وضعیت جوانی دستفروش با کارشناسی ارشد
حتما خیلیها هم از کنار این جوان با بیتفاوتی گذر کردهاند و شاید او و بساطش را اصلا ندیدهاند، از گذشتهاش اطلاعی ندارند؛ جوانی که تمام دانش و استعداد ریاضیاش را بعد از 18 سال تحصیل در صفر ضرب کرده و اینک در گوشه خیابان شاهد به تاراج رفتن عمر خود است.

پول دو جفت جوراب زنانه تمام دشت یک بعدازظهرش بود. برای حساب و کتاب همین کسبوکار ناچیز هم نیازی به فوقلیسانس ریاضی محض نداشت؛ با اندک سواد ابتدایی هم میتوان حسابکتاب این کار را انجام داد. نه نیازی به مهارت دارد و نه سواد. دستفروشی کنار خیابان احتمالا بعیدترین حادثهای است که میتوان برای یک جوان 26 ساله با مدرک کارشناسی ارشد متصور بود، بعیدترین و دردناکترین حادثه حتی برای نظام آموزش عالی که فردی با این مدرک و معدل 24 /17 در رشته ریاضی محض، ناچار است علم و اندوختههای خود را در کنار خیابان و با دستفروشی به حراج بگذارد.
به گزارش جهان صنعت، بیشک زمانی که مجید فروغی کودک بود و پدرش با دستفروشی خرج خانه و تحصیل فرزندانش را میداد امید به آیندهای بهتر در سایه تحصیلات عالیه برای آنان داشت. اینک مجید فروغی نصف راه را رفته است؛ دانش لازم را کسب کرده و با معدلی بالا، مدرک آموزش عالی گرفته است اما نصف دیگر راه با معادلات جور درنمیآید. زندگی او هم مثل پدر در کنار خیابان و در لابهلای بساطی که روی زمین پهن کرده سپری میشود و مجید باید بهاجبار جا پای جای پدر بگذارد و میراثدار او شود چراکه به یک بیماری مادرزاد ارثی دچار شده که رفتهرفته وجودش را آب کرده و توان راه رفتن و حفظ تعادل عضلات پاهایش را از دست میدهد.
مجید شش سال است که با این درد مبارزه میکند، از سال 87 کمکم توان پاهایش گرفتهشده، به پزشکان زیادی مراجعه کرده، تشخیص همگی یکی است: بیماری «شارکو ماری توث»؛ یک بیماری نادر که از هر دو هزار و پانصد نفر، یک نفر به آن مبتلا میشوند و قدرت حرکت خود را بهتدریج از دست میدهند.
مجید اما امیدوار بود برای همین درسش در دانشگاه پیام نور را ادامه داد تا همین اواخر که ارشد میخواند، دست از تلاش برنداشت، کمکم ضعف در عضلات پایش بیشتر شد و وی بهناچار با کمک مادرش کارهای دانشگاه را انجام میداد. میگوید: «حتی برای رفتن به دانشگاه هم به کمک مادرم احتیاج داشتم.»
پدرش دستفروش لباس کودکانه است و مجید نمیخواست راه پدر را ادامه دهد، تنها راه برای فرار از آن شغل هم ورود به دانشگاه بود ولی وقتی بیماری به سراغ او آمد، هنوز شغلی نداشت، تحصیلاتش به پایان نرسیده بود و هزینههای بالای درمان، کار را برای ادامه این مسیر سختتر میکرد؛ بیماری بد موقع به سراغش آمده بود!
با هر زحمتی که بود مدرک دانشگاهی را گرفت ولی بیماری به مرحلهای رسیده بود که به علت ناتوانی در تامین هزینههای درمان و پیشرفت بیماری، حتی قادر به حفظ تعادل خود به هنگام راه رفتن نبود؛ به ناچار ویلچرنشین شد و چون هیچ شغلی متناسب با شرایط جسمی و مدرک تحصیلی خود نیافت، گوشهای از خیابان انقلاب زنجان بساط پهن کرد تا بتواند لااقل بخشی از هزینههای درمان خود را تامین کند. حتما اهالی و کسبه این محل هر صبح مادر مجید را دیدهاند که ویلچر او را هل میدهد و کنار بانک صادرات نگه میدارد، بساط دستفروشی او را به راه میکند، چهارپایه فلزی را کنارش میگذارد و به پسر 26 سالهاش که در جوانی چنین سرنوشتی غمانگیز پیداکرده کمک میکند تا از ویلچر پیاده شده و روی چهارپایه بنشیند و جوراب و
چسب بفروشد!
حتما خیلیها هم از کنار این جوان با بیتفاوتی گذر کردهاند و شاید او و بساطش را اصلا ندیدهاند، از گذشتهاش اطلاعی ندارند؛ جوانی که تمام دانش و استعداد ریاضیاش را بعد از 18 سال تحصیل در صفر ضرب کرده و اینک در گوشه خیابان شاهد به تاراج رفتن عمر خود است. میگوید: «خردادماه به استاندار نامه نوشتم و وقت ملاقات گرفتم، مدیرکل بهزیستی هم در آن ملاقات حضور داشت، استاندار دستور داد که در یکی از مجموعههای علمی و کاربردی بهزیستی شغلی به من بدهند.» مدیرکل بهزیستی در آن جلسه قول مساعد داد ولی وقتی از آن جلسه خارج شدند، همه حرفها به فراموشی سپرده شد.
«قرار بود به من کار تدریس بدهند ولی حالا میگویند کار نیست، بعد از سفر رییسجمهوری به زنجان و نامهنگاریهایی که کردم، دوباره مرا به بهزیستی ارجاع دادند ولی بعد از مدتی پیامکی از طرف این سازمان به من ارسال شد که به علت مشکلات جسمی و معلولیت، امکان استفاده از شما در این مجموعه وجود ندارد! فکرش را بکنید حتی برای کار تدریس گفتند باید امکان سرپا ایستادن داشته باشم که چون من فاقد این توانایی هستم، عملا کاری به من نمیدهند.»
بیماری مجید هنوز متوقف نشده و پیشرونده است، او که دو سال پیش قدرت حفظ تعادل خود را از دست داد و با کمک اطرافیان راه میرفت، از تابستان امسال بهطور کامل ویلچرنشین
شده است.
وی میگوید: «ناچار شدم برای تامین بخشی از هزینههای درمان دستفروشی کنم چون بهزیستی حتی در بخش درمان هم کمک زیادی به من نمیکند» این درحالی است که هزینههای این بیماری بالاست، آنقدر که هزینه یکی از جلسات درمانی 450 هزار تومان است و در این گرانی ناچار شده هر دو سه ماه یکبار به مطب پزشک مراجعه کند، حال آنکه در هفته انجام دو جلسه کاردرمانی برای او لازم است. راه پیشرفت این بیماری را تنها میتوان با کاردرمانی و فیزیوتراپی سد کرد اما هزینه این کار برای مجید کم نیست.
باید به بهزیستی التماس کرد!
مجید از موسسه خیریه رعد میگوید که هر سال فقط هزینه 10 جلسه کاردرمانی را تقبل میکند و هزینه این کار به صورت آزاد در هر جلسه 20 هزار تومان است که با احتساب هزینههای ایاب و ذهاب به 30 هزار تومان برای هر جلسه میرسد. علاوه بر این با وجود اینکه فاکتورهای درمان را به بهزیستی تحویل میدهند اما این سازمان این هزینهها را بهسختی تقبل میکند؛ «نه مستمری میدهد، نه کمکهزینهای برای خرید تجهیزات موردنیاز کاردرمانی و نه حتی هزینههای خاص دارو و درمان.»
همه راههای خلاصی از این وضعیت برای مجید به بهزیستی منتهی میشود: «سه بار به نهاد رهبری نامه دادم، سه بار به دفتر ریاستجمهوری، در نهایت همگی مرا به بهزیستی ارجاع دادند و آنها هم کاری نمیکنند، برای گرفتن صد هزار تومان هزینه درمان باید التماسشان کنی و این وضعیت بسیار ناراحتکننده است و ترجیح میدهم سراغشان نروم.»
با این همه مجید تصمیم گرفته که امسال در آزمون دکترای ریاضی شرکت کند. میگوید ثبتنام کردهام تا ببینم خدا چه میخواهد.
با شنیدن این جملات اگر عرق شرم بر پیشانی کسانی که باید کاری کنند و نمیکنند، ننشیند باید به خیلی از معادلات زندگی شک کرد، باید به انسانیت حتی شک کرد.
این گزارش در شماره 17 نشریه فردای زنجان نیز منتشر شده است.
برای دریافت و دیدن آخرین اخبار تابناک، از هر نقطه ای در اینترنت Toolbar اختصاصی تابناک را از لینک زیر دریافت و بر روی مرورگر خود نصب کنید:
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
دانشجوی کارشناسی ارشد شیمی آلی دانشگاه تبریز هستم چنان افسردگی گرفته ام که مپرسید خدا از پدر و مادر و معلمانم که همیشه برای درس خواندنم تشوقم کردند نگذرد!!!!!!!!!!
من هم دکتری گرفتم در به در دنبال کارم. الان اومدم تهران شاید بتونم یه کار به شرط غذا و جای خواب پیدا کنم. خجالت میکشم به خونمون برگردم.
عاقبت ریاضی خوندن همینه :(
تلاش ایشون محترمه، ولی اگه بخایم منطقی حرف بزنیم باید بگم دانشگاه پیام نور رو تو ارشد راحت میشه قبول شد، و کسی که وضعیت مالی مناسبی نداره، اشتباه بزرگی مرتکب میشه که تو دانشگاه پولی درس میخونه، بنده هم فوق لیسانس دارم و تاحالا به خاطر شرایط مالی خونوادم، حتی تو کنکور دانشگاه ازاد شرکت هم نکردم و به خاطر همین شرایط مالی، دکتری شبانه و پیام نور نخوندم، با اینکه شبانه قبول شده بودم :( و دیگه هم واسه دکتری که میدونم اخرش بیاریه، تلاش نکردم! :((
و چون دخترم نمیتونم دست فروشی کنم، مادرم که از غصه بیکاری من ... و تنها پدرم مونده که داره عذاب میکشه. شاید اگر فوق لیسانس نداشتم، هیچکس ازم توقع سر کار رفتن نداشت :((
وقتی در دانشگاه رو به علت سودجویی یه سری افراد باز میکنن...هر بیسوادی میره با زدو بند ارشد و دکترا میگیره و پستهای دولتی رو اشغال میکنه....اونوقت اونی که واقعا تحصیلکرده و باسواده باید بره دستفروشی کنه...
خدا نجاتمون بده....
چرامنفی دادین؟
من یک زمانی نیمه های شب به گربه های کوچمون غذا می دادم مردم اعتراض کردند از اون وقت به بعد تصمیم گرفتم هرگز هرگز به هیچ آدمیزادی نه کمک کنم نه دلم برای اونها بسوزه
فقط ناراحتی مردم از بی عدالتی است.چرا آقازاده ها و زمین خوارها وکوه خوارها ببراحتی زندگی می کنند .من و امثال من تو کشور خودمون غریب هستیم
مسولین خجالت خحالت خجالت .......................................................................................................................................................................................................................................................................................
ولی حیف که شما نمی دانید که خجالت چی هست
پیشنهاد خوبی است .
فقط کافی است برای تدریش ایشان کمی تبلیغ شود .
نیازی یه کمک مالی هم نیست . لذت کسب در آمد از طریق تدریس برای ایشان بهتر است .
منم بیکارم. در صنف علافها با مدرک حسابداری که دوزار نمی ارزه. کاش از اول رفته بودیم فن و حرفه ای آموخته بودیم.
من ارشد برق دارم و هنوز کار ندارم تازه دنباله زن هم هستم ولی یه قرون هم پول ندارم
من مهندس عمران با بیست سال سابقه کار 2 سال است ریالی در آمد نداشته ام و همچنان بیکارم
ارشدم یک ساله متاهلم با پول یارانه زندگی میکنم
تقصير خود جوانان ماست چنان سمت تحصيلات تكميلي ميرن انگار آخر دنيا تو گرفتن ارشد و دكتر هستش،حاضرن تو هر رشته اي تحصيل كنند فقط ارشد داشته باشن. خيلي ها تو شغل من ارشد دارن حتي اندازه يه ديپلم فني هم سواد ندارند.حقيشونه
من فکر می کنم مهارت بلد نیستی وگرنه باید تا الان سرکار می رفتی
منم ارشد مدیریت صنعتی هستم، توی یه دفتر بیمه با حقوقی که تازه 2 ماهه 250 هزار تومن شده کار می کنم، می بینین، اوضاع اکثر ماها اینجوریه.
خدایا خودت کمک مون کن، از بنده هات خیری نمی رسه.
در عوض اقای رسائی وامثالهم با خوندن جامع المقدمات که شغلی عالی دارند
گسترش بی رویه اموزش عالی
جوانان کسی اهمیت نمی ده
شما با آگاهی اولا تصمیم به درس خواندن بگیرید
ثانیا با آگاهی انتخاب رشته کنید
و علاقه خود را هم در نظر بگیرید
بیکاری داره به دکتری منتقل میشه یا شاید شده
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.