نگاه مادرانه به طرح جامع جمعیت

بنده قبول دارم که زندگی و بچه دار شدن سخته و تو ان دوره ای که جوونها تن به ازدواج نمیدن صحبت راجع به چند فرزندی شاید گزاف بنظر برسه اما خودم دوستانی دارم که 3 فرزند، 5 و 6 فرزند دارند و خیلی هم از نظر تربیتی و فرهنگی خانواده های خوب و موفقی هستند.
بنده معتقدم که اگر مرد بتونه نیازهای عاطفی همسرش رو خوب برآورده کنه تکیه گاه خوبی برای خانواده اش باشه و زن هم فکر نکنه که ازدواج و بچه دار شدن مانع پیشرفتش هست و مرد و زن توقعاتشون رو معقول کنند و کمتر دنبال چشم و همچشمی برن میتونن از ثمرات چند فرزندی بهره مند بشن و نتیجه سختیهایی رو که کشیدند با تربیت صحیح فرزنداشون ببینند

سیاستهای تشویق جمعیتی مدتهاست که در خیلی کشورها از جمله کشورهای اروپایی و آمریکایی آغاز شده است. برای مثال میشه به تعدادی از سیاستهای تشویقی که نویسنده هم ذکر کرده دقت کرد. همچنین در نظر گرفتن حقوق برای مادر که تا 1 یا 2 سالگی فرزند به اون پرداخت میشه و یا در نظر گرفتن حقوق چند برابر برای مردان و زنان(تاکید میکنم زنان) را هم اضافه کرد!
همین طور که می بینید این سیاستها همگی تشویقی هستند برای همین هم کم کم با استقبال مواجه می شوند...لطفا این برخوردها را با برخوردهایی که تو کشور ما با این مقوله شده است مقایسه کنید که همگی مملو از تحقیر و توهین و تعیین تکلیف برای زنان است؟!!! واقعا فکر می کنید با این طرز برخورد و موضع گیری می توانید زنان را تشویق به فرزند آوری کنید؟ فکر نمی کنید یکی از دلایلی که زنان و مردان از فرزند آوری امتناع می ورزند تحقیر ها و توهین هایی است که از کودکی باهاش درگیر بودند؟ کاش بیشتر تامل می کردیم!

با حکمتجو کاملا موافقم خودم کارمند هستم و بنظر من بیشتر مشکلات خانواده ها اززمانی شروع شد که زنان به طور گسترده (توجه کنید بطور گسترده )در جامعه بکار گرفته شدند مشکلات خانوادگی بین زن و شوهر بین والدین و فرزندان و الان هم جمعیتی.

نظر بعضی از آقایون خییییلی جالبه ،تمام مشکلات جامعه از جمله اعتیاد ، مشکلات فرهنگی ،بی تربیتی بچه ها بیکاری و... همش به خاطر کار کردن خانم هاست .وای بر شما مادران مگه نمی بینید وظایف شما از طرف آقایون تعیین شده پس توبه کرده و به وظایف طبیعی خود برگردید!

اگر کمی آینده نگر باشیم شاید راحتتر با مشکلات موجود کنار بیام و برای تامین نیازهای روحی و روانی خانواده و فرزندمون و سلامت جامعه فرزندان بیشتری داشته باشیم
به فراخور اقتضائات زمان امروز و همت بلندی که ایرانی جماعت داره میشه با مشکلات کنار اومد و نشاط و شادی رو با فرزندان بیشتر به خانواده ها هدیه داد

همه این مطالب که نو متن و نظرات خوانندگان مطرح شده، درست و نادرست، همه کم و بیش شنیده ایم و آشنا هستیم. ولی من یک سوال دارم. آقایونی که بر طبل ازدیاد جمعیت میکوبند حتی اگر بگویند که فکر همه جاشو کردیم و همه چیز درسته و همه چیز تأمین میشه و غیره، میخوام ازشون بپرسم کشور ما کشوری خشک و نیمه خشک است که در حال حاضر اب جمعیت فعلی برای تأمین آب مورد نیاز این جمعیت مشکل داریم. در شرایطی که طبق نظر کارشناسان آب و هوا سال به سال و روز به روز گرمتر و خشکتر میشود، آب مورد نیاز جمعیت دوبرابر حال حاضر را چگونه میخواهید تأمین کنید. این که دیگر دست شما نیست و شما نمیتوانید میزان بارش نزولات آسمانی را تغییر دهید

برادر گرامی، جناب آقای حکمتجو
من یک مرد سرپرست یک خانواده س نفری(همسرم، فرزندم و خودم) هستمنظر شما برایم بسیار جالب بود. چه ساده و بدون اینکه شاید خود هم متوجه باشید، صورت مسئله را پاک نمودید. نباید یادمان برود که اولا از نطر حقوق انسانی، هر انسانی صرف انسان بودنش حقوق دارد مثل حق حیات، حق زندگی، کار، و ....
نمی توان کسی را از این حق محروم ساخت.
ثانیا، چه کسی گفته که جایگاه زن در خانه است؟ به شریعت نگاه کنید. حتی برای شیردهی به فرزند، زن می تواند طلب دستمزد کند.چرا وجود انسان هایی که بر اثر مشکلات درونی، مکانی را به کثافت کشیده و آلوده می کنند، همه جامعه مردان را متهم می کنید. اگر مردها نمی توانند خود را از آلودگی دور نگه دارند، چاره اش آن نیست که زنان را حبس در خانه کنیم. مفاهیم جالبی در نوشتار شماست که قطعا برگرفته از نوع نگرش شماست مانند" ملا عدم" و عدم حضور زن. یاد بگیریم که برای پیشرفت پایمان را روی دوش دیگران نگذاریم و برای این که برای خودمان کار بیابیم، زنان را از کار محروم نکنیم. دولت و کل سیستم مسئول رشد و توسعه اقتصادی کشور هستند که به تبع آن کار هم ایجاد خواهد شد. همه، اعم از طن و مرد باید در ساخت جامعه و پیشرفت سهیم باشند، و گرنه یا مرد سالار خواهیم شد یا زن سالار، که هر دو فرهنگی مردود و نکوهیده است. همه باید به خاط بسپاریم که " دست در دست هم دهیم به مهر، میهن خویش را کنیم آباد"

دقت کردید موافقان خانم‌ها هستند و مخالفان آقایان. آقایان از طرفی دنبال همسر کارمند می‌گردند چون معتقدند دیگه گذشت اون زمانی که مردها نان‌آور بودند، الان هر دو نفر باید کار کنند. یعنی هم خدا را می‌خواهند و هم خرما را. خودشان تحمل نگهداری چند ساعت از بچه را ندارند و بعد انتظار دارند زن بدبخت مثل تراکتور هم بیرون کار کنه، هم چهار تا بچه بیاره، هم غذاهای توپ بذاره جلوشون، هم مهمانی بده و مهمانی بره، تربیت بچه ها هم که با مادره و کلی کارهای دیگه که فقط زنها باید انجام بدهند. وقتی هم توی پنجاه سالگی زن بدبخت از اینهمه فشار فرسوده میشود، تازه هوس زن جوان می‌کنند و می‌روند دنبال دوست دختر و زنهای جوان‌تر. خداییش توی مملکت ما زن‌ها تباه می‌شوند.

امروزه همه تلاش والدین تهیه بهترین امکانات برای فرزندشون هست و در صورتی که اگر کمی آینده نگر باشیم شاید بشه فهمید که بهترین چیز واسه کودک وجود خواهر و برادرهائئ هست که در کنار هم با مدیریت صحیح پدر و مادر تربیت بشن

من یک مادر شاغلم به خدا زندگیم از جهنم پر استرس تره.بچه 2 سالم از بس دست پرستار بوده داره عصبی میشه.تا می رسم اداره صدای جیغ بچم تو گوشمه .شبا تا 12 نظافت و غذا پختن کارمه.در قبال 2 ریال حقوق آخه با یک حقوق نمیشه زندگی کرد هیچی اززندگیم نفهمیدم ...چیجوری بچه دوم بیارم؟؟؟

معتادان و بیکاران و بزهکاران معمولا از خانواده های پر اولاد و بیکار و بیسواد هستند نه از خانواده ای که والدین تحصیلکرده و شاغلند.

درباره صحبتهای رضا باید بگویم حتی اگر این نگاه یک نگاه غرب زده باشد، چون نگاه اکثر زنان ایران است پس چه بسا بهتر باشد بجای مخالفت با زنان این مرز و بوم به خواسته ها و نیازهایتان احترام بگذاریم چرا که تا مادامیکه رودخانه ای جریان دارد هیچ سنگی نمیتواند مانع حرکت آن گردد.

جمعیت بیش از 30 میلیون برای ایران با توجه به اقلیم ان نمی تواند مفید باشد
خشک سالیها تشدید خواهد شد و عدم مدیریت+جمعیت زیاد+خشکسالی =فلاکت

من یک مادر شاغل در تهران هستم. کار کردن را حق انسانی خودم می دانم. سالها درس خوانده ام به خاطر کسب حضور موثر در اجتماع. حالا یک کودک ۵ ساله دارم که بنا به توصیه ی پزشک ، برای نجات جانش تهران را ترک کرده ام و در یکی از شهرکهای اطراف کرج زندگی می کنم. برای اینکه سر وقت به اداره برسم باید ساعت ۵:۴۵ صبح از خانه بیرون بزنم. در حالی که هیچ مهد کودکی پیش از ساعت ۷ صبح کودکان را تحویل نمی گیرد. درنتیجه ناگزیرم با تاخیر به اداره برسم. از آن سو تا به خانه برگردم ساعت۶:۳۰ عصر است. و مهد کودک ۶ عصر تعطیل می شود. پس همسرم ناگزیر است از خیر اضافه کار بگذرد و خود را به مهد کودک بچه برساند. با خودم فکر می کنم اگر بنا باشد به فکر بچه ی دوم و سوم باشم ، این داستان تا کی ادامه خواهد داشت؟ آیا هوای تهران پاکیزه خواهد شد تا من و همسرم مشکل مسافت را نداشته باشیم؟ آیا مهد کودکها رایگان خواهد شد تا مبلغ فراوانی از درآمد ناچیز ما صرف نگهداری و مراقبت بچه ها در مهد کودکها نشود؟ آیا وضعیت اقتصادی بهبود خواهد یافت تا امکان داشتن خانه ای بزرگتر و اتاقهای بیشتر برای ما فراهم شود؟ آیا ...

همونطور که برای اقتصاد مردم رو دسته بندی می کنن برای افزایش جمعیت هم مردم باید براساس توانایی اقتصادی دسته بندی شوند. من خودم از اطرافیانم سراغ دارم که با این که وضع مالی خیلی خوبی دارن و خانم هم تمام وقتش آزاده میخواستن جنینشون رو سقط کنن. باید خانواده هایی که توانایی دارن ابتدا تشویق بشن بعدش برای خانواده هایی که توانایی کمتری دارن مشوق ایجاد بشه. دوم اینکه به نظرم غیر از زنان سرپرست خانوار باید خیلی از مشاغل در اختیار مردها قرار بگیره و به خانمها مشاغلی متناسب با تواناییهاشون داده بشه به عنوان مثال چرا باید بانکها این همه خانم استخدام کنن در حالی که شغل هایی که باید خانم باشن از جمله پزشک زن کم داریم. نکته ای هست در ابتدا شاید بگیم اگر پدر و مادر هردو شاغل باشن و یک بچه رو در رفاه نسبی و درست تربیت کنن بهتر باشه به عبارتی کیفیت رو ترجیح بدیم به کمیت اما نکته اینجاست مضرات تک فرزندی دست کمی از بی کیفیت بزرگ شدن بچه نداره و عوارضش بعدا نشون داده میشه

قرار نیست هر زنی 6تا بچه بیاره اما خیلی ها بی خیال مادربودن شدن
آمادگی برای حضور اجتماعی: اگر منظورتون خیل زنان و دختران جوانی است که در فروشگاه ها بعنوان کارگر مغازه مشغول کار هستن و یا خیلی هایی که مثل من کارمند دولتی هستن که صبح مثل مرغ پر کنده از خونه می پرم بیرون تا به سرویس برسم و یک کار اداری و روتین که هیچ تحرک اجتماعی ای نداره و فقط بخاطر حقوقش ولش نمیکنم ؛ اگه این مد نظرتون هست این پیشرفت نیست.
ما زنها باید یکبار دیگه بدون تعصب بشینیم دور هم و ببینیم واقعا چی میخوایم؟
18 سال درس خوندن و مدرک گرفتن و استرس کنکور و از این شهر به اون شهر شدن و .... آخرش چی؟ من الان خوشبختم؟ این درسها چقدرش بدردم خورد؟ چقدرش به درد کار و فعالیت اجتماعی ام خورد؟ چقدر مفید جامعه ام؟
واقعا در برابر این تعهد خدمت و استفاده از آموزش رایگان چی دارم به جامعه ارائه میدم؟ جوونی ام خرج چی شد؟مدرک!

بهترين كار اين است كه كارهاي پژوهشي زيادي صورت گيرد كه تمام زاوياي آنهااز قبيل مسكن،ازدواج آسان،درآمد خانواده ها،حمل ونقل داخل شهرها،توسعه راه ها،مترو،جادهها وبزرگراها،ورزشگاها وپاركها وسايرخدمات ... اگربه درستي وپيش يني شده وبرنامه ريزي شده باشد مردم وخانوادها هم دوست ندارند كه تنها يك دختر ويا يك پسر داشته باشند كه البته اين هم خودش در آينده نزديك بسيار فاجعه است كه فردتنها يك اولاد داشته باشد شما جامعه الان نگاه كنيد با اين جمعيت ببينيد كه چقدر آفت داريم دزدي ،سرقت،معتاد،رانت خواري،رياكاريؤربا خواري بماند كه اينجا جاي مقاله ارايه دادن نيست انشاءالله در آينده راجبش مفصل صحبت خواهيم كرد.

اساسا بی کاری مردان و مشکلات مرتبط با آن از وقتی به وجود آمد که زنان از وظایف طبیعی خود مثل همسر بودن و مادر بودن به وظایف نا متجانس مانند منشی مردان بودن، کارگری کردن و غیره سوق داده شدند. شکی نیست که جامعه به تعدادی از زنان به عنوان معلم، پزشک ویژه زنان و اموری از این قبیل که برای تساهل خدمت رسانی به زنان لازم است نیاز دارد اما وقتی زنان از وظایف خود سر باز می‌زنند و شغل مردان را از آنان مطالبه می‌کنند دیگر در جامعه آن قدر شغل نمی‌ماند که تمام افراد جامعه را جوابگو باشد و این موجب بیکاری مردان، پایین آمدن دست مزدها، اعتیاد، طلاق، فحشا و سست شدن بنیان خانواده بر اثر روابط نا مناسب محیط های مختلط اداری می‌شود که دودش مستقیما به چشم خانمها می‌رود. جایگاه اصلی زن، خانه است. اگر زنان کمتر در ملأ عام باشند و بیشتر در خانه و محیطهای علمی، هنری، ورزشی مخصوص زنان حاضر شوند. خود به خود بسیاری از مشکلات اخلاقی، خانوادگی، شغلی و ... حل خواهد شد.

کاش وقتی این قانون رو می نوشتند از آرزو های مادر ها ، دغدغه ها،مشکلات ، نیازهای روحی وجسمانی آنها خبر داشتند ومدنظر قرار می دادند.
یعنی من مادر نباید حداقل تفریحات (سالم!) رو داشته باشم؟

همانطور که کنترل جمعیت دردهه های گذشته چندان علمی وکارشناسی شده نبود ونتیجه اش همین است که شده ، ازدیاد جمعیت مجدد هم همان مشکلات قبلی را که برای ثبت نام بچه کلاس اولی بایستی چند شبانه روز در صف مدرسه بخوابیم ایجاد خواهد کردو .... تامسائل و برنامه های اداره این مملکت به صورت سلیقه ای اداره میشود آش همین است و کاسه همان

این نگاه؛ نگاه مادرانه نیست. نگاه غرب زده است. اصل اینکه ایران را با کانادا مقایسه کنیم اساسا نادرست است. ضمن اینکه اگر کمی منصف باشیم درخواهیم یافت که ثروت هر کشور سرمایه های اجتماعی آن کشور است. ما در حال حاضر به بهای حضور زنان در محیط های کار این سرمایه ها را معیوب کرده ایم نوجوانان و جوانان بی مسئولیت؛ شرارت عمومی؛ جمعیت بدون احساس به هم نوع؛ رشد مصرف مواد مخدر همه و همه ناشی از بی تربیتی افراد نتیجه چند ریالی است که خانمها بجای تربیت فرزندان به خانه می آورند. حال آنکه در گذشته نه چندان دور زنان همدوش مردان با تولید محصولات فرهنگی نظیر قالی؛ پارچه های دستباف و... هم نقش اقتصادی خود را ایفا می نمودند و هم در تربیت سرمایه های اجتماعی فعال بودند. اما همین اندیشه های وارداتی غربی فمینیستی جاهلانه وضعیت فلاکت بار کنونی جامعه ایرانی را به وجود آورده است. برای من جای بسی تاسف است که جامعه شناس صاحب قلم ما اصلا هیچ شناختی نسبت به جامعه خود ندارد. اما او هم مقصر نیست چون در کشور ما آموزش دانشگاهی بجای آنکه متناسب با ویژگی های فرهنگی؛ تاریخی و طبیعی ما باشد منحصرا به معرفی ویژگی های کشورهای غربی معطوف است.

حرف دل همه مادران شاغلی را زدید که در سالهای جوانی بجای وقت گذرانی درس خوندند تا در اجتماع سربلند ظاهر بشوند و حالا نه موقعیت مناسب شغلی دارند و نه امنیت تامین خانواده.

تدوین برنامه استراتژیک ولحاظ کردن کلیه موارد پیشنهادی به علاوه تدوین جداول زمانبندی و عملیاتی گام اول هرگونه هدفی میباشد در حال حاضر ظاهرا برنامه مدونی وجود ندارد

سلام بعنوان يك مادر كارمندباشماموافقم ضمن اينكه اگرافزايش جمعيتي رخ بدهد درافراد فقيرجامعه مي باشد كه درواقع افزايش مجرم رابه تبع دارد.وافراد پولدار باسطح هوش بالا وتحصيلات بالا معمولا يك فرزند دارند

یکی به من بگوید اصلاً چه احتیاجی است به اینکه جمعیت کشور زیاد شود؟
دولت اگر بتواند کاری بکند که جلوی مهاجرت 160 هزار تن نخبه در سال به خارج را بگیرد، این خود کمک بزرگی خواهد بود به رشد جمعیت کشور ( بیشتر شدن درصد رشد جمعیت کشور )