن انیمشین، کارتون، دیالوگهای بامزه و مجموعهای از رویکردهای اینچنینی، بر جذابیت برخی آیتمهای خبری افزوده شود، متأسفانه هم اکنون این رویکرد در حال غلبه بر کلیت اطلاعرسانی است و خبر بهانهای برای کنار هم چیدن اینها شده که در نوع خود حیرتآور و مسلماً نگران کننده است.
«نوستالژیکده صداوسیما» شاید بهترین عبارتی باشد که درباره محتوای کنونی روی آنتن این مجموعه شبکههای تلویزیونی بتوان تعبیر نمود؛ اما حقیقتاً تا کی میتوان دست در خورجین برد و در این بیابان بیآب و علف بودجه، نان خشک در آب زد و خورد؟ آیا وقت آن نرسیده تا این سازمان عریض و طویل، دستخوش تغییر جدی به قصد کوچک سازی و هدف کاهش هزینههای جاری شود؟ آیا وقت آن نرسیده تا مدیران رسانه ملی که ساختمانهای کوچک شبکههای بزرگ جهان را بازدید کردهاند، اندکی الگوبرداری کنند؟
آنچه تماشا میکنید، بخشی از نوستالژی بازی به مناسبت اول مهر است که به نظر میرسد در برنامه «بچه های دیروز» میبایست پخش میشد!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
جانا سخن از دل ما میگویی باسپاس فراوان ازتابناک
تازه بازم میخواهند شبکه باز کنند
بازم اتلاف بودجه بیشتر
چون بیننده هاش کمتر شده درامد تبلیغاتش هم کمتر شده و مجبور حجم تبلیغات رو ببره بالا
الان 4 تا شبكه ماهواره اي كه نيازي به معرفي ندارند شايد با يكصدم پرسنل و بودجه صدا و سيما اكثريت مخاطبان رو به خودشون جذب كرده اند.
صدا وسيما با پنجاه هزار نفر كارمند و چسبيده ،حريف دو سه تا شبكه ماهواره اى كه سرجمع هركدام دويست نفر هم پرسنل ندارند نمى شود به اين مى گويند مديريت وطنى!
مرحوم منوچهر نوذری گقته بود ( تازه شبکه 3 راه افتاده بود ) ای کاش فقط 1 شبکه داشتیم ولی پر محتوا
من که به شخصه هر وقت تلویزیون تماشا میکنم واقعاً خوابم گرفته .................توهین نیست بعنوان یه جوون اینو گفتم
حقیقت تلخه ...
دادا شما ایران زندگی می کنی یا تی وی اصلا می بینی؟؟
همان زماني هم كه وضعشان خوب بود ...
این فیلم های خاطره ساز را با پول جنگ ساختند و زیر بمب و موشک ساختند آقایان در ایام عافیت چه می کنند ؟!................
عکسی از سریال سلطان و شبان است رفتم تو دوران کودکی واقعا حس نوستالژی داره
صداو سیما مصداق بارز آفتابه لگن هفت دست شام و ناهار هیچی شده است.
من هنوز نمیفهمم چرا این سازمان باید در تمام مراکز استانها دم و دستگاه عریض و طویل و هزینه بر با تعداد کارمندان زیاد داشته باشد. فقط با فروش نیمی از اراضی اشغال شده توسط صداوسیما در شهرهای دیگرو مرخص کردن کارمندان آن مناطق میتوان تا صدسال تولیدات خوب داشت.
به عنوان مثال روزی نیست مکه کانال عوض کنم واین سریال خانه اجاره ای رو انتن نباشه دیگه تکراری هم حدی داره
ااگه بودجه صدا و سیما را بدهند...اسفالت جاده ها و ایر بگ ماشین ها را درست کنند خیلی ثوابش بیشتره و کشتار هم کمتر میشه ...مردم هم چند تا شبکه ماهواره ایی را نگاه میکنند و حداقل دلشان خنک میشود...البته کارمندان ان اداره را هم بازنشسته کنند که سرگردان نشوند....
سلام
جنابان مدیران تابناک
از این که صداوسیما ضعف هایی داره حرفی نیست، ولی تا حالا چقدر از نقاط مثبتش هم گفتید؟
مثلا سریال پژمان که از یک فوتبالیست معروف یک بازیگر ساخته، جای یک تحلیل نداشت؟
شما فکر می کنید این سریال های ماهواره ای همه دسته اولند؟!
یا علی ع
فاخر دیگه چیه یه مدتی مد شده ؟؟؟؟
راست میگه دیگه
خوذتم نقد کن جناب تابناک جان
به ترک دیوارم داری گیر میدی! چن وقته انگشتتو گذاشتی رو صدا سیما برم نمیداری!!!
این پیغام منم احتمالا تو سایت نمیذاری!!
کاش نویسنده این خبرم می نوشتید کیه و تحصیلاتش چیه تا ما بدونیم اینی که داره نقد می کنه در چه جایگاهی داره مردم رو مخاطب قرار میده!!!!
اگر روزگار امروزمان خوب بود خیلی سخت ترازاین به یاد خوشی های گذشته می افتادیم
كجاي دنيا به رسانه هاشون بودجه ميدن؟!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.