"تو مي آيي از سمت مشرق حقيقت"

تو مي آيي
از سمت مشرق حقيقت،
و هر چه صبح كاذب است
از هرم نفس هايت خجل مي شوند.

تمام شب مي گريزد.
غبار هاي دروغ و نيرنگ
بر زمين مي افتند؛
و ذهن تمام غزل ها
پر مي شود از نرگس و سبزه.

فصل ها
براي ديدن محراب چشم هاي تو
قيام مي كنند.

شب،
با صد پياله نياز و راز
در صف ديدار كنندگان تو.

تو می آیی
و تمام پرسش ها، هورا مي كشند!
و ماه،
آن سو تر
در نوبت سلام به تو مي ايستد.